Sound of Contact - Dimensionaut (2013)

Heerlijk albumpje dat lekker weg luistert. Niet echt mind-blowing te noemen, maar toch gewoon lekkere progrock. Ik houd ervan.

Vind het overigens ook leuk dat de stem van Simon Collins zo op die van zijn vader lijkt. Mooie zangstem.

Gisteren mijn eerste live ervaring met Sound of Contact gehad. En die was positief. Ik had al even niet naar Dimensionaut geluisterd, maar op de terugweg vanuit Zoetermeer weer hard opgezet. Geweldig album dat ook live staat. Het geluid was niet helemaal optimaal, maar dat is wel vaker. Maar ondanks dat zeer goed. Naast de drummers Gordon en Collins zelf, was ik ook onder de indruk van de sound van de gitarist Randy McStine. En hoewel hij niet de performance heeft van zijn ouweheer, is het af en toe creepy om te zien en horen. Uiterlijk is het een iets zwaardere versie van zeventien Phil. Zijn drumstijl, zijn grijns tijdens het drummen, maar ook een bepaalde sound in zijn stem. Maar het staar of valt met de muziek. En die was top. Ook de nieuwe toetsenist kweet zich prima van zijn taak. Ik hoop dat ze in deze samenstelling snel nieuw werk gaan maken.

Het viel mij gisteren ook bepaald niet tegen, ik vind zelfs dat ze behoorlijk gegroeid zijn als liveband en met name het gitaarspel sprong er positief bovenuit. Wel jammer dat ze kennelijk nog niets nieuws hadden om te spelen.

Hmm, via Meesterdch leer ik luisteren (en het ontdekken van) naar Big Big Train. Mooie muziek waar ik eens lekker de tijd voor ga nemen.

Bijzonder is dat ik wel door BBT dit toen zeer beloftevolle album van Sound of Contact weer eens beluister. En eigenlijk is het wel eens tijd dat deze mannen wat van zich mogen laten horen.

Collins Junior heeft natuurlijk wel een vervelende arrestatie achter de rug heeft, maar sinds december 2014 wordt er nog maar weinig 'posts' meer op de site gezet. Nordstrom en Kerzner zijn weer terug in de band sinds april 2015.

Zeer sterk album !

Halfje erbij. Dit album staat als een huis.

Ik loop wat achter merk ik. Ik had hier nog nooit van gehoord, maaf hoorde een song in de progladder van dit jaar, en raakte geinteresseerd. De plaatduur staat me wel wat tegen.

Ik lees nu net dat Hannah Stobart een nummer inzingt. Ik vond Wishing Tree wel leuk vroeger, Bijzonder om haar dan weer tegen te komen.

Te kort ?

Nope, te lang. Een plaat van 73 minuten meerdere keren luisteren staat me tegen. Dat is iets persoonlijks.

Stukje bij beetje is dan mijn advies.

We merken het wel. Er is een grote kans ook dat ik deze weer vergeet, omdat ik eigenlijk muzikaal ook in een andere bui ben. Ik las dat het op Kino en Frost* lijkt. Net even iets waar ik niet zoveel zin in heb.

Maar aan de andere kant luister ik net weer veel Heep, dus zit wel weer in een gitaar-bui.

Dit is een uitzonderlijk sterk album, dus ik zou overwegen om het bezwaar qua plaatduur aan de kant te laten...

Ik vind hier echt niet zo heel veel aan. Deze plaat laat niets horen, wat ik niet al eerder heb gehoord. Daarbij vind ik de zang erg vervelend. Deze man wil heel graag klinken als een kruising tussen Phil Collins en Peter Gabriel maar heeft een onaangename stem (vind ik). Pale Blue Dot is zelfs een beetje genant, met dan whooahooahoah. Was dit een gooi naar een hitsingle? De herhaling en de verveling slaan beide heel snel toe. Ik krijg de titel van de song nu niet meer uit mijn hoofd, zo vaak wordt dat gezongen.

De kopstem van de zang is zo nog vervelender, maar de kopstem is ook niet zomaar iets, wat je altijd zomaar kunt inzetten.

De drums vind ik rommelig en veel te hard in de mix staan. Er zijn wat gave stukken, maar die worden veel te lang uitgerekt. De structuren zijn gewoon pop/rock, alleen door de songs uit te rekken, lijkt het progressieve rock. Het doet me erg denken aan Arena en Blind Ego. Totaal niet mijn band dit. Snel maar weer vergeten.

Ik plaat maar geen stem, want dat zou gewoonweg het gemiddelde wel erg drukken, en ik heb de plaat niet eens uit-geluisterd, dus ik mag niet eens stemmen.

Mssr Renard Heel eerlijk en goed dat je dan geen stem geeft. Maar je weet wel dat de zanger van deze band (die man die graag wil klinken als Phil Collins en Gabriel) ook een zoon is van Phil Collins ? Misschien heeft hij dan wel wat DNA van zijn vader op zijn stembanden (en blijkbaar niet op zijn drumsticks).

Ja, daar was ik mij van bewust. Is het altijd zo dat een zoon klinkt als een vader? Ik ben niet zo thuis in het werk van bijvoorbeeld Julian Lennon of die zoon van Sting, maar ik weet wel dat Devon Allman en de andere Allman-telgen echt allemaal hun eigen sound hebben, en niet willen klinken als Gregg. Nu is het wel zo dat Devon veel covers van zijn vader speelt. Hetzelfde geldt voor zijn partner in crime Duane Betts.

Verder ken ik niet zo veel voorbeelden van beroemde vaders en zonen. Oh ja, Rufus Taylor drumt bij Queen geloof ik. Hoe dan ook, dit is zoals ze op Musicmeter zo mooi zeggen: niet mijn ding.