Sharon Jones & The Dap-Kings - Give the People What They Want (2014)

Sharon Jones comeback na haar ziekte is er één om je vingers bij af te likken. Ze doet de titel eer aan en komt met 9 goede tot geweldige songs. Alleen al de 2 fantastische funky openers: Retreat! & Stranger to My Happiness mogen er meer dan zijn. Overigens is heel side one van de LP van een ongekend hoog niveau.
Opener Making Up and Breaking Up is het enige aardige tussendoortje, maar vanaf Get Up and Get Out gaat het weer aardig 'los'. Deze side two biedt iets meer soul en wat minder funk, maar funky en (erg) goed blijft het.

Sharon zingt de sterren van de hemel en opvallend goed zijn de blazers en de bas van the Dap-Kings. De plaat is opgenomen op 8-Track en klinkt ouderwets stereo. De productie is steengoed: een kraakhelder geluid en toch warm. Vanaf vinyl klinkt het erg mooi. Kortom: dit is een heel goed begin van 2014!

Vorig jaar in de lente (2012) leerde ik deze band kennen. Ze stonden namelijk op Pinkpop dat jaar (waar ik ook naar toe ging) en bij het voor luisteren trok dit wel de aandacht. Toffe Soul / Funk combi. Even wat verder zoeken leerde dat ik de Dap-Kings al wel kende, maar dan als begeleidingsband van Amy Winehouse. En nu dus met mevrouw Jones (57 jaar oud alweer). Het optreden op Pinkpop was vrij geniaal, waar mevrouw Jones alle kanten op stuiterde als een jonge god. Na een veelbewogen jaar (Sharon Jones kreeg kanker, maar is nu weer beter) is er dus een nieuwe plaat.

En hoe. Sharon Jones is niet alleen terug, ze is misschien wel beter dan ooit! Haar stem is nog steeds even heerlijk als altijd, maar nu spat de passie er aan alle kanten van af. Dit in combinatie met de Dap-Kings die even geniaal zijn als altijd levert dit vooral de eerste helft van de plaat vuurwerk. Dit is iets meer de funk-kant van het album, met meer up-tempo liedjes. Goeie achtergrond koortjes, goeie bas en vooral een briljante blazer-sectie.
De andere kant van het album is iets meer Soul georiënteerd, wat niet helemaal mijn ding is. Het tempo gaat iets omlaag, en de bas en blazers treden iets minder op de voorgrond. De stem van Sharon Jones blijft echter bijzonder fijn om naar te luisteren, waardoor ook deze kant van de plaat eigenlijk afgelopen is voordat je het in de gaten hebt.

Een bijzonder geslaagde ‘comeback’ van Sharon Jones dus! Kant A hoort tot het absolute hoogtepunt van deze band. Het is natuurlijk een kwestie van smaak, maar kant B haalt het gemiddelde toch naar beneden. 4.5 voor kant A, 4.0 voor kant B. Maar dan nog. 57 jaar oud, terug komen van een ziekte en het beste album uit je carriere maken. Daar neem ik mijn pet (...) voor af!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Wie kent ze niet, Sharon Jones & the Dap Kings. Misschien waren zij wel de leading act in de hele soulrevival die een paar jaar geleden gestart werd. Hun label, Daptone, werd leidinggevend hoe je goede soul moest maken en in verschillende samenstellingen waren the Dap Kings, of een deel daarvan, verantwoordelijk voor de muzikale omlijsting. Met de toevoeging van “James Brown in a dress” ging het hele publiek aan het Dap-Dippen. Wie kent die dans zo onderhand niet?
Maar afgelopen jaar ging het ook minder. Bij Sharon Jones werd kanker geconstateerd. Ze vocht zich tegen deze ziekte terug naar dit uiteindelijke nieuwe album en ik kan mijn enthousiasme niet te baas. Wat een vette plaat is dit geworden!

Zonder twijfel zou je kunnen zeggen dat dit gezelschap het grote voorbeeld is van vele bands+zangeres combinatie die hierna naar voren is gestapt. Het probleem was wel dat ze nooit de kwaliteit haalden van Sharon Jones en haar Dap Kings. Dat bewijzen ze met deze nieuwe plaat nog maar eens.
Zoals je van ze gewend bent krijg je een album voorgeschoteld met ongeveer tien nummers in de toch wel bekende stijl die altijd leverden. Energiek met bijvoorbeeld de single Retreat(leuke clip ook), meer richting de Motown met de tweede single Stranger to My Happiness of juist wat relaxter met het sterke We Get Along. Alles zit in dit album dat vooral heel sterk is in zijn geheel. Sharon Jones is vocale in absolute topvorm en the Dap Kings grooveden, shaketen en funkten nooit eerder zo goed.
We hebben al drie nummers genoemd en daar doen we de andere zeven geen recht mee. You’ll Be Lonely is namelijk ook gewoon erg sterk, Now I See wordt gekenmerkt door een cool gitaarloopje en Get Up and Get Out knalt werkelijk je speakers uit. De beste nummers van deze plaat zijn Making Up to Breaking Up (and Making up and Breaking Up), Long Time Wrong Time, Slow Down Love(wat relaxter, maar werkelijk muzikaal pracht) en niet te vergeten en bovenal People Don’t Get What They Deserve. Wat een strot! Wat een stem! Wat een pracht! IJzersterke track.

Een goed begin van 2014, dat is het zeker met dit nieuwe album van Sharon Jones & the Dap Kings. Het is wat vroeg, maar ik durf te zeggen dat de andere artiesten van zeer goede huize moeten gaan komen dit jaar om dit te verslaan. Genieten geblazen!

Na een zware periode waarbij kanker werd geconstateerd bij zangeres Sharon Jones verschijnt het vijfde studioalbum Give the People What They Want in samenwerking met haar begeleidingsband The Dap Kings. Sinds het debuut in 2002 heeft Sharon de stijgende lijn omhoog weten vast te houden met diverse soul platen die klinken alsof ze uit de jaren zestig komen. Het geluid wordt gecombineerd met een funky sound waardoor de albums muzikaal gezien voor genoeg variatie zorgen.

Retreat! opent met tromgeroffel en laat gelijk horen dat Sharon nog steeds een geweldige stem in huis heeft. Het nummer is gelijk al één van de hoogtepunten van het album. De kanker die Sharon overwonnen heeft geeft het nummer een totaal andere betekenis. Een sterk soulnummer vol overgave gezongen. Stranger to My Happiness bevat een rustige funky beat die je door het hele nummer voert. Met de ondersteuning van de blazers en de achtergrondzang van de Dap Kings wordt een goede song neergezet. We Get Along voelt aan als een echt soulplaat uit de jaren zestig met een rustig tempo en achtergrondzang die aansluit bij de zang van Sharon. You’ll Be Lonely zit vol met het geluid van de blazers en brengt een funky refrein naar voren. Now I See wordt gekenmerkt door een versnelling in het refrein, een funky nummer. Daarnaast horen we ook invloeden van diverse soulartiesten uit de jaren zestig terug in onder andere Making Up and Breaking Up, waarbij het ritme en de geluiden toch wel heel bekend in de oren klinken. Een nummer als Get Up and Get Out klinkt dan weer erg standaard en laat zien dat er ook wel wat minder opvallende tracks op dit album te vinden zijn. Zelf wat rustige gitaargeluid wordt niet geschuwd op het album en horen we in Long Time, Wrong Time terug, een nummer dat sterk bezongen wordt en waarbij de Dap Kings het geheel goed aanvullen. People Don’t Get What They Deserve heeft een erg funky sound vol met blazers een drumritme wat het nummer goed in de maat houdt. De afwisseling op het album blijkt ook weer uit het afsluitende Slow Down, Love dat rond een langzaam ritme is opgebouwd.

Met Give the People What They Want laat Sharon Jones zien dat ze nog steeds tot de betere soulartiesten van de laatste tien jaar behoort. Met de steun van de achtergrondzang van de Dap Kings, de vele blazers en een goed ritme staat het album als een huis. Het hoogtepunt is echter de stem van Sharon die de nummers draagt. Dat soulmuziek nog steeds relevant is in de huidige tijd bewijst deze plaat en met energieke optredens zal de band dit weer extra weten te benadrukken.

3,5*

”Give The People What They Want” zou eigenlijk al in 2013 moeten verschijnen, maar de slechter wordende gezondheid van Sharon Jones gooide roet in het eten. Ze vocht en overwon kanker. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe dat moet zijn geweest, anders dan de indringende verhalen die je wel eens hoort uit de media of van vrienden/kennissen. De liedjes op ”Give The People What They Want” waren eigenlijk al klaar, voordat het noodlot toesloeg. Ondanks dat zitten de liedjes in mijn beleving vol verwijzingen naar die moeilijke periode. In een aantal interviews die ik met Sharon Jones heb gelezen, geeft ze dat zelf ook aan. ”Give The People What They Want” krijgt hierdoor dan ook een extra lading en diepgang. De muziek is voortreffelijk en overheerlijk. Stampende en dampende soul en funk om je vingers bij af te likken. De opener ”Retreat!” klinkt krachtig en vitaal en lijkt een overwinning te zijn op die verschrikkelijke ziekte, zonder dat dit zo bedoeld was. The Dap-Kings zijn in topvorm. Alles klopt: de ritmesectie swingt de pannen van het dak, de gitaren klinken funky en de blazers zorgen voor een warm bad. De stem van Sharon Jones klinkt fantastisch. Geen spoortje van slijtage als je het mij vraagt. Over het algemeen is het album uptempo, met een paar rustpuntjes. Voor je het weet is het alweer afgelopen. Maar het klinkt zo lekker, dat ”Give The People What They Want” met gemak een dagje op de repeat kan blijven staan. Heerlijk album dat met recht als een overwinning mag worden gezien.

Zeker een leuke plaat, maar de nummers zijn kort en eindigen telkens onbevredigend. Hoe goed ze ook zijn, dit is in mijn oren toch behoorlijk onbevredigend. Eigenlijk is dat het voornaamste wat me ervan weerhoudt deze plaat een hogere score te geven. Toch maar eens die liveplaat opzoeken, daar zullen toch zeker geen fadeouts op te horen zijn...