Ray Wilson - Chasing Rainbows (2013)

De drie voorgaande berichten getuigen alledrie van enthousiasme, maar treden verder niet in details en zeggen ook niets over wat er nou zo mooi is aan dit album. En ik kan me daar wel wat bij voorstellen, want de muziek hierop zit best goed in elkaar, de smaakvolle strijkers dragen echt wat aan de arrangementen bij, de refreinen zijn vaak pakkend en Ray Wilson heeft een fraaie "gebronsde" stem. Daar staat echter tegenover dat alles overal beschaaf blijft, dat de gitaarsolo's nergens de spanning opvoeren, dat de saxsolo's absoluut niet bij het geluidsplaatje passen, dat de strijkers dan wel smaakvol klinken maar toch ook wel erg vaak erg aanwezig zijn, en dat een groot deel van de plaat in een beschaafd mid-tempo blijft hangen waardoor eigenlijk alles nogal eentonig en kleurloos klinkt, zodat ik me zelfs afvraag of de eerste helft van het album nou echt de beste nummers bevat of dat dat alleen maar zo lijkt omdat ik halverwege al mijn verzadigingspunt heb bereikt. In mijn oren uiteindelijk gewoon niet bijzonder genoeg.