Kalmah - Seventh Swamphony (2013)

Ik had nog nooit wat van deze gasten gehoord. In tegenstelling tot wat ik mij erbij voorstelde, blijkt dit gewoon een adrenalinepompende blackgewortelde metalschijf met neoklassieke elementen te zijn. Een soort Children Of Bodom dus. Maar dan gaver.

Seventh Swampony kreeg op Zware Metalen een megascore van 94/100: Kalmah - Seventh Swamphony - ZwareMetalen.com
Dit zette mij aan tot het luisteren van deze plaat. Ik ben toch nog steeds fan van die oude Children of Bodom-platen, en het genre weet me nog steeds af en toe te verrassen. Deze plaat kan nog wel eens wat worden. Het is niet zo inmiddelijk catchy als Hate Crew Deathroll en de daaraan voorafgaande COB-platen, maar er zit heel veel in: goede solo's, fijne thrashritmes, leuke melodietjes. Ik ben benieuwd wat er van deze plaat blijft hangen na de eerste kennismaking.

Ik heb uiteindelijk gemengde gevoelens over deze plaat. Het zit allemaal piekfijn in elkaar, maar op het gebied van songwriting komt men toch een stuk minder catchy uit de hoek dan de oude Children of Bodom. En voor die catchy-heid heb ik toch een beetje een zwak. Seventh Swamphony vind ik al met al toch wat saai, ook al wordt er volop gestrooid met tempowisselingen, sterke solo's en stevige headbangritmes.

Tja, dit is niet echt hoe ik mijn death metal opgediend wil krijgen. De muziek steekt vlot in elkaar en er is voldoende afwisseling tussen en binnen de songs, maar het is mij allemaal iets te avontuurlijk en vooral te vrolijk. Vooral de haast kinderlijke gitaarriedeltjes die de meeste songs ontsieren gaan er bij mij niet in. Dan was het vorige album, 12 Gauge, toch heel wat beter.