Gamma Ray - Somewhere Out in Space (1997)

Enkele toppers, een hoop goede nummers en helaas in de vorm van Pray, The Winged Horse en Shine On ook een paar matige nummers. Verder een uitstekend power/speed album dat het echter niet haalt bij Land Of The Free en Powerplant

Dit is zeker geen slecht album, maar ik vind het wel het minste album van Gamma Ray waar Kai Hansen naast gitaar ook vocals doet. Gelukkig genoeg hoogtepunten in de vorm van Somewhere out in Space, Watcher in the Sky, Valley of the Kings en Beyond the Black Hole.

into the spiral, into the dark, the dark "THE DARK"!
opener is gewoonweg geniaal maar moet eerst het album even in zijn volledigheid luisteren om een oordeel te kunnen geven

De eerste helft van de plaat is echt ijzersterk. Het openingsnummer is prachtig. Het tweede nummer opent vrij magistraal met het deuntje van Close Encounters, en het titelnummer is een prachtige ode aan Star Trek. Helaas kakt het in het tweede deel wat in. Shine On is overigens nog een aardige ballade.

En weer een lekkere plaat van Gamma Ray. Hij moet even van start komen, maar met No Stranger en het titelnummer zitten we wel goed. De plaat komt mij ruwer en agressiever over dan Powerplant of Land of the Free, ofschoon ook hier melige koek op staat als Guardians of Mankind. Mijn favorieten zijn The Winged Horse, het titelnummer en Shine On.

Gamma Ray 2.0

Wat een verschil met de oude Gamma Ray! Gitarist wordt (weer) bassist, nieuwe gitarist en drummer. Deze plaat spettert en vlamt twee keer zo hard als het vorige werk. Dit vuur miste ik op Land Of The Free. De basis lijkt wel thrash metal en de muziek is een stuk energieker. Wat ook een belangrijk verschil is, zijn de vele knetterende solo's. Deze plaat was toch een tijdje hard op weg naar 5*. Zelfs een intro als The Landing is te gek. Dit had een compleet nummer moeten zijn!

De kracht van deze plaat schuilt vooral in de vele te gekke songs. Alleen Pray is echt een vreemde eend in de bijt. Niet slecht, maar ook verre van goed. The Winged Horse valt ook wel wat tegen. Kleine smet op een verder fantastische plaat. Dit album maakt Gamma Ray in elk geval relevanter dan Helloween.


Tussenstand:
1. Somewhere Out In Space
2. Heading For Tomorrow
3. Land Of The Free
4. Sigh No More
5. Insanity And Genius

Het feit dat Dirk Schlächter hier de bas speelt in plaats van gitaar, zorgt toch meteen voor een vollere sound. Dat Dan Zimmermann (drums) en Henjo Richter (gitaar) ook bij de band zijn gekomen, zorgt ook meteen voor de langstlopende en ook beste line-up van de band. Ook al vind ik het songmateriaal van Land Of The Free over het algemeen nog iets beter, de productie en het musiceren op dit album is toch eigenlijk nog net iets beter. De eerdere rating die ik in 2006 gaf is in de tussentijd ook niet relevant meer, helemaal als een van mijn favoriete Gamma Ray-tracks (Valley Of The Kings) er ook op staat. Eigenlijk valt nu alleen Pray nog door de mand, maar voor de rest kan ik niets anders dan genieten van prachtige songs als Somewhere Out In Space, Into The Black Hole, Lost In The Future, Watcher In The Sky en Shine On.

Voorlopige tussenstand:
1. Land Of The Free
2. Somewhere Out In Space
3. Heading For Tomorrow
4. Sigh No More
5. Insanity And Genius

Even een bijzondere verwijzing naar een ander metal-album: het refrein van "Shine On" zou muzikaal gezien een aantal jaren later opnieuw gebruikt worden op het debuut-album Edenbridge - Sunrise in Eden (2000) - MusicMeter.nl van de Oostenrijkse symfonische metal-formatie Edenbridge en wel op het nummer "Cheyenne Spirit". Op datzelfde album staat een ballad die "Forever Shine On" heet, die weliswaar muzikaal totaal andere wegen bewandelt, maar de titel spreekt boekdelen. Zou Edenbridge-opperhoofd Lanvall dit puur toevallig zo bedacht hebben, of heeft hij toch (per ongeluk of bewust) gejat van Gamma Ray?

Edenbridge is sowieso al niet de meest originele band, is het wel?

Nee niet bepaald, ondanks dat Edenbridge wel een heel eigen sound heeft, mede dankzij de zangeres en gitarist Lanvall die i.m.o. binnen het metal-genre onderscheidend is vanwege zijn gitaarkunsten, maar dat vind ik.
Overigens binnen het metal-genre vind ik originaliteit niet eens het belangrijkste. In ieder geval tegenwoordig niet meer. Het gaat er hier om dat het mij heel erg opvalt dat het refrein van Gamma Ray's "Shine On" toch echt wel door Edenbridge 'gejat' is voor "Cheyenne Spirit".
En zo zullen er nog wel tientallen, misschien nog wel meer, voorbeelden zijn van stukken muziek die her en der, goed bedoeld wellicht, gebruikt of gejat zijn. Dat hou je toch. Alleen hier is het heel opvallend, omdat beide nummers voor de rest onderling juist totaal niet op elkaar lijken.