Dio - Finding the Sacred Heart (2013)

Over Ronald James Padavona alias Ronnie James Dio (RIP) heb ik op 16/05/2013 mijn gedacht gezegd bij het album Dio at Donington UK (Live 1983 & 1987). De beste man had ons toen dag op dag drie jaren voordien verlaten of hoe de tijd vliegt…

Ik ga niet weeral zo’n eulogie afsteken. Sinds zijn overlijden zijn er een aantal verzamelaars en livealbums bijgekomen. Geldklopperij? Verzamelaars wellicht wel, livealbums wellicht niet. Hangt er van af wie de begunstigde is van de royalties, vergeet niet dat ziek zijn of sterven in Amerika veel geld kan kosten en jammer genoeg stierf hij aan de gevolgen van een slepende, dus ginds dure ziekte. Het is hier nog zo slecht niet in de Lage Landen…

Dit is een opname van een optreden in The Spectrum in Philadelphia, US of A, op 17 juni 1986 als ondersteuning van het derde album Sacred Heart MAAR met gitarist Craig Goldy, niet Vivian Campbell die op Sacred Heart de gitaarpartijen inspeelde en nadien mocht opkrassen. Vijf songs daarvan sieren dit album aangevuld met natuurlijk nummers van Holy Diver en The Last in Line, twee klassiekers van Rainbow en twee klassiekers van Black Sabbath al dan niet in medley vorm. Time to Burn stond voordien enkel als studiotrack op de EP Intermission, welke ook livenummers bevat uit 1986 met gitarist Craig Goldy.

Ik heb een aantal bemerkingen ofschoon Ronnie en zijn begeleiders een prima optreden afleveren en het geluid is goed, op mijn virtuele versie althans. Overbodig blijven in mijn optiek nog altijd én een drumsolo én een keyboardsolo én een gitaarsolo, negentien minuten die men beter had kunnen besteden in een optreden van anderhalf uur. Het kraakt het tempo in een optreden. Heaven and Hell blijft onverslijtbaar, onverwoestbaar en ongelooflijk met “onze kleine” als zanger. Je kan je haast niemand anders voorstellen als zanger op dit nummer. Hier wordt het abrupt afgesneden voor een zeikerige keyboardsolo, had ik toch liever een volledige Heaven and Hell gehoord. Over de drum- en gitaarsolo zeg ik niets want eerlijk gezegd kunnen die solospots me vierkant gestolen worden. Speel meer nummers aub. Over die twee medleys heb ik ook mijn twijfels: schaf die solospots af en speel de volledige versie van de nummers uit de twee medleys.

Aanvulling op een loopbaan van een schitterende zanger met een aantal schitterende nummers. Toch geef ik voorlopig de voorkeur aan Dio at Donnington, omwille van die negentien vervelende minuten en ook omwille van Sacred Heart, dat niet bepaald een overtuigend sterk album was. Toch staat hij op mijn verlanglijst bij Wowhd, nu nog wachten op zo’n kortingsactie. Wedden dat er nog livealbums zullen aankomen maar dan liefst zonder die verrekte langdradige solospots! Genoeg gezegd.

Eens met Sir, vind dit ook niet bepaald de beste livecd (in mijn geval bluray) van deze fantastische zanger. Een aantal niet al te geweldige nummers, waardoor het optreden wat mij betreft moeizaam op gang komt. Is het een beetje op gang, wordt het idd weer de nek omgedraaid door die solospots . Ronnie zelf is gelukkig (uiteraard) goed bij stem en het is altijd goed om de sympathieke grote kleine man te zien en horen zingen.

Het medley-gehalte stoorde mij op die Doningtonrelease ook al enigszins. Het gedrag van een crowdpleaser pur sang. Geen ingewikkelde artistieke toestanden maar serveren wat het publiek het liefst hoort. En ja, dan kijk je hoe je je oeuvre in een setlist kan samenvatten en dan wordt het lastig voor de kleine pizzabakker. Want hij wil het allemaal wel laten horen. Dat siert hem, maar tegelijkertijd haalt dat ook een beetje de vaart uit dingen. Met solospots heb ik minder moeite, maar ik vind het ook weer geen must. Hoe dan ook ben ik blij dat er wat livespul uit de gloriedagen alsnog de weg naar d markt vindt. Ik begreep dat hier ook beeldmateriaal bij komt. Nog een reden om het toch maar aan de collectie toe te voegen.

De medley's ben ik ook niet meteen een fan van, maar ik was met deze release uiterst tevreden (heb de blu-ray in huis gehaald) alleen al vanwege het aantal tracks dat later nooit meer in de set zullen opduiken. King of Rock & Roll, Like the Beat of a Heart, Sacred Heart en Hungry for Heaven maken het erg de moeite waard voor mij.

Alleen maar 4 sterren omdat dit mijn eerste concert van Dio was. IJsselhallen Zwolle, daarna diep in de nacht voor Hotel Wientjes met onze grote held op de foto. Het was laat, maar hij was nog even vriendelijk en attent, nam tijd voor iedereen. De foto heb ik jaren later nog eens door hem laten signeren, waarbij we allebei moesten lachen om hoe we er destijds uitzagen. Zucht, was de beste man er nog maar.....

Kortom: 3 * voor de muziek, eentje extra voor de herinnering!