Tom Robinson - Sector 27 (1980)

De meesten die hun jeugd in de jaren 80 hebben gehad, zullen het nummer Listen to the Radio van Tom Robinson wel kennen. Het is een nummer uit 1983 dat volgens mij op geen enkel regulier album van hem staat. Dat nummer klinkt echter compleet anders dan deze plaat van 3 jaar daarvoor. Sector 27 is eigenlijk de naam van een bandje opgericht door Tom Robinson, dat maar kort bestaan heeft en alleen dit album heeft uitgebracht (plus later nog wat singles). De invloeden liggen in de punk / post-punk en het luistert lekker weg. Misschien kunnen we het wel gewoon een new wave band noemen.

Opvallend dat het hier 0,0 aandacht en stemmen heeft tot nu toe, want het is helemaal geen slechte plaat. Ik word er in elk geval best vrolijk van. Het album bevat een aantal pakkende nummers en zette mij er in elk geval toe aan het vrij kort nadat ik het geluisterd had nog eens op te zetten.

Nummers die er voor mij uitspringen zijn Invitation, Not Ready en Five Two Five. Kant B van de LP vind ik dan ook een stuk minder dan kant A. Als kant B zo sterk was geweest als kant A, had ik het een goede plaat gevonden, nu niet slecht, maar wel matig. Naar mijn idee klinkt kant A ook meer new wave en heeft kant B wat meer punk-invloeden.

Can't Keep Away staat niet op mijn LP. Dat nummer staat alleen op de Amerikaanse uitgave.

Het prachtige Listen to the Radio staat op het album uit Hope and Glory [1984]. Maar daar staat het woord Atmospherics voor, en die titel kom je ook tegen bij het album North by Northwest [1982]. En ik heb ook een uitvoering [cover] gevonden van het Canadese Pukka Orchestra met de gelijknamige plaat [1984]. Dat nummer staat in 2 uitvoeringen op YT. Gr K . Vos.

O, dus in plaats van op geen enkel album staat hij zelfs op twee... (twee verschillende versies hoor ik).

Op reis door new wave kom ik van het debuut van The Psychedelic Furs bij het solodebuut van Tom Robinson. Nou ja, solo... Gezien de hoes lijkt dat logisch, maar al lezende ontdek ik wat anders. Eigenlijk werd hij onderdeel van de groep Sector 27.

De tweede van de Tom Robinson Band was geflopt, terwijl het niet onderdeed voor het debuut. Vermoedelijk liep zijn platencontract af, vandaar de doorstart bij Sector 27, waarbij zijn naam wél op de hoes kwam. Die was immers al bekend, goed voor de publiciteit.
Wat ik tevens ontdekte: in augustus 1980 scoorde hij als co-schrijver van Elton Johns Sartorial Eloquence een #44-hit in het Verenigd Koninkrijk.

Overeenkomst tussen The Psychedelic Furs en deze Sector 27 is producer Steve Lillywhite, in diezelfde dagen furore makend met het debuut van U2. En ja, dat is te horen. Het gitaargeluid van Stevie B (Blanchard) doet denken aan dat van de groepen Skids en U2.
Dat al meteen op bij de lekkere opener Invitation, dat inderdaad klinkt alsof Robinson zanger werd bij één van die twee groepen. Die sfeer van energieke gitaarwave zet zich voort met Not Ready, waarna Mary Lynne wat grimmiger rockt.
Met het vriendelijke en energieke Looking at You en het net zo felle maar ernstiger Five Two Five loopt kant 1 vloeiend voort. Die laatste heeft een pakkende riff, waar de bas van Jo Burton met een flangereffect melodieus tegenwicht biedt. Drummer Derek Quinton gaat aan het einde heerlijk lós.

Kant 2 opent met Total Recall, dat zomaar een fijn liedje van Fischer-Z had kunnen zijn. Het vlotte Where Can We Go laat ruimte in het arrangement, Take It or Leave It is rechttoe rechtaan en de teleurstelling van een vader in diens zoon wordt bezongen in Bitterly Disappointed, met daarin een vleugje ska. Kale, scheurende gitaar in afsluiter One Fine Day.
Op streaming vind ik drie bonussen, die blijkens Discogs niet van een cd-editie van dit album stammen - die zou nooit zijn verschenen. Komen ze van Sector 27 Complete uit 2001? Hoe dan ook, in Dungannon met reggaerock, in Now Martin's Gone synthrock en Love Comes is een zang-met-elektronisch-orgel-kleinood.

Toch is het originele album voldoende. Net als reptile71 heb ik een lichte voorkeur voor kant 1. Sector 27 verscheen in november 1980 en haalde niet de albumlijsten, mede omdat hitsingles ontbraken. Robinson verliet hierop de groep, die evenwel nog enkele jaren doorging, daarbij zonder succes enkele singles uitbrengend. Die staan dus op Sector 27 Complete.

Mijn reis door de new wave van 1980 vervolgt. Het is opnieuw de biografie 'Surrender' van Bono die me erop wijst dat ik behalve de Psychedelic Furs nóg een album was vergeten. Het komt van een lijstje met albums die U2 afspeelde tijdens de lange busreizen gedurende een Britse tournee dat jaar. Op naar het debuut van The Associates.