Mike Oldfield - The Songs of Distant Earth (1994)

Een album waar je moet aan wennen. Moeilijk te doorgronden. Wanneer je er eenmaal doorbent, kan je het alleen maar appreciëren. De openingsnummers zijn grandioos goed, net als de reeks laatste nummers. Maar het middendeel is wat eentonig. Ook te veel stemmen. Als Oldfieldfan kan ik er best van genieten, maar ik zou het nooit in mijn top5 (zelfs top10?) van beste Oldfieldalbums opnemen. Ik luister er dan ook niet vaak naar, maar als ik het doe, geniet ik er wel van.

Ik heb de indruk dat Oldfield zich heel erg heeft geent op het werk van Michel Cretu (de man achter zowel Enigma als de Duitse zangeres Sandra) met wie Oldfield in het verleden meen ik zelfs al eens heeft samengewerkt (ik meen op het bar slechte Earth Moving)

Van de post Tubular Bells 2 plaat is dit de enige die ik uiteindelijk nog heb gehouden. Jammer dat het stuk Magellan niet de finale van het album.

Mijns inziens Oldfields allerbeste. Mensen die Mike's muziek alleen kennen van "Tubular Bells" en die dat irritant getingeltangel vinden (zulke lieden bestaan!) moeten toegeven dat deze "Songs Of Distant Earth" van een héél ander, makkelijker kaliber is. Een meesterwerk.

Het eerste Oldfield album waarvoor ik 's ochtends vroeg naar de platenzaak rende om het zo snel mogelijk te bemachtigen. Nog steeds een van mijn favorieten. Chill Out, maar met kop en staart (dit in tegenstelling tot zijn latere pogingen).

Lekker chill-out album van Oldfield. Origineel is het allemaal niet, zoals al aangegeven, is de muziek nogal beïnvloed door Michel Cretu.

Zeker niet het beste van Oldfield, dan denk ik eerder aan 'Ommadawn'.

Toch een mooie muzikale reis door het boek van Arthur C. Clarke.

Geen meesterwerk van de heer Oldfield, vind ik. Maar dat geeft ook niet. Mijn grote Oldfieldfave is en blijft voor mij het majesteuze 'Amarok'. Of 'Ommadawn', die vind ik ook beter. Toch is dit het album van Mike dat ik beslist het meest van alle gedraaid heb. Puur omdat ik dit het meest relaxte werk van hem vind. Rustgevende chillout sfeermuziek dat uitermate geschikt is voor alle speciale momenten van de dag: zonsondergang, zonsopgang, de relaxte zondag, late avonduurtjes, om samen met je partner......etc, etc. En ik denk dat dit album mede niet vervelen gaat omdat er ook een dosis mystiek in te vinden is. Het maakt het net even wat dieper. Zoals ik reeds zei vind ik dit niet een meesterwerk, maar vind het wel het meest sfeervolle album dat Mike heeft geproduceerd, dat heeft ook wel waarde.

een prachtig, doch zwaar onderschat, album! verreweg het beste wat de man uitbracht sinds Amarok. Een vijf voor mij en nipt niet in persoonlijke top 10 omdat ik Hergest Ridge nog net iets beter vind. Dit album heb ik toen blind gekocht en nog geen seconde spijt van gehad, kan hem haast wel dromen.

Zie mijn opmerking bij Genesis - Abacab: Mike heeft geen slecht album gemaakt

Dat kan je van Genesis niet zeggen

Maar earth moving vind ik nu niet bepaald best

Idd 'Earth Moving' em vooral 'Heaven's open' zijn nu bepaald geen wereldplaten, integendeel !!!!

Ik weet het, wat betreft Mike ben ik niet objectief. Ik aanbid die man. Daarom vind ik alles prachtig wat hij uitbrengt

Ook hier maar eens naar gaan luisteren. Ken het album niet (ben afgehaakt na ommadown)
Ommadown en Hergest inderdaad mijn favorieten.

Marcello, wel een heel late reactie mijnerzijds Maar ik ben eigenlijk toch wel benieuwd wat je van dit hele mooie, geweldige album "The Songs of Distant Earth (1994)" vindt .

Moet meegaan met Hans. Ben ook nieuwsgierig, want deze is zoals vele van Mikey uitzonderlijk mooi toch wel.

Kritiekloze aanbidding is gevaarlijk Hans, voordat je het weet vlieg je met een vliegtuig een flatgebouw in!

Wat een waanzinnig goed album van Mike Oldfield,maar zal helaas zijn laatste hoogvlieger zijn,ik vind dit stuuuken beter dan Tubular Bells 2 tot en met 100,alleen Bells uit 1973 kan bij het beste ooit van Oldfield beoordeeld worden,dit album kan maar 1 cijfer krijgen en dat zijn natuurlijk 5* en niets anders mijnerzijds.

Erg mooi album. Niks aan toe te voegen.

Dit is zeker een mooie plaat en 1 van de eersten die ik op cd had/heb van hem.
Tubular bells inmiddels op sacd.

Een vrij onbekend, maar wel één van de mooiste albums van Oldfield! Het is heerlijke trip die je na ongeveer een uur weer terug op aarde zet.

Deze heb ik de laatste tijd veel beluisterd maar hij groeit ( wat een vaag begrip eigenlijk maar ik gebruik het toch) nog steeds, en stiekem begin ik dit eigenlijk de allerbeste Oldfield plaat te vinden, prachtige muziekreis, met van die Afrikaanse invloeden erin soms. Dit is ook 1 die bij mijn beste platen ooit gaan horen, want deze is zeker niet meer weg te denken uit mijn collectie. Een dikke 5*.

Begin ajren '90 waren er bands als Enigma en Deep Forest (men o.a. de soundtrack van Vangelis voor 1492) waarin er een soort van new-age-achtige pop gemaakt werd.
Songs of Distant Earth valt voor mij ook in die categorie, maar vooral vanwege de typische guitaarmelodiën is dit toch een echt Oldfield-album.
Het album werkt het beste als een compleet sfeer-stuk, want de nummers hebben weinig eigen karakter met weinig tot geen melodieën die blijven hangen.

Het is inderdaad, wat dennisversteeg hierboven vermeld, eerder een soort esoterische synth-pop, maar dan wel één van zeer zeldzame topklasse. En mede dankzij het kenmerkende gitaar-geluid van Mike, toch een uitstekend album.
Er staan gewoon stuk voor stuk prachtige nummers op, en ondanks dat je het album eigenlijk in één keer zou moeten beluisteren, vind ik toch dat er memorabele melodieën op staan.
Het is tevens door de stijl het meest electronische muziek-album van Mike Oldfield, maar het is een verademing, vergeleken met een hoop van zijn i.m.o. zwakkere pop-platen.
Er staan een paar vullertjes op, maar die werken meer sfeer-versterkend, dan dat ze slechts dienen als overgangen naar de meer toegankelijkere nummers.
Prachtige nummers zoals Let There Be Light, Supernova, Magellan, Hibernaculum, The Shining Ones en Ascension zijn gewoon geniaal.
Eén van mijn persoonlijke all-time-favorite Oldfield-albums.

Juist. En ik haak hierbij volledig af bij Oldfield. De traagheid, het voortkabbelen, het gebrek aan stevigheid. Waar is zijn gitaar gebleven?

Last om in slaap te komen? The songs of distant earth helpt geweldig, binnen 5 minuten ben je weg.

... om vervolgens donderend wakker te worden een paar minuten later tijdens Magellan.

Fijne sfeervolle CD. Had hem een hele tijd niet meer gehoord, maar het is toch echt fijne trip. Niet alles is even denderend, maar het dromerige karakter, zonder dat het in mijn ogen gezapig wordt, spreekt me erg aan.
Favorieten zijn Let There Be Light en Only Time Will Tell.
Magellan vind ik dan helaas weer wat minder door dat doedelzakgeluid, past niet in die mooie sfeer. Dan is iets als Oceania toch veel representatiever.

Laatst weer eens geluisterd. Maar ik vind dit toch echt zijn onovertroffen meesterwerk!

Idem dito.

Ik ook. En ik ben Oldfieldfan van het eerste uur. Jammer dat we niks (meer?) van Mike horen.

Klopt. Oldfield heeft m.i. wat muzikale uitstapjes gemaakt waar de meeste van zijn fans niet gelukkig mee waren.

Valt wel mee toch? Zijn laatste werk is nog slechts 2 jaar oud......