The Psychedelic Furs - The Psychedelic Furs (1980)

Voor de liefhebbers van Echo and the Bunny's, Alarm, Cure...en the sex pistols

De stem van zanger Richard Butler lijkt erg op die van Johny Rotten.maar dan zonder sarcastische sneer.

Goede muziek....beetje somber (voor de liefhebber!)

Ik herinner me ook dat het me (toen ik ze begin jaren '90 leerde kennen) wat tijd gekost heeft om de stem van Richard Butler te leren appreciëeren, maar TPF is natuurlijk een post-punk kraker van jewelste! En dit is volgens velen hun beste plaat. Niet volgens mij, want dat is deze), maar Sister Europe is wel hun beste nummer... het staat op een cd met 100 favoriete mp3's die ik in de auto dikwijls speel en steevast vragen mijn medepassagiers me van wie dit nummer is

De platen van deze band hebben wel relatief weinig stemmen hier als je bedenkt dat ze indertijd in de new-wave kringen waarin ik frequenteerde even geliefd waren als bv. de vergelijkbare band Echo & The Bunnymen. Voor wie zijn klassiekers kent, moeten er toch alleszins belletjes gaan rinkelen bij het horen van songtitels als Love My Way, Pretty In Pink en Heaven...

Definitely!

Ondergewaardeerde, wat in vergetelheid geraakte plaat van deze postpunkband die - vooral na het debuut - geweldige popnummers maakt. Butlers strot wordt eerst gezandstraald dan opgeschuurd met het grofkorreligste schuurpapier voor handen, pas dan waagt hij zich in de buurt van een microfoon..

Die gitaarsound lijkt wel erg fel op die van John Mcgeoch, wat alleen maar een pluspunt is natuurlijk.

In Sister Europe hoor ik David Bowie, Bauhaus, The Cure en de latere Morphine in terug.

Ik vind het merendeel maar irritant gestuntel, op dat ene wondermoment Sister Europe na. Het beste van Bowie, Brel, The Cure en Roxy. Dit nummer lijkt wel door een andere band geschreven. Wereldsong.

The Furs hebben later wel nog fijne poppy singles gemaakt, oa Heaven en Pretty In Pink. Dit lijkt me dan ook een band waarvan je beter af bent met een best of compilatie.

Geweldige live set gisteren bij Sinner's Daymet super toegift: India

Ze speelden iedereen weg van het festival (behalve Echo & The Bunnymen). Jammer van de kleine zaal.

India !
Ik zocht deze sample dankzij de film Basquiat

Inderdaad schromelijk ondergewaardeerd, wat mij betreft net onder de eredivisie van Echo/SOund/JD/Chameleons/Sad Lovers etc. maar wel een geweldige plaat. Ben het niet eens dat Sisters er torenhoog bovenuit stijgt. ook India met zijn gedrevenheid en opbouw en we love you zijn parels. De Teardrop Explodes zijn ook niet ver weg, kwamen gelijktijdig op.
Toch een beetje jammer net zoals de eerste lp van WAH!, ook zo'n ondergewaardeerde plaat. De Furs zaten ook nog op CBS dat speelde ook niet in hun voordeel voor menigeen, waarom?

Zeer sterk album met de twee openingsnummers voor mij als toppers. Heerlijke muziek.

Inderdaad onderschat.
India, we love you and sister Europe zijn prachtig, on par met de Echo's, Chameleons etc, zit inderdaad het dichtst tegen de Teardrops aan (ook al enigszins onderschat).
Nu luister ik m weer ff.
Pretty in pink van de 2e is natuurlijk ook een lekker nummertje

Zo, na Mirror Moves en Talk Talk Talk het derde album van de heren die ik mag beluisteren en ik vind deze interessanter dan de opvolger, meer gitaar-gedreven soms denk ik dat Geordie Walker (Killing Joke) hier af en toe mocht meedoen. India en Sister Europe zijn de uitblinkers maar de rest is ook erg smakelijk.

In bonustrack Mack the Knife herken ik niets terug van het bekende Brecht/Weill nummer, dan toch liever de versie van The Young Gods, al is deze versie zeker niet slecht.

Hier klinken de Furs nog een stuk stemmiger dan op latere albums. Persoonlijk prefereer ik het, iets poppiëre, latere werk.

@ Germ: Sister Europe kan je ook niet bekoren???

Zeker wel, maar ik vind de albums die hierna kwamen net wat beter.

Op reis door new wave vergeet ik weleens een album. Ik bevond me in november 1980, maar de vorige halte, het vinnige debuut van Maanam, bleek niet uit die maand te stammen. Plus dat ik door het boek Surrender van U2's Bono erachter dat ik het titelloze debuut van The Psychedelic Furs heb overgeslagen.
Bono vertelt bij hun debuut Boy dat de vorige klus van producer Steve Lillywhite dit The Psychedelic Furs was, verschenen in maart 1980. En ja, dat is te horen: India begint met een fade-in en versnelt na het verstilde intro tot groovende wavegalm met volop ruimte voor de toms van drummer Vince Ely. Zanger Richard Butler gaat met zijn stem in de richting van Bruce Springsteen, alsof die new wave doet. Apart én prachtig!

Invloeden van David Bowie en Roxy Music (Roxy6, ken je deze van de Furs?) domineren in het midtempo Sister Europe, ook in Butlers zang. Niet voor niets de favoriet van menigeen, zo begrijp ik met de bijdragen hierboven. Ook voor mij, mede dankzij de bijna mystieke sfeer in deze liefdesverklaring aan Europa, 'sister of mine'. In het huidige tijdsgewricht bijna een politieke uitspraak. Én er is de tenorsaxofoon van Duncan Kilburn.
Dan melancholie en kritiek op de politieke macht van de kerk, poëtisch verpakt in Imitation of Christ, waar de sax terugkeert. De liedtitel verwijst naar het boek De imitatio Christi (1424) van Thomas a Kempis.

Met Fall wordt het verrassenderwijs vrolijker, inclusief blazers die de boel richting Dexys Midnight Runners blazen, Butler doet weer wat schuurpapier in zijn stem. Pulse heeft een aangename, felle groove met dominante baspartij van Tim Butler, echter niet geproduceerd door Lillywhite maar door de groep met twee anderen.

Met We Love You wordt alles waarvan wordt gehouden toegezongen in de stijl van 1973 van Bowie en Roxy Music, een bijna melig begin van kant 2 met weer eens aangenaam saxspel. Donkerder is Wedding Song, sferisch en indringend.
In de daaropvolgende nummers blijft het in deze sferen, zij het dat de nummers me minder pakken. Een sterke kant 1 en een iets mindere kant 2. Bij binnenkomst in de Britse albumlijst piekte het debuut meteen op #18.
De bonustracks die in 2002 op cd verschenen, versterken het nachtkaarseffect. Dat producer Martin Hannet ook nog eens aanschoof, kan dat niet verhelpen.

De reis door new wave vervolgt. Terug naar november 1980 en Tom Robinson, die solo Sector 27 uitbracht.