The Necks - Drive By (2003)

Alweer een meesterwerkje van de hand van dit Australische trio. Drive by is met gemak de meest groovy plaat van de Necks en hij weet me door die extra ritmische drive moeiteloos een uur lang te boeien. Fascinerend hoe de heren bijna iedere keer wel weer met een nieuw en fris idee weten te komen voor hun minimalistische jamsessies: van de gestroomlijnde, coole, jazzy ambient (Sex) tot de supersnelle hi-hats op Hanging gardens, van de cryptische ambient op Aether tot de niet aflatende groove van dit juweeltje.

Nu ik vandaag weer een hoop van hun werk aan het herbeluisteren ben, kom ik andermaal tot de conclusie: dit is gewoon een absolute wereldband. Zijn jazz, minimalisme en de combinatie piano-bas-drums je ding, dan kan het met deze heren niet meer fout!

Mooie review
Ik ben het er helemaal mee eens, vind het al moeilijk wat nou mijn favoriete Necks plaat is, deze of Aquatic.

Voor mij is het

1-2. Sex / Drive by 4,5/5
3-4. Hanging gardens / Aquatic 4/5

Wow, haalt Sex het niveau van deze plaat
Die ken ik namelijk nog niet, moet ik dus maar eens snel gaan proberen

Sex is toch wel het manifest van de Necks, het album waarmee ze zichzelf op de kaart hebben gezet. Ik vind het zelf samen met deze de beste, maar dat zal vast niet iedereen met me eens zijn. Ik ben benieuwd wat je ervan vindt.

En ze komen naar Europa. Op 7 mei 2009 staan ze in Paradox in Tilburg (wat mij betreft de leukste jazzclub van Nederland met fatsoenlijke toegangsprijzen). Het zal me benieuwen hoe dit live te keer gaat.

Klinkt inderdaad erg leuk, misschien moet ik ook maar gaan. Een +1 vinden zal waarschijnlijk wel moeilijk worden

Ik heb ze een paar jaar terug al eens in het Bimhuis aan het werk gezien, en dat was indrukwekkend! Ik ga er dan ook zeker bij zijn in de Paradox, inderdaad een ontzettend leuk tentje, waar ik Supersilent al eens een geweldig optreden zag geven. 7 mei staat genoteerd!

Tijdens het werken even opgezet. 1e luisterbeurt en ik geloof niet dat er zich nog nieuwe inzichten zullen ontvouwen...hier dus mijn review.

Was wel blij met dit javdw, dit omdat ik toch al van plan was me wat meer te verdiepen in dit soort ambient/electronica/jazz mengelmoesjes. Het nadeel van electronische muziek vind ik het gemis aan persoonlijkheid..het directe contact, de emotie, het karakter etc. Anderzijds weet electronische muziek ook als geen ander een prettig ongedwongen sfeertje neer te zetten...het lijkt me dan aardig als daar dan wat jazz persoonlijkheid doorheen geweven wordt

Een ieder die mijn 4,5*/5* lijst bekijkt zal dus zien dat mijn voorkeur gaat naar muziek met een sterk en/of oprecht persoonlijk stempel. Vandaar dus waarschijnlijk mijn voorkeur voor de jazz, waarbij het aankomt op improvisatie en karakter en dus een sterke persoonlijkheid....

Niets van dit alles op dit album en de vraag in welke mate dit jazz is, laat ik maar even rusten. De individuele bijdragen van de solisten stellen erg weinig voor..ik begrijp wel dat dat waarschijnlijk ook niet de bedoeling is geweest maar dit is gewoon slappe hap. Wat dit punt betreft is b.v. In A Silent Way van Davis (daar heeft het wel iets van weg) stukken interessanter

Toch heb ik hem niet uitgezet of doorgezapt (luister nu naar de laatste minuten) Dankzij het ijzersterke groovende slome ritme weet het wel te pakken maar bevat verder weinig waardoor het voor mij boeiend blijft. Het is wel een album dat ik ter ontspanning nog wel eens zal draaien

de +jes en de -etjes:

: Sterk concept, sfeervol, mogelijk revolutionaire oplossing tegen insomnia, aards orgeltje
: Pakt wel maar boeit niet, gebrek aan persoonlijkheid, te hemels klinkende piano-pingeltjes

3/3,5

Het is onvermijdelijk dat ik dit ga vergelijken met Steve Reich - Music for 18 Musicians: duurt ook ongeveer een uur, bestaat (in de oorspronkelijke versie) uit 1 track en bevat een hoop herhaling. En dat stuk vind ik geweldig.

Nou vind ik Drive By op zich wel relaxt, maar waar ik bij Mf18M bij elke luisterbeurt weer nieuwe dingen ontdek in de muziek, is dat bij dit album niet het geval. Ik hoor een steeds herhaald ritme, af en toe wat sampletjes en pianoriedeltjes, meer niet. Ik heb het gevoel dat ik alles wel gehoord heb na een paar luisterbeurten.

Om deze reden gaat dit album onvermijdelijk naar de 3,5*.

Dan zal ik die maar eens proberen. Kijken of die tip wat waard is

Wel, ik heb m ook helemaal gehoord. Eenmaal in stukjes, eenmaal helemaal. Ik vind de reacties wel heel enhousiast hier. Is dit werkelijk zo bijzonder?
Ik geef toe dat er wel een aardige groove in zit (met een beat erin is het allicht iets waar je wel wat mee kan op de ambient dansvloer). En in volle aandacht heeft de uitgesponnenheid ook wel iets aantrekkelijks (ik beluisterde dit o.m. tijdens een lange langzame duurlooptraining). Maar daarmee is het natuurlijk nog niet uniek of zelfs maar speciaal. De opbouw is wel heel aardig, al had de piano - soms irritant simplistisch - er van mij wel uit gemogen. Leuk zijn de met smaak - niet opdringerig - ingemixte geluiden. De drummer doet het aardig, maar muzikaal gebeurt er toch vrij weinig.
Al met al is dit toch hoogstens leuk als curiositeit, aardig om mensen mee te verrassen en leuk voor in de kast. Voor wie dit echt heel mooi vind: luister eens naar Tibetaanse tantra´s - nog iets eentoniger, zeker zo hypnotiserend en met nummers die meer dan tienmaal zo lang duren als deze.

Ik heb albums waarop nog veel minder gebeurt; albums waarbij Tibetaanse Mantra's (tantra is een Indiase leer waarin je onder andere leert urenlang te seksen; ook leuk met deze muziek wellicht) uit de verf komen als ampetant adhd-spul. Af en toe is dat gewoon lekker. Maar zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd; ik heb het gehad over de zoektocht naar de grenzen van kabbelen.

Voor de liefhebber bestaat er ook Tantra op disco.

Wat sq en pretfrit al zeiden; ik heb op zich niets tegen "een kabbelend muziekje", maar bij 'The Necks' gebeurt er wel erg weinig. De flarden Oosterse roots die wat mij betreft duidelijk aanwezig zijn, hebben een sfeerverhogend effect, maar qua opbouw en qua "peroonlijke toets" had 'Drive-By' inderdaad wat eigenzinniger gekund.
Laat ik het als volgt stellen: minimalisme is hier niet langer gewoon een kenmerk, maar vooral een handelsmerk. Daar valt, wat mij betreft, niet voor te pleiten.

Het begint, het gaat door, het eindigt.
Het is muziek die me niet stoort en ik kan het prima hebben op de achtergrond maar als het afgelopen is laat het totaal geen indruk bij me achter.

Bij zo'n tip hoor je eigenlijk wel meteen een link te geven naar je favoriete album uit dat genre. (of had je het niet over cd's? tien keer zo lang als dit past namelijk helemaal niet op het zilveren schijfje) Nu kan ik er niet zoveel mee omdat ik echt niet van plan ben een willekeurige cd met Tibetaanse tantra's te gaan bestellen, want ik neem toch aan dat er kwaliteitsverschillen zijn. Als het gaat om hypnotiserende muziek wil ik trouwens ook nog wel een duit in het zakje doen.

Dat er mensen zijn die dit met Mf18M gaan vergelijken begrijp ik eigenlijk niet goed. Bij dat album draait alles om de verschuivingen in de muziek terwijl dit album meer draait (zoals al gezegd) om de hypnotiserende werking van de herhaling en het ritme. Ik moet dan ook eerder aan dit album denken als vergelijking, al zijn er vast nog wel oudere albums te vinden die ook dit effect uitbuiten.

Maar ondanks dat ik blijkbaar op een andere manier naar deze muziek luister dan de mensen die zo laag stemmen, vind ik dit album ook weer niet heel erg goed. Vooral omdat de vooruitgang (die ook in deze muziek zit) soms wat houterig is, en dan is het trance-gevoel, dat eerder opgewekt was, meteen weer weg.

In Mf18M zit ook herhaling, en die werkt voor sommigen ook hypnotiserend. Zoals je zegt zitten in Mf18M bovendien verschuivingen, en die maken dat album interessant terwijl Drive By het alleen maar moet hebben van de herhaling. Misschien geen goede vergelijking omdat het doel van het album anders is, maar het geeft wel mooi aan wat ik in Drive By mis.

Je zou toch kunnen proberen om dit extremer soort repetitieve muziek ook te waarderen. Mijn ervaring ( hiermee ) is dat doorzetten loont. Uiteindelijk heb ik zo van meer muziek leren genieten, en zo'n soort overwinning op mezelf schenkt mij in ieder geval veel genoegen.

Afgelopen week de box van The Necks gekocht en daarin zit ook dit album. Erg knap om een uur lang zo te boeien met een heerlijke groove, best verslavende muziek dit.

ik wist niet dat er een box set van the Necks was. Cool. Meteen maar eens opzoeken.

Magistraal album!

Deze weer eens opstaan, voor je het weet ben je een half uur verder en zit je nog steeds in dezelfde groove, maar het blijft lekker en ze houden het spannend. Zal over een half uur eens kijken of deze naar de 4,5 gaat.

De drummer is een uur lang heerlijk aan het grooven waar je als luisteraar op meegedragen wordt. Wat de bassist en toetsenist allemaal doen gaat bijna als een waas aan me voorbij. Want ondanks dat ik geeneen thema, progressie of melodie zou kunnen nazingen geven ze fantastisch kleur aan deze eindeloze trip.