Paradise Lost - Lost Paradise (1990)

Met Lost Paradise vestigde Paradise Lost na een geweldige demo definitief zijn naam. Een bloemlezing met uiterst sombere, grimmige doom/death klanken. Na een onheilspellend intro gaat de band van start met het nog stuwende Deadly Inner Sense om vervolgens middels het macabere lijflied Paradise Lost het tempo drastisch omlaag te schroeven. Dat blijft vrijwel de gehele plaat zo gehandhaafd.
Nick Holmes beschikt over één van de meest indrukwekkende doodsrcochels allertijden. En dat geeft deze schijf nog wat extra dimensie.
Buitengewoon zonde is de totale verachting van deze periode door de bandleden zelf. Zij hebben nooit in de gaten gehad dat hetgeen zij op hun debuut in elkaar gewrochten hebben, toch zeker tot de bijzonderheden uit de deathmetal geschiedenis gerekend mag worden.

Met deze debuutplaat schreef Paradise Lost direct geschiedenis. De impact, de sfeer, de stijl, de grunt: alles klopte en onderscheidde de band ook meteen met de rest van de concurrentie.

Dreigend, doods, deprimerend, destructief dendert deze debuutplaat (zeg dat eens tien keer achter elkaar... ) van deze legendarische band, elke keer als ik 'm hoor, over me heen en laat me hulpeloos en eenzaam achter in een behoorlijk zwartgallige en sombere, maar tegelijkertijd bloed-enthousiaste stemming. Want wát een plaat is dit. Weergaloos zijn nummers als "Deadly Inner Sense", "Our Saviour" en "Rotting Misery".

Toegegeven...ik luister 'm absoluut niet vaak. Het is namelijk wel i.m.o. een plaat waar je zin in moet hebben. Maar als ie dan eenmaal opstaat.....WOW!! En zo blijft het ook gaaf. Zo eens in de zoveel tijd knallen met Lost Paradise. Die magie die dan ontstaat is nauwelijks te omschrijven.

Elke keer moet ik ook gniffelen als ik de bandfoto op de hoes zie. Nick Holmes, dat bescheiden ogende jochie met dat blonde haar.... Kwam daar toentertijd werkelijk zo'n geluid uit?? Satan zelf zou zich nog bergen als hij die doodsrochels zou horen!!

Wat overigens ook een aparte vermelding krijgt van mij, is de intrigerende, i.m.o. behoorlijk controversiële albumhoes. Wat zouden ze daar toch mee bedoelen, naast het feit dat het een toekomstvisie zou kunnen zijn waarbij technologie heerst over het derde rijk? En hoe zou het met dat symbool zitten?

In ieder geval dus een zwaar overtuigend debuut-album van een band die daarna een zeer interessante ontwikkeling door zou maken, wat begon met de opvolger "Gothic", die dit album wat mij betreft nog wist te overtreffen ook!!

Enkele posts hier boven was ik al begonnen met een marathon, maar dat is nu alweer 3.5 jaar geleden. Kennelijk had ik toen nog betere dingen te doen, maar de waardering is nu wel iets gestegen. De songs blijven afzonderlijk van elkaar nog steeds niet heel erg hangen, maar ik denk dat de complete marathons van Black Sabbath en Candlemass me meer inzicht hebben gegeven in het doom metal-genre, waardoor ik nu de sound beter kan plaatsen. Want die Sabbath/Candlemass-sound komt toch meer naar boven dan ik eerder merkte in de soms up-tempo, maar toch slepende riffs en de algehele horrorsfeer. Nog steeds is dit geen album dat ik met heel veel plezier snel op zal zetten, maar ik merk nu dat deze sound me toch beter bevalt dan voorheen. Internal Torment II vind ik zelfs nog erg goed.

Gisteren ben ik naar het Ultima Ratio Fest geweest in Tivoli, een rondreizend festival waar Paradise Lost als headliner op stond. Echter een gedeeld podium met Primordial en Harakiri for the Sky kon ik niet links laten liggen, ondanks dat ik Paradise Lost ook al eerder had gezien op (het voor mij gratis) Graveland. Het blijft één van mijn favoriete bands, al is het een band die ik wel met vlagen luister, en je moet in een soort stemming zitten om dit aan te kunnen.

Persoonlijk ben ik wat meer fan van het latere werk, waar Nick Holmes met cleanere vocalen werkt, en het meer de gothic metal/rock kant op gaat. Ik was gewoon héél erg benieuwd naar hun debuut plaat, en heb deze daarom vanmorgen maar op gezet, aangezien ik ook nog helemaal in de stemming zat na gisteren. Ik vind het zelf niet heel tof, komt ook omdat ik dus fan ben van het latere werk wat ze in mijn ogen beter ligt. Ondanks dat gewoon een decent Doom plaatje, ik kan er ook niet veel meer van maken, al was het nergens echt heel speciaal. Standaard in mijn ogen, zoals we het kennen.