Harmonium - Les Cinq Saisons (1975)

Echt heel mooi dit. Maar eens geprobeerd na het zien van de prachtige cover en albumtitel. Si on Avait Besoin d'une Cinquieme Saison ofwel If We Ever Needed a Fifth Season, een conceptplaat waarbij de eerste 4 nummers de seizoenen voorstellen en het laatste (lange) nummer het perfecte 5e seizoen moet uitbeelden.

En ze slagen met vlag en wimpel in deze opzet. Net als bijvoorbeeld Moody Blues zo goed doen op hun debuutalbum, weten ze precies de sfeer neer te zetten van de getijden. De opgewekte lente en zomer worden gevolgd door de wat meer melancholische herfst en winter.

Mooi is ook om vlagen van chanson terug te horen (met name in het tweede nummer). Zoiets heb ik eigenlijk nog nooit in een progressief album gehoord. Verder is het gebruik van oa mellotron, accordion en harp ook erg bevorderend voor de afwisseling en sfeer.

Het laatste (vrijwel instrumentale) nummer is al helemaal memorabel. Prachtige opbouw en boeiend tot het eind (die 17-minuten zijn om voor je er erg in hebt )

4* met een optie naar 4,5.

Si on Avait Besoin D'une Cinquième Saison van Harmonium leerde ik kennen via MuMe, en dat is pure winst. Folk versneden met proginvloeden, een prachtig instrumentarium en fraaie, ambachtelijke liedjes, die niet mikken op directe overrompeling, maar met fraaie harmonieën en rustige liedjes worden de kladden langzaam gegrepen. Die van mij wel in ieder geval.

Opener Vert valt op door de mooie meerstemmige zang, en en kwam ik ook tot de slotsom dat ik de Franse taal in dit genre beter tot zijn recht vind komen dan in de Afdeling Charles Aznavour en de zijnen.
Dixie is een theatraal nummer, cabaretesk, met een blij pianothema, en verraadt de achtergrond van Harmonium, dat als trio door het theatercircuit tourde. Vanaf Depuis l’automne gaat de sfeer om - hence the title. Na een mooi, gedragen intro volgt een middenstuk dat behoort tot het mooiste dat dit album te bieden heeft. Met En pleine face wordt de sfeer nog melancholieker, een sober liedje. En dan Histoire sans paroles, het schitterende slotstuk. Alle emoties komen wat mij betreft voorbij, lieflijke, vredige melodieën, thrillerachtige, spannende klanken, dissonante violen waar pijn uitspreekt. Rond 14:20 wens je dat ze nooit meer met dit nummer ophouden.

Pas bij tweede beluistering van deze plaat viel me trouwens op dat er – verrassend – niet gedrumd wordt op deze plaat. 4,5*

Si on Avait Besoin D´une Cinquieme Saison (auw, mijn vingers doen pijn! ) is het tweede album van de Progressieve Folk-groep Harmonium, dit is echt het eerste Franstalige album wat ik luister, want meestal word ik gek van die taal, maar ik ben er wel goed in! Ik versta nu nog niks van de teksten, maar de muziek is toch al van enorm hoog niveau, wauw! De vier seizoenen worden perfect in een muzikaal jasje gestoken, maar het vijfde, fictieve seizoen vind ik toch wel het mooist, 17 minuten lang genieten. Die mellotrons hebben echt veel sfeer en kunnen af en toe erg creepy klinken. Het minste nummer was Dixie en wat was nog een goed nummer, dan merk je wel hoe goed dit album is. Folk kan af en toe enorm kabbelen, maar dat is bij dit album compleet niet, er blijft genoeg spanning in zitten. Als ze mij nu vragen wat het mooiste Franstalige nummer ooit is, zeg ik Depuis L´autonomne, door dat nummer werd ik enthousiast en wilde ik graag dit album luisteren, met dank aan ProgArchives waar dit album staat op 14 in de top 100. Ik zou dit album graag origineel willen, maar als ik even kijk kom ik er niet makkelijk aan, bij Velvet zag ik wel een album staan met de titel: Le 5 Saisons. Zou dat hem zijn? 5 sterren en een plek in mijn top 10.

Harmonium - Si on Avait Besoin D´une Cinquieme Saison

Een album over seizoenen vind ik altijd wel wat interessants hebben. Geeft de maker een een herkenbare sfeer aan de seizoenen mee of geeft hij zijn compleet eigen draai hieraan.
Ik ben het wat betreft dit album met het laatste eens.

Don Cappuccino gaf mij dit album om te reviewen in het ''Ga dat album eens reviewen'' Topic. Ik kende het nog niet en ik was vooral benieuwd naar het vijfde seizoen dus ik dacht laat maar komen.
Ik vind de Franse taal zelf altijd wel mooi en hier pakt dit ook wel goed uit.

Vert

Ik had gehoord dat dit toch vooral folk was maar aan het fluit intro kun je gelijk al wel horen dat er wat symfonisch en progressief aanzit. Er klinkt een leuk folkachtige gitaar ritme begeleid met een rustige pompende bas. De stem is prachtig zo in het Frans, zeker een pluspunt. En het is zelfs bij vlagen catchy met de toetsen op de achtergrond. Die toetsen zijn geniaal! En zo op de helft komt het symfonische naar boven met de blaas instrumenten en de versnelde bas. Zeker een leuk nummer!
4*

Dixie

Het begint al leuk met een erg folky ritme. Mooie rustig die gitaar met die pompende bas en die geniale piano. Echt een heerlijk nummer wat me lekker opbeurt. Weer is de Franse taal lekker op dit nummer. En het heeft soms wel wat weg van zo'n vrolijke mid-50's broadway musical. Zeer opbeurend nummer!
4.5*

Depuis L'automne

Nu komt er eens een lang nummer. Daar verwacht ik dus wel wat serieus van want die vorige 2 nummers lagen leuk in het gehoor maar was eigenlijk niet veel bijzonders.
Het begint met een mysterieus geluid maar al snel komt de zang en op de een of andere manier is de spanning er alweer volledig af. Zeer jammer Het acoustische gitaarspel bevalt me wel weer zoals ook in de voorgaande nummers. De strijkers proberen er nog een spannend sfeertje aan toetevoegen maar voor mij is het al niet meer spannend. Gelukkig maakt de toegevoegde bas en piano veel goed en blijft het lekker folk. Dan komt er weer een stuk strijkers en een subtiele gitaarsolo begeleid door de rustgevende fluit. Dit is wel een sterk stuk. Het nummer word naar een toets-solo'tje wat harder en wat leuker. Een wat tegenvallend nummer voor zo'n 10 minuten. 3.5*

En Pleine Face

Weer eens een kort nummertje. Hopelijk spoelt dit een beetje de nasmaak van het vorige nummer weg.
Het begint weer lekker met die gitaar. En er word weer subtiel gezongen. Voor de rest een vrij rustige nummer met wat mooie symfonie in het nummer wat voor een mooie harmonie zorgt. Maar het blijft voor mij niet echt overtuigend al is die accordion solo tegen het eind wel leuk. 3.5*

Histoire Sans Paroles

Het langste nummer van dit album en het vijfde seizoen.
Het begint allemaal zeer rustig en harmonieus. Ik moet een beetje denken aan de natuur en prachtige omgevingen. Helaas word ik uit die droom geholpen want het begint hard te regenen Zucht.
Het is zeer mooi met die fluit, de rustige gitaar, de strijkers het is mooi. Het wordt wat orchestraal. De strijkers zijn alleen te horen, er komt weer een subtiel piano deuntje bij. Er komt een acoustische gitaar bij. Het is allemaal zeer mooi maar het moet me toch nog echt pakken maar dat wil het nog steeds niet doen. De bas komt erbij het wordt wat harder en plots komt er wat vreemd toetsen door heen wat het toch nog freaky wordt. Niet freaky door kijhard te spelen nee gewoon door het verrassingsimpact dat het zo plots en apart veranderd. net over de helft van het nummer mag de piano weer zijn werk doen, er word rustig gezongen, de strijkers komen weer terug om je weer het zelfde rust gevoel te geven als in het begin van het nummer. Dan op zo'n 6 minuten van het eind komen er oceaan geluiden. Er komen meer instrumenten. Ik krijg echt een beeld van een strand waar de vogels rustig vliegen. een leeg strand waar alleen jij, de natuur, de vogels en de oceaan zijn. (Niet de Golf van Mexico dus ). De rust gaat nog door tot het eind. Nergens gaat het maar buiten de lijntjes en daar ben ik eigenlijk ook wel blij mee! Sterkste nummer van de plaat en dus 5*

Conclusie:
Sterk album. Zeer rustig, op momenten zeer tragisch en bij vlagen zeer vrolijk, perfecte weergave van de seizoenen! En als er ooite een vijfde seizoen zal komen zoe het dit vijfde seizoen moeten zijn.
Ik had me ook er op voorbereid om een korte review te schrijven, helaas is dat niet zo gelukt. bij de eerste luisterbeurt gaf ik dit album een 3. Ik vond het niet veel bijzonders. Bij de 2de luisterbeurt gaf ik het toch nog een 3.5 maar dat vind ik eigenlijk nog te laag dus ik geef een 4*

Harmonium was een Canadese folkband, die ook elementen uit jazz en progressieve muziek haalde. Je zou het dus kunnen beschrijven als progfolkjazz, maar daar ben je weinig mee, natuurlijk. Het collectief bracht slechts drie albums uit, en ‘Si On Avait Besoin d’une Cinquième Saison’ is vooralsnog de enige die ik ken. Maar hij klinkt wel als een klassieker.

De hoes is erg kleurrijk en divers, wat terugkomt in de muziek. Vijf nummers, vijf seizoenen. Er zijn toch maar vier seizoenen? zal u zeggen. Welja, Harmonium heeft er gewoon een vijfde bij verzonnen. Soms is die drang er, om meer te kunnen verklaren dan verklaarbaar is. De Oude Grieken beweerden dat alles was opgemaakt uit vier elementen: water, vuur, lucht en aarde. Maar omdat er verschillende dingen waren die niet te verklaren waren op basis van deze vier elementen, kwam men met een vijfde: phlogiston. Het bestaan daarvan werd uiteindelijk ontkracht door de Fransman Lavoisier.

De eerste song representeert de lente. ‘Vert’. Alles is groen, een weelderige omgeving in volle bloei. De song is vrolijk, maar niet compleet uitgelaten; alles moet nog op gang komen. De natuur ontwaakt, en het licht van de zon schenkt leven. Met ‘Dixie’ hebben we een zomers nummer, in de stijl van de dixieland muziek. De zon staat hoog aan de hemel en maakt lange dagen, optimisme bestijgt de troon. Vrolijkheid en geluk worden gecreëerd door de warmte en het licht.

‘Depuis l’Automne’ luidt de herfst in. De sfeer wordt weemoediger, de zang klinkt al eens wat klageriger. Nostalgie klinkt door in de prachtige samenzang. Was het nog maar zomer.. nu alles in verval raakt. De bladeren vallen van de bomen, nadat ze eerst bruin zijn geworden. De laatste oprispingen worden geuit in de vorm van een tegenstribbelende klarinet. Alle lof voor Pierre Daigneault, verantwoordelijk voor het fluit- en klarinetspel op deze plaat. Hij doet dat werkelijk voortreffelijk over de gehele lijn. Een klassiek aandoende outro sluit het nummer af.

De winter volgt op de herfst, en dat gebeurt op dit album met ‘En Pleine Face’. Een pagina wordt omgedraaid, zoals de openingslijn luidt. Dit is een ingetogen nummer, doch niet depressief of kil klinkend. Ik hoor er eerder het verlangen, de hoop naar een nieuwe lente in. De cyclus wordt vervolmaakt, en men kan weer opnieuw beginnen, met een schone lei. “C’est moi qui est tombé en pleine face”…

Met natuurgeluiden wordt ‘Histoire Sans Paroles’ ingeluid. Het vijfde seizoen, la cinquième saison. Imaginair, uiteraard, maar laat dit net het allermooiste seizoen zijn. De schitterende apotheose, waarin alles terugkomt. Het leidmotief dat men in het begin hoort (op fluit, merci monsieur Daigneault!), komt helemaal op het einde nog eens terug, en kent zelfs een nog intensere opmaat. Daartussen gebeurt er ook heel wat (het nummer duurt namelijk zo’n 17 minuten!). Na de klassiek aandoende intro (die ook wat epiek in zich herbergt), valt de piano in. Even later de akoestische gitaar. Een mystiek klinkend stuk passeert. Een heel speciaal instrument, één van de vroegste instrumenten zelfs, waar meerdere klassieke componisten gebruik van hebben gemaakt, wordt hier ook bespeeld. Het gaat over de ondes-Martenot, en dat instrument wordt bespeeld door Marie Bernard. ‘Histoire Sans Paroles’ is de perfecte synthese; als men een extra seizoen zou nodig hebben, zou dit een geschikte kandidaat zijn, op muzikaal vlak.

Harmonium speelt (ze hebben hun naam niet gestolen) erg harmonisch, haast als een orkest, zo gedisciplineerd. Maar aan de andere kant toch ook weer opvallend los en ongedwongen, alsof ze het gewoon uit hun mouw schudden, die knappe melodieën. Vooral het piano- en klarinetspel doen me denken aan jazzmuziek, terwijl de akoestische gitaar het folkelement vertegenwoordigt. De zang zit er een beetje tussenin, met uit beide takken invloeden. De soms complexe composities (zoals dat slotnummer) geven het geheel een progressief tintje. In 1975 was dit redelijk vooruitstrevende muziek, neem ik aan. Het belangrijkste is dat ‘Si On Avait Besoin d’une Cinquième Saison’ zijn houdbaarheidsdatum nog lang niet overschreden heeft, en me ook na 12 luisterbeurten nog steeds in zijn greep heeft. Van begin tot eind.

4,5 sterren