Joe Cocker - Night Calls (1991)

Heerlijk album van Joe

Korte heropstanding met deze sfeervolle plaat, de covers zijn goed gekozen, de productie van het titelnummer was van Jeff Lynne en is een schot in de roos.
De Beatlescover 11 is geslaagd, maar niet zo sterk als zijn grote hit With A Little Help...
Al bij al een verbazend sterk album, dat iets meer aandacht verdient.

****

Ik geloof dat ik maar eens naar België moet afreizen. Ik neem dan natuurlijk wel mijn kopieerapparaat mee .

Tracks stuk voor stuk voldoende, maar het geheel is los zand. Wat wil je ook met 3 verschillende producers?
Mijn favoriet op dit album is Can't find my way home. Het arrangement van You've got to hide your love away vind ik verrassend.

De hoes en de tracklist van mijn CD wijken overigens nogal af van wat hierboven staat. Ik heb de volgende 12 nummers:
1. Love is alive
2. Little bit of love *
3. Please no more
4. There's a storm coming *
5. You've got to hide your love away
6. I can hear the river
7. Don't let the sun go down on me
8. Night calls
9. Five women
10. Can't find my way home
11. Not too young to die of a broken heart (bonustrack) *
12. Out of the rain (bonustrack)

Drie andere tracks dus (zie *) en een volledig andere volgorde. Weet iemand hoe dit zit? Ik heb de indruk dat dit bij meer Cocker albums voorkomt.

Van alle albums van Cocker uit zijn latere periode is dit wel 1 van de betere . De produktie is minder glad en de nummers goed gekozen .
In ieder geval passen de meeste songs Cocker goed en is er passie te horen .
Het blijven natuurlijk nummers van anderen , want dat doet Joe al vanaf zijn indrukwekkende start in ''69'' , echter op deze plaat wordt de juiste essentie wel bereikt .
Jammer dat het op de meeste albums na deze weer volkomen wordt verkloot door klinische fantasieloze uitvoeringen .
Cocker kan een nummer een andere draai geven , geen probleem , maar als de produktie en de benadering van het muzikale zo fantasieloos is , kan zelfs hij er weinig meer mee .
Night Calls is een positieve uitzondering .

Father Patrick McKenzie had gelijk: dit is een straffe cd van Joe Cocker, ik ga er zelfs Vlaams van schrijven!

Eigenlijk precies zoals een Cocker cd moet zijn: stevig, raspende vocalen, goede songkeuze, uitvoering en productie. En dat moet alles ook nog eens als één geheel klinken.

De beroemde Joe Cocker schreeuw zit al in het eerste nummer Love is alive en is een aantal malen op Night Calls te bewonderen.

Maar ook een goede, sfeervolle ballad op z'n tijd is ook niet onaardig, hoewel Please no more te lang is.

Zowaar een poging om met een Lennon/McCartney cover (You've got to hide your love away) een andere (With a little help from my friends) te overtreffen. Maar dat is teveel gevraagd.

Het door been en merg gaande Night calls is het beste nummer van de cd, het tweede gedeelte kan sowieso mij het meest bekoren, ook de finale met Not too young .... en Out of the rain. Een beetje stevige stamper als uitsmijter mag altijd rekenen op mijn sympathie.

De, overigens prima, productie heeft wel de echte scherpe randjes weggehaald zoals die er 10 jaar eerder nog waren op Sheffield steel. Maar terecht lof van iedereen voor deze plaat.

Dit vind ik nog een sterk album van Joe Cocker: goede songkeuze (enkel de Beatles-cover "You've Got to Hide Your Love Away" vind ik minder geslaagd), rauwe, bezielde zang en degelijke productie. Jammer dat de volgende albums van Joe Cocker gladder geproduceerd worden wat absoluut niet bij zijn stemgeluid past.

Alleen al omdat het mooie "Nightcalls" op deze cd staat is de cd de moeite van het beluisteren waard. Eindelijk weer eens een echt Cocker nummer. Heerlijk! De andere tracks, met als uitschieter "I can hear the river" zijn ook goed. Echt het oude bezielde Cocker-geluid..

Beetje twijfelgeval, dit album van Cocker.. Kwaliteiten zijn er genoeg, zoals de fraaie (analoge) opname, met veel dynamiek op CD gezet. Sterk is ook de begeleidende studioband met opvallend goed gitaarwerk (Phil Grande) en swingend achtergrondkoor.

De eerste drie nummers zijn rockers met niet te veel melodische kwaliteit: wat plat en recht-toe-recht-aan. Ik mis ook de spanning in de ballad There's A Storm Coming. De covers van You've Got To Hide You Love Away en vooral: Don't Let The Sun Go Down On Me zijn wat mij betreft missers. Ook Five Women, een nummer van Prince, had Cocker beter onberoerd kunnen laten.

Maar daar staat ook wat tegenover: Can't Find My Way Home (Winwood) en Not To Young To Die Of A Broken Heart boeien wel degelijk. Op eenzame hoogte echter staat de titeltrack van Jeff Lynne, die Cockers stem tot in de hoogste ELO-sferen weet op te tillen. Was het hele album maar door Jeff geproduceerd!

De liefhebbers van een wat softere Cocker zouden in de jaren na dit album ruimschoots aan hun trekken komen.

Prima plaat van Ome Joe .Ondanks 3 verschillende producers vind ik er toch wel een geheel in zitten.
Goede band achter zich en lekker die strot open trekken af en toe.
Vaak werd Cocker verweten dat hij weinig toevoegde aan de nummers die hij coverde ,maar hier haalt hij het maximale eruit in mijn beleving. Als hij zich vergrijpt aan ballads dan wil bij mij de interesse weleens wegdrijven en dat is hier ook zo met Please No More en Don't Let The Sun Go Down On Me. Het is niet slecht maar het wringt op een of andere manier.
Voor de rest klinkt alles als een klok .Van de jaren 90 platen van Cocker draai ik deze toch wel het meeste. 4 sterren.

Stel je eens voor dat alle nummers op alle albums van Joe Cocker uit zijn pen gekomen waren, dan behoorde hij tot de absolute grootmeesters. Misschien wel groter dan Lennon, McCartney, Cohen, Dylan ... Het gaat echter om covers en dat is toch een ander paar mouwen.
Het pluspunt is natuurlijk dat hij een heel apart stemgeluid heeft en er meestal in slaagt de covers naar zijn hand te zetten.
Bij nummers waarvan ik het origineel niet of minder goed ken, stoort het me absoluut niet. Ik beschouw ze als zijn nummers. Bij nummers die ik door en door ken, ergert het me wel. Zo vind ik 'Night Calls' super, maar 'Don't Let The Sun Go Down On Me' en 'Can't Find My Way Home' maar niks.

Wijlen Joe was inderdaad afhankelijk van derden betreft de songwriting.
Waarschijnlijk ( wat ik steeds meer ben gaan vermoeden) is dat de lijn van de albums, ook voornamelijk werd bepaald door anderen.
Nu wil ik niet stellen dat elk liedje door zijn strot werd geduwd, maar ook qua produktie werd het alsmaar grootser, gladder en op de grote markt gericht vooral.
Night Calls - zoals eerder geschreven - zit nog net aan de goede kant, al is zeker niet elke song raak.

Het blijft jammer dat de man geen later r&b/ blues album heeft gemaakt.
Gewoon puur met een kleine begeleiding en knallen maar.

Zoals velen al aanhaalden, is dit één van de betere Cockeralbums. Het nummer 'Night Calls' reken ik tot mijn persoonlijke Cocker top 10, misschien wel top 5. Veel overige nummers zijn sterk gebracht. Alleen de covers waarvan ik de originelen door en door ken bevallen me niet echt. Toch vind ik 4 sterren omwille van die bekende covers te hoog. 3,5 sterren dus maar (eigenlijk 3,75 ).

Ik had al wat Cocker albums in mijn verzameling maar deze miste ik nog. Kon hem onlangs op vinyl op de kop tikken en wat ben ik er happy mee. Een geweldig sfeervol album met een heerlijke songkeuze een Cocker op zijn best en een lekker strak spelende band.

Ik droom weg op de heerlijke ballad “please no more” , geniet van het fraaie you’ve got to hide your love away en dan moet kant 2 nog komen. Een plaatkant vol pareltjes zoals I can hear the river, het ongelooflijk fraaie night calls en de mooie uitvoering van Steve Winwoods Can’t Find my way home.

Een plaat die mij boeit, raakt en de nodige kippenvel momenten geeft.

Vind het album eigenlijk net tikkie meer variatie bieden dan mijn eerder benoemde favoriet Sheffield Steel.

Klasseplaat!

Prima album van Joe Cocker. Ondanks 3 verschillende producers toch 1 geheel. De songkeuze is prima, de uitvoering en de productie ook. En Joe zingt met overtuiging.

Het laatste Cocker-album waarop gitarist Phil Grande meespeelt. En hóe! Want juist zijn heerlijke gitaargeluid geeft dit album het stevige geluid dat nodig is. Cocker rockt hier fijn. En inderdaad is dit wel het laatste album waar het nog zo voluit knalt.

Ik let nu speciaal op de gitaarkwaliteiten, zoals in opener Love Is Alive, There's a Storm Coming, Five Women en Not Too Young to die of a Broken Heart. En dan is de bijdrage van Grande opmerkelijk. Titelsong Night Calls, moet het helemaal hebben van de productie door Jeff Lynne en hierop speelt gitarist Mike Campbell (ook geen kleintje: Tom Petty and the Heartbreakers en Fleetwood Mac o.a.) wel hoorbaar, maar geheel in lijn met Lynne's productie, niet meer dan functioneel gemaakt: ondergeschikt aan het klankplaatje dat natuurlijk best op ELO lijkt, maar niet als rockband mag klinken.

Phil Grande (1958-2019) is niet meer onder ons, evenals Cocker zelf natuurlijk (overleden 22 december 2014). Het maakt me wat weemoedig. Ik heb vrijwel alles van deze man en ga dat de komende tijd nog maar eens rustig afluisteren. Wat ik van Joe zou willen zeggen: hij maakte van zijn beperking zijn kracht. En bleef een bescheiden man. Geweldige artiest, zonder poeha.

Wat dít album betreft: de geluidskwaliteit is fenomenaal. En dat kun je niet van alle Cocker-CD's zeggen die hierna uitkwamen.