Jeff Beck - Blow by Blow (1975)

Dit is voor mij een typische haat-liefde-plaat: het precieze en melodieuze gitaarwerk, de ideeën en het spelplezier vind ik prachtig, maar van die fusion of jazz-rock of hoe het dan ook wordt genoemd (inclusief funky inslag) van de begeleidingsgroep krijg ik uitslag op mijn smaakpapillen, ik kan gewoon niet tegen dat drukke minigeroffel op de drums, dat nerveuze gepulk aan de bassnaren en dat vervelende gepiel op clavinet of Fender Rhodes dat je wel vaker bij fusionbands hoort. Het vergalt voor mij toch wel een groot deel van de lol.