Pharoah Sanders - Karma (1969)

Eind november 2005 op een vrijdagavond stond ik in die beroemde nachtelijke file op de Veluwe ...
Gelukkig had ik "Karma" in de cd speler zitten, ik weet niet of ik het anders overleefd had ...
Troostrijke en opbeurende psychedelische hippie jazz met ook nogal wat afrikaanse invloeden.

Echt een van de mooiste platen die ik ken, dit. Zoals gezegd hierboven; jazz met Afrikaanse invloeden. Maar vooral: een verbazingwekkende muzikale (en spirituele!) ervaring. Het eerste nummer, 'The Creator Has a Master Plan' gaat over de weg naar de verlichting, terwijl 'Colors' over het bereiken van de verlichting zelf gaat, met de boodschap dat liefde alles overwint! Een plaat als geenander, echt genieten. 5*

Ik zie maar 1 stem onder de 4/5 en dat is een 2,5/5 van onze jazzfan blabla. Ik ben erg benieuwd naar je onderbouwing van die score (want ik vind dit zelf fantastisch).

Ben geen liefhebber van zijn saxofoon geluid, er zit een beverigheid en een misplaatste woestheid in waar ik niet voor kan warmlopen, vind hem bij Coltrane ook altijd op de een of andere manier niet passen maar daar lopen de rest van de band en Trane goed waardoor het niet direkt stoort, het klikt voor mij gewoon niet met Pharao's sound.

Bedankt voor de uitleg. Maar de compositie zelf, vind je dat ook niet zo goed, of had Trane dit naar een 5 kunnen tillen (bij wijze van spreken)?

Het is te lang geleden dat ik deze gehoord heb om daar nog iets zinnigs over te durven zeggen, mijn waardering is gewoon de indruk die dit album bij mij heeft achtergelaten.

Waarschijnlijk niet, maar dat is koffiedik kijken want het is niet gebeurd.

Is het niet tragisch pas 17 te zijn en nu al te weten dat er na 'The Creator has a Master Plan' waarschijnlijk niets mooiers meer komen zal?

The Creator has a Master Plan is simpelweg één weergaloze inspirerende spirituele trip. Dit nummer verblijft wat mij betreft in de zelfde regionen als Coleman's Free-Jazz of Ascension van Coltrane.

Colors staat eigenlijk in een behoorlijk schril contrast met het eerste stuk. Het is mij te gezapig en zeurderig en klinkt als mosterd na de maaltijd ipv als slagroom op de cake. De balans slaat veel te ver door naar de stem van Leon Thomas en maakt dat ik teveel moeite moet doen om nog iets van de muziek mee te pakken. Toch een smetje op wat anders een absoluut meesterwerk geweest zou zijn.
Een ruime 4.

Met The Creator Has a Masterplan is de weg naar Verlichting alvast een stuk aangenamer...weergaloos stukje muziek..

Wat een zaligheid, wat een ziel en wat ben ik gelukkig dat ik 'm vanavond live ga zien in het Bimhuis. Als ik me niet vergis zit er ook een 17-jarig MuMe-lid in de zaal. Toch mooi dat-ie dit nu al heeft gehoord: dit bezwerende halfuurtje psychedelicajazz. Bij vlagen doet het me ook denken aan A Love Supreme.

Lijkt me heerlijk om hiermee in de file te staan, haha.

Dan doe ik het nog beter! Ik ben 16 en ben nu van deze plaat aan het genieten!

Oké, hier pen ik eventjes een uitgebreider stukje neer.

Pharoas Sanders is mijn laatste ontdekking, via het album Karma. Het is een mix tussen Free-Jazz en Afrikaanse wereldmuziek. Het album Karma bestaat uit twee nummers. Het eerste nummer "The Creator Has a Master Plan" duurt maarliefst 32 minuten en 47 seconden. Het is een geweldige ervaring, met hevige Saxofoon-partijen en heel veel Afrikaanse invloeden. De zang die af en toe eens komt opsteken is ook zeer aangenaam, en doet de afwisseling ten goede. Vooral als hij de speciale manier van zingen bovenhaald, die ik niet met juiste term kan benoemen, wordt het mijn inziens echt indrukwekkend. Het nummertje erna duurt een kleine 6 minuten, en dient eerder als slagroom op de taart.

Mensen die openstaan voor iets totaal nieuws en Jazz kunnen waarderen, moeten dit absoluut eens proberen. Het is een ervaring die je nooit meer vergeet, en vaak opnieuw zult willen beleven. Geweldig artiest, en een geweldig album! Zeker mijn ontdekking van de week!

Ik droomde
Een wereld, een land, een bos
Waarin ik zag gezeten
Een man.

Hij speelde
Een hooglied dat mens
En dier hun twijfel deed verstommen.

De bomen resoneerden
Tot in hun wortels
De mensen voelden
Tot in de wortels
Van hun bestaan.

En terstond ik hoorde
Een stem die zong
Van de liefde, de Heer en van
Van alles.

Ik droomde
Geluk

Toen.

Heerlijke, zomerse psychedelische jazzplaat. *4.

Ik kan niet anders dan hier uiteindelijk de maximumscore aan te geven. Fantastisch, keer op keer!

Ik begrijp de muziek niet. Voor mij is het een boeltje instrumenten dat bij elkaar, gestimuleerd door een flinke voorraad drugs, een beetje hippieherrie zit te maken.
Er zit zo'n hoog tingeltje in dat constant wordt herhaald en ik heb daar wel genoeg van na tien minuten maar het gaat vrolijk door. Het eerste nummer heeft zo z'n mooie en bijna magische momenten maar dat tingeltje en het bij de pscyhedelie gebruikelijke vijf-minuten-herrie-stuk laat een nogal negatieve herinnering over aan de muziek.
Het tweede nummer is al beter maar nog steeds te veel 'acid' naar mijn smaak.
Het had veel beter geklonken als de helft van de instrumenten was geschrapt en de saxofoon wat meer dominantie in het spel had gehad. Dan was het denk ik echt wel goede muziek geweest maar dit kan mij (op het moment) echt niet betoveren of zelfs maar boeien.
Maarja, ik ben dan ook niet in hippieland en -tijd geboren:).

Beetje vreemd dat je zo neerbuigend doet over hippie-herrie, in combinatie met een PF avatar . Geniale plaat trouwens, gisteren nog op de kop getikt.

Pink Floyd staat schril in contrast met hippie-herrie. Met hippie-herrie bedoel ik de muziek van bijvoorbeeld dit album; veel door drugs beïnvloede, zweverige en bijna onmuzikale muziek. Ik heb het idee dat het bij deze muziek te veel gaat om de drugs en om de hippiewereldbeelden dan om de muziek zelf, maar ik kan het natuurlijk mis hebben. Dit is wat ik er van maak.
Ik hou echt wel van muziek uit het hippietijdperk, maar dit vind ik dan weer niks.

Ik begrijp wat je bedoelt, ik kan me goed voorstellen dat met name de bijzonder a-tonale stukken en de vreemde stemklanken van dhr. Sanders als 'onmuzikaal' zouden kunnen worden ervaren. Ik zelf hoor pure passie, een persoon (en niet onverdienstelijk orkest!) die zich helemaal overgeeft aan de muziek. Zijn sax doet me de nekharen overeind zetten van de emotie, ook op de 'hippieherrie' stukken. De momenten dat er harmonie is tussen Sanders en zijn orkest, is een moment van pure verstilling. Heel erg mooi

Even over mijn score. "The Creator Has a Masterplan' waardeer ik ergens tussen de 4,5* en 5*. Onwijs hoe de sax door merg en been gaat. Colors mist die sax en de combinatie van lyrics en zangkwaliteiten maken het eigelijk een nummer wat ik makkelijk skip. Hoe ga ik dat beoordelen? Het zal op zijn minst 4* moeten worden. Hoe kijken jullie eigelijk tegen Color's aan?

Dat vind ik juist zo gek; als je muziek maakt met zoveel verschillende instrumenten, en het lied duurt een half uur, is het niet de bedoeling dat er maar een paar momenten zijn waarin er harmonie te vinden is!

Waarom is dat niet de bedoeling?

Maarja, ik ben dan ook niet in hippieland en -tijd geboren:).

je hoeft toch niet in die tijd geboren te zijn om deze muziek te waarderen? je vindt het mooi of niet, ongeacht de tijd wanneer het gemaakt is en of je toen al geboren was of niet

Al was deze plaat instrumentaal dan had ik hem zeker gekocht, maar de zang verpest het helaas. Oftewel muziek dik in orde, zang mwah!

Ik vind de zang hier juist een meerwaarde, echt betoverend mooi! Dezelfde zanger komt trouwens ook terug op een later album van Sanders, namelijk Shukuru. Ook zeker eens uitproberen.

Mee eens.

Ik heb een boekje uit de jaren 70 met interviews van artiesten uit de toenmalige lichting en voorlopers van de z.g. "nieuwe jazz". Daarin staat ook een interview met Sanders als ooggetuige van de Coltrane periode en de onzekerheid in de avant-garde jazzwereld naar zijn dood





Dit stukje is ook opmerkelijk:



Hij komt verder in het interview over als een persoon zonder zelfvertrouwen die niet in zijn eigen spel gelooft en die het vooral moet hebben van het beeld dat mensen hebben van zijn periode bij Coltrane...

Nu is het zo dat de jaren 70 niet de beste jaren waren voor Sanders, De interviewer meld tevens dat Sanders een moeizame apatische indruk maakt...ochtendhumeurtje??

Het boek: De nieuwe jazz: Twintig interviews door Bert Vuijsje

Zijn toon heeft voor mij geen misplaatste woestheid. Het komt op mij juist oprecht en persoonlijk over. Ik vind hem hier zeer overtuigend. Dit album is voor mij telkens een spirituele ervaring. Een man die op zoek is naar vrijheid.

Net voor het eerst geluisterd dit album en ook mijn eerste kennismaking met deze artiest, misschien zelfs met dit genre.
Dit is echt genieten, mits je ervoor in de stemming bent.
Ik denk dat ik dit vooral 's nachts ga luisteren of als ik stoned ben

Ha, wat kunnen smaken toch verschillen. Juist die stem, en dat heerlijk doorkabbelende hoge tingeltje maakt het voor mij. The creator has a master plan is zeer goed, echter wordt het me af en toe iets te druk, en colors is een puike outro.

3,5*

The creotor is een van de meest intense stukken muziek die ik ooit heb beluisterd. Weergaloze virtuoze meester-shit! Soms vind ik die enorme uitbarstingen iets te lang, maar de rust daarna is weer fantastisch. De verhouding tussen spanning en rust is zeer knap.

Colors is ook heel mooi, maar na The Creator zit ik meestal helemaal vol, als het ware.

Dus voor mij is het album als geheel niet volmaakt.