Nilsson - Nilsson Schmilsson (1971)

I can't live
If living is without you
I can't give
I can't give any more

De cover van Without You (een jaar eerder geschreven door Pete Ham & Tom Evans van Badfinger) werd destijds in geen tijd naar de nummer 1 in alle Amerikaanse hitlijsten gekatapulteerd.

Maar het album bevat ook verscheidene andere mooie nummers zoals het reggae getinte Coconut (zeker bekend bij fans van Quentin Tarantino die het liet opdraven in deze film van 'm) en Early in the Morning (I ain't got nothing but the blues).

Mijn favoriet is echter het 7 minuten lang rockende Jump into the Fire.

Enkel Down en Let The Good Times Roll bevallen me wat minder, maar de andere nummers en aldus het gehele album verdienen wat mij betreft makkelijk 4*

Freddze heeft het goed uitgelegd, hieronder. Van Coconut maakte in België Roland Van Campenhout een puike bewerking.

Deze plaat van Harry, de tijdelijke drinkebroer van John Lennon op diens "Lost Weekend" , is echt wel zijn beste en mag in geen enkele fanaat van singer-songwriters ontbreken!

Klassieker van formaat!

4.5 sterren ****1/2

Ongelooflijk sterke klassieker van een reeds overleden singer-songwriter die gezien de 19 stemmen bij de meesten helaas al lang vergeten is, zo ze hem al gekend hebben.
Zonde.

Klassieker buiten categorie!

* * * * *

niks van dit is een goeie plaat maar de opvolger ' son of schmilsson ' dat was en is nog steeds een klassieker !

Without You is eh... nou... nogal op het randje vind ik. Met name in de refreinen verderop in het nummer gaat het wat mij betreft toch net over de top. Verder is dit sowieso een puike, afwissende plaat. Gotta Get Up is een leuk popliedje, Coconut heeft een lekker spannend ritme en is wat mij betreft het hoogtepunt hier. 4* kan ik er wel aan kwijt, en dat is eerder ondanks dan dankzij Without You...

Op 'Without You', waarvan ik écht moet kotsen, na een zeer sterk album van deze onderschatte artiest.

Soms hangt er een wat pythonnesk rocksfeertje, dan weer een wat breekbaarder en intiemere sfeer, en tenslotte staat er ook nog een leuk experiment in de vorm van 'Coconut' op deze plaat.

Raar, Stijn, dat je van een klassieker als Without You moet kotsen...
Ik heb het singletje nog gehad, het getuigt gewoon van de veelzijdigheid van deze artiest, die, als ie het wou ook een vrij reguliere ballad tot hit kon maken. De song werd niet door hem geschreven trouwens, maar door de jongens van Badfinger.
Het toont gewoon de enorme buigzaamheid van 's man's stem aan, die kon ik weet niet hoeveel octaven halen met zijn stem!


Ik moet dan weer kotsen van Mariah Carey's kutversie, die voor mij het mooie nummer geheel verkracht heeft met van die kwijl-uithalen zoals die "Arrenbie"-trienen dat nu eenmaal denken te moeten doen....
Nilsson's versie vind ik nog steeds erg goed en pàkkend.
Al vind ook ik Coconut het sterkste op dit album. En Let The Good Times Roll!

Ontzettend toegankelijk en prettig pop-album van Harry. Er is geen zwak nummer te vinden, al moet ik ook toegeven dat ik without you steevast skip. Daar is gewoon niet meer naar te luisteren; zie het betoog hierboven (waar ik niet aan kan tippen ). Had dit album wat meer gedurfde nummers gehad (zoals coconut) dan was mijn waardering wellicht nog hoger uitgevallen.

Maar zoek je een plaat die je zonder het probleem kunt draaien met je vriendin/vrouw in dezelfde ruimte, dan is dit een geweldige keus. Niet alle vrouwen tollereren Zappa en consorten weet ik uit ervaring (mannen trouwens ook niet).

Jump Into the fire! Meesterlijke song.
Album gekocht vanwege de films Goodfellas en reservoir dogs.
Rest klinkt ook erg lekker.

Dankzij de documentaire op de NTR vanavond dit album eens beluisterd. Niet voor niets waren The Beatles dol op zijn muziek, je hoort hun veelzijdigheid en muzikaliteit ook terug in zijn muziek en het was dit album dat Harry Nilsson roem en erkenning bezorgde met een Grammy. Without you is n.b. een cover van de Britse band Badfinger. Harry was m.n een echte roerganger w.b. feesten en braspartijen en zijn (laatste) huwelijk en zijn kinderen betekenden heel veel voor hem.

Ik heb de documentaire ook gezien. Ik heb een aantal van zijn albums en die waardeer ik enorm, maar ik wist verder niet veel meer van de man dan dat de Beatles fan van hem waren, hij graag de 5e Beatle had willen zijn en later de grote zuipvriend van John Lennon was. Dit album werd in de documentaire wel naar voren geschoven als zijn meesterwerk, waar alles aan klopte. En dat de albums hierna door koppigheid van Harry, maar vooral door een zelfdestructieve aard, zowel persoonlijk (teveel drank, expres zijn stembanden verkloten) als carrieretechnisch (de verkeerde singles kiezen om zijn albums te promoten) veel minder waren.

Ik hoor dat er maar moeilijk aan af, vind Son of Schmilsson en Knnillssonn persoonlijk niet onderdoen voor deze. Vooral eerder werk, dat hier gelukkig ook hoog gewaardeerd wordt (Harry en Aerial Ballet met name), daarop hoor ik waarom hij zo graag bij de Beatles had willen horen en waarom de Beatles hem zo geweldig vonden.

kijk uit! Dit is alles behalve zijn meesterwerk. De 3 hiervoor daar integen wel! De productie van Nilsson schmilson is echt verschrikkelijk

.... nou, nou, Obsessie, twee sterretjes maar ?
Dit is Harrys poging om eindelijk eens te gaan cashen.
Na drie albums met producer Rick Jarrard, die lovende kritieken maar weinig geld opbrachten, ging hij daarvoor helemaal naar Engeland om met Richard Perry (overigens ook New Yorks, hij woonde zowat om de hoek) te werken. En met $u¢¢e$ !
Goede nummers staan hierop, maar soms nogal luidruchtig.
Zoals later bleek was deze hitplaat tevens het begin van Harrys neergang, door het vele geld bezweek hij voor vele verleidingen...

zo zie je maar weer cahsen is niet altijd t beste! Ik draai Nilsson's eerste 4 albums laatste tijd ziekelijk vaak (aha dan ben ik fan van Rick Jarrad!)maar vind 't verschil met deze zo ongelofelijk groot kwa sound! En mis ook die ozo prachtige koortjes... nee vind echt dat Richard Perry een hele slechte producer is soms hoor ik een soor rock-a-billy-Nilsson wat hem heel slecht afgaat. Geef mij maar de subtiele Nilsson ala Caroline met wel 100 zangtakes gestapeld, kippevel...

Tijdje terug met de documentaire over Nilsson, mij wat meer verdiept in zijn muziek. Kende deze beste man alleen in 1ste instantie van de cover Without You, maar al snel hoorde daar ook Everybody's Talking bij die ik toch wel wat warmer vind klinken, daar waar Without You meer richting Barry Manilow gaat, zij het wel verdomd goed gezongen. De Coconut kende ik weer van The Muppet Show en dat heeft toch ook wel wat. De muziek sluit zowat naadloos aan bij die van The Beatles, maar dat vonden zij blijkbaar zelf ook. Korte aangename muziek, met een kenmerrkende stem. Later ging hij aan zichzelf ten gronde, zoals wel vaker gebeurt met grote talenten die geen raad weten met zichzelf en het succes. Edoch, dit is i.i.g. een mooie werkje.

Nilsson Schmilsson is wat mij betreft het ideale (zondag)ochtendalbum. Het staat vol met gevarieerde, vrolijke en uitstekend gezongen popnummers. Een goed begin van je dag. Zo zag Harry Nilsson het zelf blijkbaar ook, aangezien hij in zijn ochtendjas op de albumhoes staat!

Het album is lekker gevarieerd. De eerste twee nummers zijn korte, vrolijke popnummers die gaan over de sleur van het dagelijks leven. Verder heb je onder andere het excentrieke reggaenummer Coconut (wat in de film Reservoir Dogs is gebruikt) en de rocker Jump Into the Fire. De muziek lijkt grotendeels op die van The Beatles: het is vrolijk, aangenaam en zeer melodieus.

Op het album staan ook enkele covers, waarvan Without You de bekendste is. Jammergenoeg is dit nummer nogal afgezaagd, vanwege de kapotgedraaide versie die Mariah Carey van dit nummer heeft gemaakt. Zonde, want Harry Nilsson laat in dit nummer horen dat hij een veelzijdige zanger was.

Dit album blijf ik maar draaien - wát een betoverende liedjes en prachtige arrangementen. Van begin tot einde een boeiend album: vanaf het pakkende Gotta Get Up tot en met het fraai georchestreerde I'll Never Leave You - het is naar mijn mening alles even mooi.
's Avonds beluister ik het bij voorkeur met de hoofdtelefoon, iedere keer weer een ervaring.
Neen, dit album verveelt me nooit. Inmiddels heb ik ook de box met al zijn RCA-albums weten te bemachtigen, en daar ga ik nog een hoop plezier aan beleven.

Dat moet natuurlijk zijn: georkestreerde in plaats van georchestreerde. Schaam mij.

En dan kopieer je het ook nog ?

Het is een anglicisme, henk01, en doordat ik te veel (slecht gespelde) berichten op MuMe lees raak ik blijkbaar besmet... Dus niet alleen met het muziekvirus.

Als we het maar begrijpen. Zo dom was die vaut niet

Gotta Get Up heeft een prominente rol in de nieuwe (erg sterke) Netflix serie Russian Doll. Het zal Harry een hoop nieuwe luisteraars opleveren.

Zo kwam ik hier inderdaad ook uit .

Dit was één vande eerste platen die ik kocht als jonge tiener, volgens mij na Albert Hammond. Ik heb eigenlijk geen idee meer waarom, waarschijnlijk was ik redelijk onder de indruk van Without You. Kijk, we kenden nog niet de latere covers van dit nummer, dus was het gewoon nog een mooi, gevoelig licht sentimenteel nummer. Ik was veel te jong om bepaald cynisme bij een aantal nummers te begrijpen en ik kwam er al snel achter dat de rest van de plaat nou niet echt op Without You leek. Maar niet getreurd, de plaat vele malen gedraaid, zoveel had ik er toen ten slotte niet. Wat dat betreft zijn deze oude platen in mijn geheugen gekerfd. Gotta Get Up is een leuk wat dwars nummer, Early in the morning ook zo'n a typisch liedje. Coconut grappig met het reggae ritme, maar voor mij was Jump into the fire toch wel het hoogtepunt met een heuse drumsolo. Achteraf hoor ik veel beter hoe kwalitatief goed Harry Nilsson wel niet was. De opvolger Son of Schmillson heb ik toen nog in de platenzaak beluisterd ( ja, zo ging dat toen nog), maar ik was niet echt onder de indruk. Later nog wel Knilsson gekocht, ook een wat vreemd album. Lastig om een cijfer te geven als je na zoń 45-47 jaar terugkijkt op dit album en op het leven van deze muzikant.
Ik start met een 3,5 , wie weet dat het nog naar een 4 gaat.

Ik dronk laatst een biertje met een vriend die dit omschreef als zo'n beetje de perfecte lp, dus nou nou, dat moest ik zelf nodig eens gaan ondervinden. Een luisterbeurt of zeven, acht verder ben ik er nog steeds niet achter wat hij (of andere fans) precies horen in deze verzameling onsamenhangende clichés.

Grootste hit 'Without You' (een cover) is qua melodie nog wel het beste liedje, maar verdrinkt helaas in een behoorlijk klef Sky Radio-arrangement. Verder niets dan lof voor de productie, die de behoorlijke matige liedjes soms nog naar een acceptabel niveau weet te trekken. Hoor bijvoorbeeld de echo op 'Jump Into the Fire' of de aangename folkchaos op opener 'Gotta Get Up'.

Beide nummers klinken verder als slecht gekozen covers, en dat geldt voor het grootste deel van de rest van de plaat, op twee nummers na die slecht gekozen covers zíjn. En voor 'Coconut', want laat me Nilsson de culturele toeëigening hier vergeven (het waren immers de seventies) en dat gewoon nog steeds een heerlijk niemendalletje vinden.

De rest is behoorlijk bleekjes en gezichtsloos, en met de nogal beperkte vocale capaciteiten van Nilsson als extra storende factor kom ik toch met geen mogelijkheid hoger dan twee sterren. Hij gaat in de toekomst wellicht nog een keer in de herkansing, maar voor nu moet ik helaas bekennen de status van deze klassieker niet te begrijpen, of te onderschrijven. Dat wordt nog een leuke discussie, de volgende keer bier drinken met mijn vriend.

Bij mij haalde dit het ook niet bij de drie voorafgaande, alle vijf sterren, Sandokan. Toch betekende dit album eindelijk zijn commerciële doorbraak, juist dankzij die cover. Wrang verhaal: Harry had zo'n succes, dat het origineel van Badfinger (en Badfinger) in vergetelheid raakte, evenals het feit dat men zou vergeten dat Harry een uiterst origineel componist was.
Tevens moet ik constateren dat de tijd niet mild is geweest voor dit album...
Voor een proeve van Harrys vocale kwaliteiten volstaat te verwijzen naar McCartneys 'Mother Nature's Son ', die eveneens het origineel overtreft.

willemmusic dank voor de tips en aanvullingen. De eerdere platen zal ik bij gelegenheid eens draaien.

Overigens lees ik op Wikipedia dat Nilsson juist werd bewonderd om zijn grote vocale bereik van 3 1/2 octaaf. Had ik op basis van deze plaat niet gedacht, maar dat zal dan ook wel aan mij liggen. In ieder geval is die cover van 'Mother Nature's Son' erg fraai inderdaad, al vind ik je stelling dat deze beter is dan het origineel wel een boude.

Een heel erg saai album. De 3* die ik het album eerder heb toebedeeld is daarom ook niet terecht. Ik verlaag mijn score naar 2,5*. Ook de hit Without You heeft me nooit kunnen bekoren
Verder ook geen songs die me ook maar enigszins aanspreken. Dieptepunt is Coconut.
Op #30 in de 100 Greatest Albums of 1971 en momenteel op 39 in de Best Ever Albums over 1971. Beide veel te veel eer.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Harry Nilsson - Nilsson Schmilsson (1971) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Harry Nilsson - Nilsson Schmilsson (1971)
Harry Nilsson wordt inmiddels geschaard onder de meest invloedrijke singer-songwriters uit de jaren 70 en dat hoor je op het wat wisselvallige, maar bij vlagen echt geweldige Nilsson Schmilsson uit 1971

Hele hordes singer-songwriters hebben zich de afgelopen decennia laten beïnvloeden door het werk van de Amerikaanse singer-songwriter Harry Nilsson, die tijdens zijn leven zelf niet altijd de waardering kreeg die hij verdiende. Dat heeft hij deels te danken aan een wat wisselvallig oeuvre en ook op zijn beste albums sloeg hij de plank wel eens flink mis. Op Nilsson Schmilsson uit 1971 steekt de Amerikaanse muzikant misschien wel in zijn beste vorm en hoor je goed hoeveel Harry Nilsson te bieden had. Diep in het oeuvre van Harry Nilsson duiken is een hele opgave, maar op Nilsson Schmilsson valt, ook ruim 50 jaar na de release, nog heel veel op zijn plek.

Harry Nilsson wordt op de krenten uit de pop talloze malen genoemd als relevant vergelijkingsmateriaal, maar het was lang geleden dat ik zelf naar de muziek van de Amerikaanse muzikant had geluisterd, tot ik een tijdje geleden begon met het herontdekken van zijn oeuvre, wat overigens best een hobbelige rit is geworden.

Harry Nilsson dook aan het begin van de jaren 60 op in de muziekscene van Los Angeles, maar wist in eerste instantie weinig aandacht te trekken. Dat veranderde toen het in 1967 verschenen album Pandemonium Shadow Show de aandacht trok van The Beatles, die de Amerikaanse muzikant omarmden. Tussen 1967en 1977 leverde Harry Nilsson ruim een dozijn albums af, waartussen een aantal al dan niet erkende meesterwerken, maar ook een aantal flinke miskleunen.

Mede door verslavingen ging de gezondheid van Harry Nilsson gedurende de jaren 70 snel achteruit en werd zijn stem blijvend aangetast. Toen zijn albums aan het eind van de jaren 70 nauwelijks aandacht meer trokken hield hij het voor gezien, al bleef hij tot aan zijn trieste dood in 1994 aan nieuwe muziek werken (die later postuum verscheen als het verassend goede Losst And Found).

Ik heb een flink stapeltje Harry Nilsson albums in huis, maar er zit er geen een tussen die me van begin tot eind volledig kan overtuigen. Als ik moet kiezen voor een album uit het uiteindelijk nog best imposante oeuvre van Harry Nilsson kies ik voor Nilsson Schmilsson uit 1971. Het is een van de meest toegankelijke albums van de Amerikaanse muzikant, maar ook Nilsson Schmilsson is een album met pieken en dalen, al zijn de pieken hoger dan de dalen diep zijn.

Met Nilsson Schmilsson wilde Harry Nilsson een mainstream popalbum maken, waarvoor hij een beroep deed op de van Barbra Streisand bekende producer Richard Perry. Nilsson Schmilsson werd gemaakt met een heel leger aan sessiemuzikanten en geluidstechnici en het klinkt na al die jaren nog altijd prachtig.

Nilsson Schmilsson is een album dat enorm veel invloed heeft gehad op een latere generatie singer-songwriters, onder wie zeker Rufus Wainwright, maar het is ook een album waarop Harry Nilsson laat horen dat hij songs kan schrijven waarvoor Paul McCartney zich in de jaren 70 niet zou hebben geschaamd. Ook Nilsson Schmilsson is echter een wat wispelturig album dat briljante popsongs kan afwisselen met niemendalletjes of naar mijn smaak net wat te theatraal klinkende popsongs of de onderbroekenlol van een song als Coconut.

De songs met flink wat blazers klinken lekker vet, maar ik hoor Harry Nilsson toch het liefst in de wat meer ingetogen en wat weemoedige popsongs. Nilsson Schmilsson bevat in die categorie met Without You misschien wel de bekendste song van zijn hand en de versie op Nilsson Schmilsson is talloze malen indringender en klinkt vele malen gekwelder dan de vele andere versies die van de song zijn opgenomen.

Omdat Nilsson Schmilsson een van de meest consistente en minst wispelturige albums van Harry Nilsson is, is het een prima kennismaking met de muziek van de gedurende zijn leven wat onderschatte muzikant, al doet een goede verzamelaar het misschien nog wel beter. Ik ben zelf de laatste tijd flink in het bijzondere oeuvre van Harry Nilsson gedoken en het is een oeuvre vol ruwe diamanten, maar ook flink wat minder waardevolle stenen. Met wat meer focus was Harry Nilsson absoluut een van de allergrootsten geworden, maar ook de albums die hij wel maakte mogen zeker niet onderschat worden. Erwin Zijleman