Bill Evans Trio - Waltz for Debby (1962)

Ben ik een onwaarschijnlijke jazzidioot wanneer ik stel dat dit nog het meeste weg heeft van een avondje gemoedelijk tafelen?

Nou ja, het is geen zwoele 'cool jazz' maar het komt zo nu en dan in de buurt. Vind zelf het titelnummer erg mooi.

Dat was de ongelofelijke kracht van dit trio, het lijkt zo simpel en toch is het zo ontzettend muzikaal.

Hmm

Het passeert zo verdraait achteloos, geen enkele vorm van stemmingmakerij ... Ik vermoed dat dit een plaatje is waar ik lange tijd zoet met kan zijn

Ik geef de volle 5*, kan niet anders na vandaag

De godganse dag dit album in repeat, Evans doet het allemaal zo gruwelijk "vanzelfsprekend" klinken.

Ja, mooi hè

Even voor een jazzleek: Uit welke instrumentalisten (en instrumenten) bestaat dit trio?

We hebben:

- pianist (Bill Evans hemzelve)
- drummer (Paul Motian)
- bassist (Scott LaFaro)



schreef een andere jazzleek

Mmm, klinkt goed. Moet ik ook maar eens aan gaan beginnen.

Zeg, heb jij écht geen andere leuke plaatjes om te beluisteren ?

Ja, maar die spaar ik op voor wanneer de wilde wolven aan mijn voordeur staan

Pas maar op, straks gaan die wolven nog met je nieuwe aanwinsten aan de haal. Toch maar snel die grote Doberman in huis halen dan

Maar wat ziet mijn oog ? Een hoge waardering die blijkbaar niet onopgemerkt blijft in de prille kring der jazzliefhebbers van MusicMeter.

Hier moet ik het mijne van weten !

Ik ben zo vrij me ook maar onder die prille groep jazzliefhebbers (of voor mij geldt misschien beter: prille jazzliefhebbers) te scharen.. ben een groot liefhebber van een piepklein deelgebiedje van de jazz. Zodra bijvoeglijke naamwoorden als introspectief, verstild, subtiel, melodieus en impressionistisch van toepassing zijn, blijk ik het soms heel erg mooi te vinden. En dan blijk ik ook nog eens een voorliefde te hebben voor piano.

Een aantal mensen met wie ik overeenkomsten in smaak heb, raadden me jaren geleden al Bill Evans aan. Ik heb zijn plaatjes toen ook al eens opgezet, maar toen sprak het me totaal niet aan, terwijl ik er behoorlijk mijn best voor deed. Ik vond het te rustigjes voortkabbelend, het wist me nergens te grijpen. Maar vandeweek heb ik dit album toch nog maar weer eens opgezet en nu bevalt het me vele malen beter.

Merkwaardig vind ik dat toch, dat je soms op basis van verhalen van anderen al precies weet dat het nauw aan moet sluiten bij je eigen smaak, dat je dan zo je best doet om het mooi te vinden, maar er niets in hoort dat je grijpt. Ik had toen het idee deze muziek gewoon niet te begrijpen. En nu zet ik het op en vind ik het zoo mooi. Niet dat ik de muziek nu wel begrijp, maar het kwartje lijkt te zijn gevallen, of zo...

Om wat meer mensen aan deze plaat te krijgen :

Bill Evans is de pianist op Kind of Blue van Miles Davis

Ik heb er al aan "geroken" zeg maar. Tot nu toe ben ik nog niet overstag.........
Maar misschien nog wat tijd en het bekende kwartje laten vallen

maakte bij mij minder indruk, maar ik houd dan ook niet zo van 'piano jazz'....

de tracklisting hierboven is trouwens niet de originele, toch?

Op de mijne wel ...

Geweldig album, net als "Sunday at the Village Vanguard".
De heren zijn hier in bloedvorm. Alleen al om de geweldige bassolo's van Scott LaFaro verdient deze schijf een vijf.

Ik wil toch eens even mijn mening geven over deze heerlijke plaat. Mijn stem staat er namelijk alweer een tijdje en wat aandacht verdient deze plaat wel.

Ik zag hierboven al iets staan over vanzelfsprekendheid. Ja zo klinkt het zeker, maar niet zoals een automatische piloot. Met name sfeervol wil ik deze plaat noemen. Dat komt doordat het een semi? liveplaat is. 'Klein' publiek hoor je na (uiteraard ook tijdens, maar heel zachtjes: waarvoor hulde) de prachtig gespeelde nummers en juist dat geeft iets extra's.

Vloeiend pianospel, lekker drumwerk, subtiel maar o zo doeltreffend. En die bas, die het allemaal zo lekker begeleidt. Jammie!

Heerlijke jazzplaat gewoon. Mag ik het zo simpel* omschrijven?


* niet dat ik het ooit anders doe

En met dank aan Hill's nieuwe topic mag ik de 20e stem als user 352 aan album 352 uitdelen

En ook blabla: bedankt voor je inzet op de site als grote jazz-meneer!

Geniaal, wil je geraakt, ontroerd, gewoon uit je dak gaan: bij dit album kan het allemaal! Prachtig, ik had me de Solo Sessions Volume 1 al binnen gehaald via Zachary's top10 (zijn #1). En dit album moest ik natuurlijk ook hebben, 1 grappig ding wist ik vooraf niet: dit is een Live-plaat. The Köln Concert-style. Dus geen tijd om te falen of om opnieuw te beginnen: Het moet van de eerste keer goed zijn. 6 Uitvoerig goede composities. Waltz for Debby is een classic, ik was al redelijk verslaafd aan Bill door Blue In Green (Some Other Time komt dat stukje origineel van dacht ik). Ik had de eerste 5 composities achter de rug, ik dacht bij mezelf is dit nu 1 rustig en zo compleet album? Maar bij Milestones wordt het een stuk levendiger.

Ik had torenhoge verwachtingen, wel ze zijn ook uitgekomen, wat ik misschien wel jammer vind is de geluidskwaliteit bij momenten. Ook Bill solo aan het woord hoor je bijna niet en bij momenten speelt hij niet zo top en door zoals op Solo Sessions Volume 1. Maar enfin, dit terzijde een Jazz-classic. Eigenlijk totaal niks negatiefs op te merken aan dit album.

Dit album dan ook maar direct besteld bij Proxis. Moge het hopelijk snel en zonder problemen binnen komen.

*****In the making

Wat is dit voor iets??! Ongelooflijk goed Jazz-album Dat is dit! Bill Evans en Scott Lafaro vind ik hier gewoon de meesters, (Scott die trouwens 10 dagen na deze opname overleed). Paul Motian speelt echt meer op de achtergrond, jammer dat hij nooit eens echt op de voorgrond komt of een korte solo krijgt. Bill Evans pianostukken vooral om van te genieten via het rechterkanaal en Scott Lafaro lekkere bas-assistentie in je linkkanaal, samen vormen ze een van de leukste duet-spelers die ik gehoord heb tot nu toe. Erg jammer maar deels wel leuk dat dit een Live-opname is, dat publiek soms erdoor vind ik maar erg weinig aan, vooral als ze lachen of hoesten tussen de track door, studioöpname zou misschien beter geweest zijn op dat vlak. Maar ze applaudisseren dan ook meer dan terecht na elk wondermooi stuk, maar een kleine toevoeging die positief is.

Dit is zowat een van de weinige Cd's waar ik echt vind van: 38min is echt mooi als lengte maar zo jammer als dit voorbij is. Ook spijtig dat er geen langere compositie op staat, iets van 12-14min en iets van van 8-9 ertussen had ik er erg graag bijgenomen maar voor wat het is pure perfectie.

Typisch Bill Evans denk ik zo: paar covers en paar eigen composities, Waltz for Debby is hier de enige door hem zelf geschreven, prachtig nummer en hier veruit de beste. My Romance bevalt me ook erg (2de favo). De andere 4 composities zijn echt bijna even goed vind ik en erg aan elkaar gewaagd.

Dit album klopt in tracktijden (verveelt niet bedoel ik dus), 6 ijzersterkte stukken. Bill laat het weer zo perfect klinken op zijn manier. Dit is toch wel een hele speciale Jazz-plaat voor mij. Ik denk me grote favo samen met A Love Supreme, ik heb gewoon iest met Bill Evans' muziek denk ik . Hij weet weer prachtig Piano-spel te brengen, dit moet ik in de komende tijd veel meer gaan luisteren, ook direct besteld. Ik kan alleen besluiten dat hoe beter ik dit ga leren kennen hoe meer ik ervan zal houden, (heb ik sowieso met al mijn muziek maar enfin). Ik wil nu al de score geven maar hou het eventjes nog in. 5* lijkt me sowieso haalbaar aangezien dit echt richting #2 Jazz-plaat voor mij aan het gaan is. (Zegt mijn gevoel toch en die heeft me tot nu toe op muziek-vlak nog niet in de steek gelaten, ik hoop echt dat het deze keer ook niet zo zal zijn).

Elke luisterbeurt weer een nieuwe ontdekking (#4 nu), deze keer ontdekt dat ik dit gewoon veel meer moet luisteren, ik wacht nog altijd tot mijn bestelling binnen komt om er echt dagelijks van te genieten in mijn Cd-speler. Op muziekaal vlak dan ontdekt dat dit definitief mijn 2de favoriete Jazz-plaat ooit aan het worden is, nog altijd ongelooflijk grappig hoe Bill Evans dit opgenomen heeft, dezelfde dag nog Sunday at the Village Vanguard ook gedaan, alleen dit als regulier album en die andere als 'Live'. (Alhoewel, die staat hier ook als gewoon regulier album, maar ik dacht aangezien de albumtitel). Die Bassist hier blijf ik fantastisch vinden, ik hoopte eigenlijk vooraf ik aan Charles Mingus begon dat zijn zegenschap in de composities even groot zo zijn als die van Scott Lafaro hier bij momenten, alleen heb ik nooit echt een Bas-solo-gehoort bij Charlie of echt een stuk waar bas het echt deed. Hier duidelijk wel, en wat voor een stukken Scott Lafaro is tot nu toe wel mijn favo bassist ooit. Wat algemeen gezien misschien een 'saai' instrument lijkt wordt hier omgetoverd (eerder gespeeld) tot een prachtinstrument.

*****

Omdat ik niet hoger kan!

Het zijn natuurlijk allebei live-platen, eazyfan. Dacht je soms dat het een studio-album was omdat er geen Village Vanguard in de titel staat? Dit album bestaat, als ik mij niet vergis, uit opnamen van de avondsessie in de VV, Sunday at the VV uit opnamen van de middagsessie.

Dat dacht ik ja . Ik weet dat alle Village Vanguard-platen Live zijn, dus ik dacht. Deze nam hij in de studio op, die andere dezelfde dag Live . Nee dus, allebei op dezelfde locatie opgenomen. Net dit album voor de 8ste keer (ben de tel eerlijk gezegd kwijt maar wat doet die er ook toe?) geluistert en blijf deze plaat wondermooi vinden. Zoals ik al eens zei: "Mijn favo Jazz-Cd samen met 'A Love Suprem'. Ik vind dit dus idd beter dan Kind of Blue, Saxophone Collossus, The Black Saint and The Sinner Lady e.a. Jazz-classics. Het spijt me hiervoor? Nee natuurlijk niet, hoef nergens die spijt voor te hebben of course. Maar dit vind ik gewoon een heerlijke plaat.

Waltz for Debby [Take 2] blijft zo ongelooflijk goed! My Foolish Heart opent zo mooi, dan komt wat mij betreft een compositie uit de miljard (echt goed), Detour Ahead is mooi rustig als lange track. My Romance is mijn 2de favoriet hier, echt prachtig. De 2 laatste composities zijn wat minder qua niveau dat de rest, ofja niet minder. Gewoon anders vind ik, ze verschillen duidelijk erg maar passen toch erg goed en zorgen voor leuk eenheidsgevoel.

Zeker en vast een aanrader voor een Jazz-fan, een Trio waarvan elke speler echt onmisbaar is, ik heb het al eens gehad over Bill en Scott, maar eigenlijk mag Paul Motion ook niet onderschat worden op deze plaat. Ik vind het erg jammer dat hij niet af en toe wat meer op de voorgrond komt, of met een Solo-stukje echt de boel laat opleven. (Zoals Elvin Jones soms doet op A Love Supreme), maar ook hij is hier onmisbaar, af en toe zorgt hij echt voor het toppunt hier door alleen mooi op de achtergrond mee te spelen.

Wat ik deels wel normaal vind is dat maar 1 take op dit album van de meerdere is toegelaten, en wat mij betreft maakten ze de juiste keuze, de beste takes zijn genomen als ze mochten kiezen. Maar waarom in Godsnaam is 'Porgy (I Loves You, Porgy)' (waarvan dus maar 1 take is zover hier te zien is), waarom is die niet op de Originele LP verschenen? Die had wat mij betreft er zo op gemogen. Met die erbij: 7 Erg mooie composities en een perfecte albumlengte voor mij. Nouja erg jammer vind ik het zeker, neemt niet weg dat de originele LP ook fantastisch is natuurlijk. Heeft ook zo zijn voordelen dat die er niet op staat. (Niet voor mij dan maar algemeen gezien misschien wel). Ik vind het een doodszonde dat zo'n genialiteit hier niet "origineel" op staat.

Owja Dat publiek-geneurie/-praat/-wat dan ook, stoort me lang niet meer, alleen op de laatste track misschien wat teveel van het goede maar toch, zij geven Bill Evans (Trio) voor elke compositie een welverdiend applaus, eentje die ik elke keer zo ongeveer in mijn hoofd geef natuurlijk voor het mogen genieten van dit soort muziek, alleen doen zij wat voor mij dus, een geluk bij een ongeluk.

5* natuurlijk, en please mensen Heef deze plaat een kans .

Jazz-fans kennen deze plaat doorgaans al lang en breed (Want beroemd). Een aanrader voor de oningewijden zul je bedoelen!

En dan nog...

Ik ben niet zo dol op dit album. Knap gemaakt (wat een samenspel!!) maar het kabbelt mij te veel. De man speelt voor mij iets te introvert.

Als wij bezoek hebben zetten we dit album op, Het zorgt voor een rustige 'ruis' op de achtergrond en er zal werkelijk niemand zijn die zich aan deze muziek stoort. Ik krijg bij Bill Evans altijd het idee dat hij eigenlijk niet gehoord wil worden..."laat mij hier nu maar een beetje pianospelen, ik zal zorgen dat jullie er geen last van hebben"...zoiets.

Maarrrrr.....Op een rustig moment, koptelefoon op, alle aandacht voor de muziek..is het een mooi/goed album.

2:42-(3:17)-3:37

van My Romance (Take 1)

Is 'Hét mooiste stukje Piano dat ik tot nu toe gehoord heb', zo perfect gespeeld!

Teleur stelling dit. Alles is wel leuk en aardig, met name My Romance, maar de rest vind ik niet ... interessant genoeg. Piano Jazz heeft een vloek dat het snel mijn aandacht KAN verliezen. Marilyn Crispell Trio vind ik bijvoorbeeld toch erg mooi, dit ook wel, maar het verschil zit hem in...tja wat is het eigenlijk? Ik weet het eigenlijk niet. Is het gevoel of heb ik de magie niet gehoord? Kwestie van vaker draaien?... maybe. Voor nu slechts een 3,5*. Want hier en daar proef ik wel wat magisch.

Zo, verjaardagsvisite na een avondje tafelen de deur uit en nu even bijkomen van alle drukte vandaag en wat is dan beter dan Waltz for Debby?
Niks dus: ik geniet momenteel van de klanken van nummer 2 en mijn eerste minuten rust vandaag...............muziek kan zo fantastisch zijn. Zo fantastisch dat een halfje erbij op zijn plaats is.