Raven - Wiped Out (1982)

@ Kronos: toch zou er een Roadrunner versie van dit album bestaan. Ik geef je de link mee van Discogs: Raven (6) - Wiped Out (CD, Album) at Discogs . Nou ja, klein detail bij een smakelijk, spontaan, energiek en knettergek album van een drietal verdomd goede muzikanten. Verrekt moeilijk om hierbij te blijven stilzitten.

Bijzonder is het iets afwijkende samenspel ongeveer halverwege To The Limit/To The Top, voor de rest gaat het vooruit als Usain Bolt met rugwind. Geschift blijft het drumwerk van Rob “Wacko” Hunter die maar blijft aanjagen. Enkel bij 20/21 is het rustiger, het is een pitstop voor een Formule 1 wagen. Hold Back the Fire lijkt mij al een voorbode op hun derde album, All For One.

Raven blijft in mijn universum een crimineel toffe groep, althans zoals eerder gezegd de eerste drie albums en de dubbelaar Live at the Inferno. De goeie Raven had toch een tamelijk uniek geluid en uitstraling. Tomeloze energie en gekte verpakt in korte hevige songs waar ik nog zo veel plezier aan beleef in tegenstelling tot vele “moderne” albums. Nostalgie? Ikke?

Wat mij betreft het beste Raven album. Helaas heeft het de bekende dunne jaren 80 productie.
Ik kocht het album toen het uitkwam en op dat moment viel de gebrekkige productie mij minder op omdat veel meer albums in die tijd in vergelijking met nu een mindere productie hadden.

In die tijd zag ik ze zo veel mogelijk live, Ik was verslaafd aan hun live optredens en heb ze ongeveer een keer of 15 gezien. Ze sprongen tijdens hun optredens alle kanten uit en het was moeilijk te geloven dat de muziek niet van een tape kwam als je de capriolen zag die Mark en John uithaalde.

Die hectiek straalt het album ook uit. Maar er is op "Wiped Out" volgens mij nog iets anders aan de hand; Raven experimenteerde met wat meer complexe song structuren en ritmes. Luister maar eens naar het bijna onnavolgbare "Chainsaw". Dit geeft het album een beetje een hectisch en energiek gevoel. Maar na een aantal keren draaien merkte ik dat ik juist die hectische nummers het meest interessant vond.

Hoogtepunten zijn voor mij de opener "Faster Than the Speed of Light", "To the Limit / To the Top" en natuurlijk "Chainsaw".

Wat ook wel eens genoemd mag worden is het vaak fraaie basspel van John Gallagher. Hij doet zeker op dit album veel meer dan gewoon een ritmelijn neer leggen. Wat mijn betreft een zwaar ondergewaardeerde bassist.

Dan nog een leuk detail, ik sta samen met de toenmalige manager Dave Woods en Aardschok hoofd redacteur (Metal) Mike van Rijswijk, mijn vaste reisgenoot in die tijd, achter op de hoes van de LP versie.

Binnenkort spelen ze op Mario's Metal Mania en dan ben ik er weer bij!

Nondeju dit album schiet uit de startblokken en neemt pas bij het 5e nummer wat gas terug, heerlijk!
Jammer genoeg maakt het vanaf dat punt geen echte indruk meer, maar wat kunnen ze knallen.
Ik denk dat ik ze dit weekend wel even ga bekijken op Alcatraz festival.

1. Wiped Out
2. Rock Until You Drop

Wiped Out zal niet de prijs voor mooiste albumcover (voorzijde) winnen. Maar daarmee is het gemopper over Ravens tweede plaat meteen klaar. Al is het wel even wennen aan de oefenruimtesound.

De plaat vervolgt waar z'n voorganger stopte, waarbij de rockinvloeden compleet zijn vervangen door metal en diverse composities gecompliceerder in elkaar zitten. De band probeerde bovendien de snelheidsgrenzen te verleggen, zoals de opener meteen aangeeft.

Mijn favo's: Faster than the Speed of Light dat zijn naam waarmaakt, het pakkende Fire Power, het gecompliceerde To the Limit/To the Top, het strak riffende Star War, UXB met z'n hoge intensiteit en... het won-der-schone instrumentale en akoestische 20/21. Oef. Daar word ik keer op keer stil van. Bizar mooi gespeeld, wat is die Mark Gallagher toch veelzijdig. Doet zelfs aan übersinger-songwriter Nick Drake denken.

Een album vol superintense metal, waarin het genre de aanloop naar de volgende stroomversnellingen (speed- en thrashmetal) nam. Dat wist ik toen uiteraard nog niet, maar achteraf maakt het de plaat nóg indrukwekkender. Heavy, soms maidenaans met z'n tempowisselingen, inventief en puur. Beweeglijk en snel, dansend gevlogen als de zwaluwen nabij mijn huis.

Begin jaren 80 nam ik soms wel eens een uitzendiing van een vrije radio op en leerde zo wat meer heavy metal-groepen kennen. De een al beter dan een ander. Op zo'n muziekcassetje stond ook het nummer "Wiped out" van Raven. Ik vond dit een nogal "schreeuwerig" gedoe, zodat ik me verder niet meer interesseerde in dit trio. Nu, ruim 40 jaren later, ben ik op 2dehands-sites en discogs op zoek naar elpees van de NWOBM. Zo kocht ik deze week toch de LP Wiped Out aan en .... moet ik vaststellen dat dit toch een stevig en aangenaam album is.