Mike Oldfield - Islands (1987)

De instrumental is dik in orde en houdt het midden tussen Taurus I / II en Music from the Balcony / Amarok. De korte nummers zijn vaak tenenkrommend (Bonny Tyler... brrrrr) en soms aardig (Kevin Ayers whoepie!).

Bonny Tyler heeft, Godzijdank, ook maar op één cd van Mike meegedaan

The Time Has Come vind ik op zich van de kortere nummers nog wel het beste denk, zo uit mijn herinnering want ik heb de plaat al jaren niet meer gehoord en was het ook niet van plan want voor de rest is het een gedrocht.

Maggie Reilly had natuurlijk veel meer impact dan met alle respect Bonny Tyler !

Hm......, di's toch wel een ander soort plaat van Mikey. Toch moet ik zeggen dat ik zowel het instrumentale deel 'The wind chimes' als het vocale beiden om te snoepen vind. Toegankelijk, oke, maar heb geen probleem met Bonnie en Anita. Een mooi album om met een bak koffie en een goed boek te chillen.

Ik onthoud vooral de magistrale A-kant.

The Wind Chimes toonde de luisteraar een Oldfield
die instrumentaal nieuwe, lichtjes experimentele paden betrad.

Die liedjes zijn over het algemeen best ok,
al heb ik vooral een zwak voor Islands zelf en North Point.
Trouwens, Island lijkt als twee druppels water
op een Jim Steinman (schreef de Bonnie Tyler hits) song.

Maar horen we op The Wind Chimes nog Simon Phillips,
dan missen we een behoorlijk drummer op de liedjeskant.

Shine, The Path en The Trap zouden hier als bonus passen.
Of het alleen in Duitsland uitgebrachte Music for the Video Wall.

Ik moest wel even wennen, aan deze cd. Maar uiteindelijk zeer verzorgd, eerlijk is eerlijk.

Mag hem graag nog eens draaien, allebei de kanten overigens.
Toch is Oldfield onwaarschijnlijk wispelturig. Na 1 cd de hele set er weer uitgooien............

Dazzler, ik had graag Pictures in the dark als extra aanvulling gezien, kun je daar mee leven?

Natuurlijk, al voel ik er iets meer voor om Pictures in the Dark
en Legend toe te voegen aan Discovery. Iets folkiër van inborst.
Althans, zo doe ik het als ik weer eens naar de albums luister.

Pictures in the Dark moet je trouwens op 12" beluisteren.
De 7" versie is een wat onhandig verknipte edit van de 12" versie.
Bij Shine is het andersom: de extended is een knip en plak
collage van de single, die veel krachtiger klinkt in 't kort.

Daar is natuurlijk nooit meer aan te komen, die 12 inch van Pictures in the dark.

Ik koos voor Islands omdat volgens mij Anita zingt op Pictures en dat vind ik dan weer niet passen op Discovery, waar Maggie Reilly natuurlijk nog steeds zingt.

De 12" versie staat op The Platinum Collection (3CD box
met bijna uitsluitend 12" versies ... zie elders op MusicMeter).

Wat Anita Hegerland betreft, heb je gelijk.
Maar ik trek de kaart van Barry Palmer, die ook nog meezingt
op Pictures in the Dark (samen met zangerknaap Aled Jones
en natuurlijk Mike zelf in het refrein) ... Barry Palmer dus
die zo schor zijn best doet op het ijzersterke Discovery.

Heb deze ook aangeschaft als geremasterde voor een paar euro.
toch wel een aardige plaat en vooral het lange stuk is weer heel mooi.
De kortere nummers vallen me ook niet tegen.
Zo heb ik er toch alweer heel wat van hem.
Maar zijn eersten samen met Incantations blijven de beste platen van hem.

Het eerste nummer vind ik mooi, maar vervolgens trekt Bonnie Tyler haar strot open en zakt mijn broek af (vind ik dus helemaal niets)
Gelukkig komt daarna een aardig nummer gezongen Ayers (hele mooie stem heeft die man zeg)
Samen met de opvolger het mindere werk van Oldfield

Het nummer Flying Start kan ik blijven horen. Heerlijk nummer! Geweldig gitaarspel.

Deze ook maar eens besteld met nog 5 andere Oldfield CD's voor gemiddeld 3 Euro p.st. Ben zeer benieuwd.

3 euro p/s laat eens zien waar dan?

Amazon Marketplace

Berichten over andere Oldfield-releases verplaatst naar Mike Oldfield

''The Wind Chimes'' vind ik weer een mooie compositie maar dan het titelnummer... Bonnie Tyler had beter thuis kunnen blijven. Anita Hegerland schittert toch wel in het sprookjesachtige ''North Point'' maar verder weet zij het nivo van Maggie Reilly zeker niet te halen. De overige tracks en met name het wat melige ''Flying Start'' zijn best aardig maar niet al te bijzonder. "Magic Touch"' vind ik ronduit 'skipwaardig. De Islands ''reprise'' in When The Night's On Fire trekt het titelnummer weer enigszins recht. Toch geen onaardig album maar die vrouwelijke Rod Stewart............ nee sorry.

ISLANDS 1987

Na Discovery (1984) en de muziek bij The Killing Fields (1984)
werd het een jaartje stil rond Mike Oldfield. Hij was er middels hits als Moonlight Shadow
en To France in geslaagd om zijn tweede adem te vinden. Het multi-instrumentale wonderkind
dat amper 20 was toen hij Tubular Bells (1973) de wereld instuurde, was terug van weggeweest.
Virgin bracht in 1985 de dubbele verzamelaar The Complete Mike Oldfield op de markt.

In 1986 zou Oldfields volgende album The Wind Chimes verschijnen.
Dit keer concentreerde Mike zich op een natuurelement dat hij nog niet vaak
in zijn muziek vertaald had: de wind dus. Drummer Simon Phillips (co-producer
van Mike's voorgaande hitalbums) dook opnieuw samen met hem de studio in.

Bedoeling was om de release van het album te laten gelijk lopen
met een video-animatie die dezelfde titel zou dragen ... The Wind Chimes.
Maar daar verslikten Virgin en Oldfield zich in het tijdschema.

Het album kreeg vertraging en in 1986 verscheen enkel één singletje.
De single Shine (vooralsnog enkel op vinyl in zijn 7" versie verschenen) werd
ingezongen door Jon Anderson (Yes). Het videoclipje maakte voor die tijd
gebruik van de modernste beeldtechnieken. Maar de single flopte.

Wellicht zorgde die flop mee voor een herevaluatie van het project.
Shine was (net als Pictures in the Dark, de single uit 1985) door Oldfield
zelf geproducet. Beide singles waren enkel in Duitsland succesvol.

Oldfield zou Shine uiteindelijk niet mee opnemen in de album tracklijst.
In plaats daarvan zocht hij verschillende producers op waarmee hij gestaag
een aantal losse songs opnam. Onder meer Michael Cretu (man en brein achter
de Duitse popact Sandra en later bezieler van het ambient popproject Enigma).

Omdat drummer Phillips daaraan niet meewerkte, programmeerde Oldfield
de meeste drumtracks zelf. En daar komt Mike's achilleshiel aan de oppervlakte.
De drumpartijen zijn te slap op een aantal van die songs.

Zo is er When the Nights on Fire met Anita Hegerland op vocalen.
Een lang nummer dat op de 12" van Islands zou verschijnen en als bonustrack
aan de CD release werd toegevoegd. Het nummer bevat fragmenten die
Oldfield nadien herwerkt tot de song Islands. Voor die single weet hij
Bonnie Tyler als gastzangeres aan te trekken en met succes.

Islands krijgt behoorlijk wat airplay. Deels omdat het lied ook echt
doet denken aan het jaren 80 hitsucces van Tyler (vaak in samenwerking
met power ballad componist Jim Steinman). De 12" versie van Islands
is de definitieve versie van het nummer (de album versie een edit).

Islands verschijnt pas in de zomer van 1987 op single
en prompt wordt het album niet langer The Wind Chimes
maar Islands gedoopt. Er zullen (afhankelijk van het land in kwestie)
in totaal vier singles verschijnen van deze langspeler. Virgin wilde zo graag
de CD en de bijhorende video (die eindelijk klaar was) promoten.

Het b-kantje van Islands was een zonder Simon Phillips
door Oldfield zelf geproducete samenvatting van het hoofdthema
van The Wind Chimes en werd ook als Part One aan het album toegevoegd.

The Time Has Come is de bombastische tweede single (met kerstboodschap).
Anita Hegerland (ondertussen Mike's nieuwe levenspartner) zorgt voor de vocalen.
De single flopte. In de UK werd daarna voor het zomerse Flying Start gekozen.
Mike schreef dit nummer als ode aan Kevin Ayers (die het ook dankbaar inzong).
Oldfield maakte ooit nog deel uit van diens begeleidingsgroep The Whole World.

In de US (waar Islands met een andere hoes verscheen)
viel de keuze op de draak Magic Touch. Een song die niet veel meer is
dan een zeer clicheematig ingezongen hardrock riff. Afschuwelijke drums ook.
Enkel in Duitsland werd deze single voorzien van een erg rommelige instrumental.
Music from the Video Wall lijkt een collage filmthemaatjes die Oldfield nooit gebruikte.

De singles werden op 12" meestal vergezeld van een fragment uit The Wind Chimes.
Het mooiste lied van Islands verscheen echter niet op single ... North Point heeft immers
iets meer voeling met albums als Crises en Discovery. Een erg mooie tekst ook.

Islands bleek zeker geen onverdeeld succes.
Vooral de perikelen rond de timing van de videorelease
zaaide paniek en twijfel in het kamp van Oldfield en Virgin.
De onderkoelde relatie tussen Mike en Richard Branson verglijdt
langzaam naar een impasse. Oldfield wil weg, maar ligt nog onder contract.

The Wind Chimes is anders wel een heel fraaie compositie
die Oldfield (en drummer Phillips) op een andere manier laten horen.
De liedjeskant van de plaat twijfelt tussen de betere FM song en muzak.
Opvallend ook hoe Oldfield met Hegerland als zangeres aan ABBA doet denken.

Voetnoot: The Path, b-kantje van de single Shine, is een compositie
die Oldfield in 1979 opnam voor een televisieprogramma. Je hoort hem
eindelijk nog eens op akoestische gitaar en klokkenspel. Pareltje.

Ik weet niet wie de gastvocalisten heeft toegevoegd.
Maar volgens mij is er een probleempje met Magic Touch.

Dat is Max Bacon op de Europese en Jim Price op de Amerikaanse release, dacht ik.
Dus beide zangers vermelden is niet helemaal koosjer, volgens mij.

Een op zich goed album van Mike.

The Wind Chimes is oké, de rest...nee.

Tja, Vandaag maar weer eens besloten het zwarte goud te draaien ipv de glimmende schijf. Deze vond ik ook nog in de krochten van mijn lp kast. En ik weet meteen waarom ik deze niet zo heel veel draaide destijds. De A-kant is prima , Oldfield ten voeten uit, speels, vindingrijk, avontuurlijk en soms zelfs spannend. De B-kant is op The Time Has Come na, bijzonder matig. Zeurderig, onoverzichtelijk teveel gastvocalisten die de coherentie breken. En ook geen opzienbarende composities. Voor kant A geef ik de 3 sterren. Kant B- blijft na al die jaren nog steeds onaangetast , en mocht ik de behoefte hebben om The Time Has Come te draaien, wat niet veel is , heb ik hem ook nog ergens op cd .

Duidelijk een van de mindere Oldfield-albums. In opzet een beetje vergelijkbaar met eerdere albums als Crises, Discovery en Platinum: een plaatkant met een ‘epic’ van een minuut of 20, en op de andere kant vijf popsongs. Vrijwel altijd is die ‘epic’ het beste nummer, terwijl de popsongs van wisselende kwaliteit zijn.
In dit geval beklijft alleen de titeltrack met Bonnie Tyler nog een beetje, de rest is te verwaarlozen. Maar dankzij The Wind Chimes komt de totaalscore toch nog uit op een krappe voldoende.