Pharoah Sanders - Karma (1969)

The Creator has a Master Plan is simpelweg één weergaloze inspirerende spirituele trip. Dit nummer verblijft wat mij betreft in de zelfde regionen als Coleman's Free-Jazz of Ascension van Coltrane.

Colors staat eigenlijk in een behoorlijk schril contrast met het eerste stuk. Het is mij te gezapig en zeurderig en klinkt als mosterd na de maaltijd ipv als slagroom op de cake. De balans slaat veel te ver door naar de stem van Leon Thomas en maakt dat ik teveel moeite moet doen om nog iets van de muziek mee te pakken. Toch een smetje op wat anders een absoluut meesterwerk geweest zou zijn.
Een ruime 4.

Oké, hier pen ik eventjes een uitgebreider stukje neer.

Pharoas Sanders is mijn laatste ontdekking, via het album Karma. Het is een mix tussen Free-Jazz en Afrikaanse wereldmuziek. Het album Karma bestaat uit twee nummers. Het eerste nummer "The Creator Has a Master Plan" duurt maarliefst 32 minuten en 47 seconden. Het is een geweldige ervaring, met hevige Saxofoon-partijen en heel veel Afrikaanse invloeden. De zang die af en toe eens komt opsteken is ook zeer aangenaam, en doet de afwisseling ten goede. Vooral als hij de speciale manier van zingen bovenhaald, die ik niet met juiste term kan benoemen, wordt het mijn inziens echt indrukwekkend. Het nummertje erna duurt een kleine 6 minuten, en dient eerder als slagroom op de taart.

Mensen die openstaan voor iets totaal nieuws en Jazz kunnen waarderen, moeten dit absoluut eens proberen. Het is een ervaring die je nooit meer vergeet, en vaak opnieuw zult willen beleven. Geweldig artiest, en een geweldig album! Zeker mijn ontdekking van de week!

Ik begrijp de muziek niet. Voor mij is het een boeltje instrumenten dat bij elkaar, gestimuleerd door een flinke voorraad drugs, een beetje hippieherrie zit te maken.
Er zit zo'n hoog tingeltje in dat constant wordt herhaald en ik heb daar wel genoeg van na tien minuten maar het gaat vrolijk door. Het eerste nummer heeft zo z'n mooie en bijna magische momenten maar dat tingeltje en het bij de pscyhedelie gebruikelijke vijf-minuten-herrie-stuk laat een nogal negatieve herinnering over aan de muziek.
Het tweede nummer is al beter maar nog steeds te veel 'acid' naar mijn smaak.
Het had veel beter geklonken als de helft van de instrumenten was geschrapt en de saxofoon wat meer dominantie in het spel had gehad. Dan was het denk ik echt wel goede muziek geweest maar dit kan mij (op het moment) echt niet betoveren of zelfs maar boeien.
Maarja, ik ben dan ook niet in hippieland en -tijd geboren:).

...inmiddels ben ik hierin gedoken. Laat op de avond; mooi tijdstip hiervoor. Dit is zo'n album waarbij ik de 4 (of misschien zelfs 4,5?-)sterren-score al na een paar minuten in de lucht voelde hangen, luisterende naar die relaxte, psychedelische hippietrip; met dat hoge geluidje dat constant door leek te gaan. Voelde gelijk goed, als een warm bad.

Totdat track 1 na zo'n tweederde van het nummer opeens uit de bocht vloog, toen kwam er een totaal ongestructureerde kakafonie van geluid uit m'n boxen. Een soort ongeremde passie die prijzenswaardig is, maar waar ik maar moeilijk aan kan wennen. Zo'n vijf minuten later werd het wel weer beter, dat wel. En uiteindelijk blijft er nog steeds zo'n 27 minuten aan prachtige muziek over (van de 32).

Track 2 vind ik verder wat minder memorabel dan track 1, hoewel mooi ingespeeld. Ik mis daar hetgene wat ze de 'x-factor' noemen een beetje, iets wat track 1 wel heeft, en wat ik het allerbelangrijkste vind in muziek.

Maar ach, 3,5 sterren is ook al een goede score. Zeker voor een kritische luisteraar als ik.