Raven - Wiped Out (1982)

Toen ik dit album voor het eerst luisterde, kon ik er helemaal niks mee. Ik hoorde vooral een brij van geluid waar zo nu en dan wat zang en gegil bovenuit kwam, en kon geen afzonderlijke nummers onderscheiden. Gelukkig heb ik doorgezet met dit album, want inmiddels kan ik Wiped Out meer dan goed waarderen.

Eigenlijk maakt het album bij de tiende keer luisteren nog steeds dezelfde indruk als toen ik het voor de eerste keer aanzette: een totaal geflipte reis door de ruimte in een ruimteschip dat op hol dreigt te slaan. Rakelings langs sterren scheren, salto’s maken tussen planeten en ondertussen achtervolgd worden door een of andere evil malloot met magische raketten. Of zo.
Verschil tussen nu en de eerste keer luisteren is dat ik intussen opgeschoven ben naar een van de stoelen bij het raam van ons ruimteschip, zodat ik nu een idee heb wat er gaande is in plaats van blind heen en weer te worden geslingerd in mijn astrostoel.

Verbazingwekkend dat je met 3 man zo’n energieke (of nerveuze zo u wil) partij muziek kan maken. De zang is hoog, maar als de zanger nog hoger gaat (To the Limit – To the Top  over the top) wordt het helemaal geflipt, plus het gitaarwerk is aangenaam afwisselend (of totale chaos, net hoe je het bekijkt).

Jammer dat ik nog niet op deze wereld rondliep ten tijde van de release van deze plaat. Ik had graag de reacties van de mensen in de metalwereld van toen meegemaakt. Zelf denk ik dat ik me geen raad had geweten met dit album. Ben je net gewend aan NWOBHM, komt Raven langs en gaat alles nog sneller, harder, hoger en gestoorder doen.

Een uitstekend album, voor mij een van de meest opvallende werkjes die ik het afgelopen jaar heb leren kennen.

4.5*

Wat mij betreft het beste Raven album. Helaas heeft het de bekende dunne jaren 80 productie.
Ik kocht het album toen het uitkwam en op dat moment viel de gebrekkige productie mij minder op omdat veel meer albums in die tijd in vergelijking met nu een mindere productie hadden.

In die tijd zag ik ze zo veel mogelijk live, Ik was verslaafd aan hun live optredens en heb ze ongeveer een keer of 15 gezien. Ze sprongen tijdens hun optredens alle kanten uit en het was moeilijk te geloven dat de muziek niet van een tape kwam als je de capriolen zag die Mark en John uithaalde.

Die hectiek straalt het album ook uit. Maar er is op "Wiped Out" volgens mij nog iets anders aan de hand; Raven experimenteerde met wat meer complexe song structuren en ritmes. Luister maar eens naar het bijna onnavolgbare "Chainsaw". Dit geeft het album een beetje een hectisch en energiek gevoel. Maar na een aantal keren draaien merkte ik dat ik juist die hectische nummers het meest interessant vond.

Hoogtepunten zijn voor mij de opener "Faster Than the Speed of Light", "To the Limit / To the Top" en natuurlijk "Chainsaw".

Wat ook wel eens genoemd mag worden is het vaak fraaie basspel van John Gallagher. Hij doet zeker op dit album veel meer dan gewoon een ritmelijn neer leggen. Wat mijn betreft een zwaar ondergewaardeerde bassist.

Dan nog een leuk detail, ik sta samen met de toenmalige manager Dave Woods en Aardschok hoofd redacteur (Metal) Mike van Rijswijk, mijn vaste reisgenoot in die tijd, achter op de hoes van de LP versie.

Binnenkort spelen ze op Mario's Metal Mania en dan ben ik er weer bij!

Wiped Out zal niet de prijs voor mooiste albumcover (voorzijde) winnen. Maar daarmee is het gemopper over Ravens tweede plaat meteen klaar. Al is het wel even wennen aan de oefenruimtesound.

De plaat vervolgt waar z'n voorganger stopte, waarbij de rockinvloeden compleet zijn vervangen door metal en diverse composities gecompliceerder in elkaar zitten. De band probeerde bovendien de snelheidsgrenzen te verleggen, zoals de opener meteen aangeeft.

Mijn favo's: Faster than the Speed of Light dat zijn naam waarmaakt, het pakkende Fire Power, het gecompliceerde To the Limit/To the Top, het strak riffende Star War, UXB met z'n hoge intensiteit en... het won-der-schone instrumentale en akoestische 20/21. Oef. Daar word ik keer op keer stil van. Bizar mooi gespeeld, wat is die Mark Gallagher toch veelzijdig. Doet zelfs aan übersinger-songwriter Nick Drake denken.

Een album vol superintense metal, waarin het genre de aanloop naar de volgende stroomversnellingen (speed- en thrashmetal) nam. Dat wist ik toen uiteraard nog niet, maar achteraf maakt het de plaat nóg indrukwekkender. Heavy, soms maidenaans met z'n tempowisselingen, inventief en puur. Beweeglijk en snel, dansend gevlogen als de zwaluwen nabij mijn huis.