Catapult - Let Your Hair Hang Down (1999)

Deze vrij ultieme compilatie is opgebouwd rond de acht nummers die samen de enige officiële elpee van deze band vormden, opgenomen in augustus en september 1974 en geproduceerd door Jaap Eggermont. Voor wie in dat album geïnteresseerd is zag het er als volgt uit:

Kant A : 1 Teenybopperband (in de top-40 een nummer 8-hit), 2 Accident, 3 Nightrake en 4 Back on the road again; kant B : 1 Let your hair hang down (#5), 2 Midsummer switch, 3 Springtime ballyhoo en 4 Hit the big time (de debuutsingle, #16, tjongejonge wat heeft de kleine Boy dit singletje vaak gedraaid, met Let it be true als B-kantje).

Daarnaast staan hier nog vier latere (kleine) hitjes op: Seven eleven (#12), The stealer (#18) (beide uit 1975), Remember September (#20) en Here we go (#22) (allebei uit 1976), plus nog vier losse nummers en/of B-kantjes. En voor de volledigheid, de band bestond uit Cees Bergman (zang), Aart Mol (basgitaar), Geert Jan Hessing (drums), Erwin van Prehn (gitaar) en Elmer Veerhoff (toetsen, solina).

Na die laatste minimale succesjes was het afgelopen voor deze band. Achter de schermen bleven ze echter nog wel degelijk actief, waarvoor ik verwijs naar de bijdrage van kareltjemusic van 13 mei 2011 bij deze Catapult-verzameling.

Déze compilatie is dus vrij compleet, en naast de hitjes vallen vooral de twee ruim zeven minuten lange nummers met symfonische invloeden op, die suggereren dat deze nooit serieus genomen band misschien wel een interessante richting had kunnen inslaan. Met name Midsummer switch heeft een prachtig Earth & Fire-achtig intro en een zeer spannende opbouw die in niets doen denken aan Teeny bopper band en Let your hair hang down, toch de belangrijkste uithangbordjes van deze band. Die koerswijziging heeft nooit plaatsgevonden, en het heeft ook weinig zin om te speculeren over wat had kunnen zijn, maar de hoogtepunten van deze compilatie (zoals de hits, de twee symfonische nummers en het sluwe Seven eleven) vind ik ook nu nog erg leuk. Het zal wel jeugdsentiment van de ergste soort zijn, maar ik kan me er nog steeds niet voor schamen.
 

Ja, de Rotation-compilatie van Catapult dus.
Zag ik ergens rond de eeuwwisseling liggen bij Van Leest voor een tientje. En kon ik niet laten liggen dus.
Veel van deze hits heb ik ook nog op 7"-singeltjes .
Een vriend van mij had in de zomer van Let Your Hair Hang Down hetzelfde kapsel (en kleur) als zanger Cees Bergman .

De groep werd opgericht tijdens een vakantie in Lloret in 1973 door muzikanten die al in popgroepjes uit Leiden en Katwijk aktief waren.
In het metronomisch voortdenderende (I Hope We're Gonna) Hit The Big Time (misschien wel de eerste en de beste hit), hoor je ze zingen "A Plane Brought Us To Lloret".
Zij werden gehoord door producer Jaap Eggermont (destijds ook erg aktief met de Golden Earring) die hen aanraadde glamrock te gaan spelen.
Barry Hay verzon de naam Catapult en hun eerste optreden was in het voorprogramma van de Earring.

Naast Hit The Big Time vind ik Remember September (zo'n lekker meezingertje), The Stealer, Here We Go (ook zo'n vrolijk meezingertje) en Seven Eleven de beste hits.
Let Your Hair Hang Down (grootste hit) heb ik misschien wel iets teveel gehoord en Teenybopper Band is gewoon alleen maar leuk.
Van de niet hits zijn Performers Prayer, Back On The Road Again, See You Back in '86, Nightrake en Springtime Ballyhoo (maniakaal toetsenwerk en gek genoeg doet dit me aan Iron Maiden denken) ook gewoon goede nummers.
De 2 lange symfonummers Accident en Midsummer Switch zijn zelfs geweldig.
Is er soms nog iemand die in Midsummer Switch iets terughoort van She Flies On Strange Wings van de Golden Earring?
Sowieso valt bij deze groep het dikwijls gierende toetsenwerk en het roffelende drumwerk in positieve zin op.

Wel vreemd dat de laatste 2 singeltjes van de groep Disco Njet, Wodka Da en Schoolgirl er niet meer op staan. Die waren trouwens wel niet zo leuk meer, kan ik me herinneren.

Jeugdsentiment van de ergste soort, het zal best, maar ik vind dat deze muziek behoorlijk overeind is gebleven en valt me na weer een paar keer herbeluisteren meer dan 100% mee.
En mijn singeltjes blijf ik koesteren ...

Dat zal wel komen doordat ze allebei in de tipparade bleven steken, hoewel wat je in je tweede zin zegt er ook wel mee te maken kan hebben.
        Trouwens, altijd bizar gevonden: in het laatste nummer van deze compilatie Run for my wife (de B-kant van Here we go) zit een sample uit de Laurel & Hardy-film Beau hunks uit 1931. Wat het daar precies doet weet ik niet, misschien waren de bandleden grote fans, of misschien vonden ze het gewoon een grappig tussendoortje.
 

Sterke compilatie van de band. Met Lemming dé glamrockbands van Nederland!

Ja, leuke compilatie! En wat een goed geproduceerd eigenlijk. Als je het vergelijkt hoe sommige jaren 70 acts als Mud of Sailor wat "doffer" klinken. Bij het typen van dit stukje heb ik even The Stealer wat harder staan. Nu moest Catapult het niet hebben van de hoeveelheid hits. Maar ook de overige nummers zijn zeker geen fillers. Luister bijvoorbeeld eens naar Accident.

Als glamrock act was Catapult zeker wel het meest aansprekend in Nederland.
Je hoort de muzikale kwaliteit van deze jongens ook wel terug- geen prutsers en het bleek dat ze tot meer in staat waren.
Heel veel concurentie was er op dat moment niet voor Catapult toen ( Dizzy Man's band wellicht..... maar was dat glam ?)
Glam kwam vooral uit de UK en daar stonden de hitlijsten vol mee.

Catapult kon zich best meten met veel succesacts van toen en in een aantal gevallen waren ze muzikaal nog wel beter ook.

Leuk dat je dit schrijft, bikkel2. Toen ik voor de schoolkrant een lovende recensie van Catapults enige elpee had geschreven, werd ik op het schoolplein staande gehouden door een jongen die mij mededeelde: "ík speel gitaar, híj speelt bas, die jongen dáár drumt, dus wij weten waar we het over hebben, en nou mag jij ons eens vertellen wat er zo goed is aan Catapult." (Volgens mij was Focus 3 hun gemeenschappelijke oriëntatiepunt.) Ter verantwoording geroepen door de experts! Nooit meer goed gekomen met mij. Met die jongens ook niet, want volgens mij moeten hun fifteen minutes of fame nog komen – pardon, ik bedoel natuurlijk dat zíj hun big time nog moeten hitten.

Mooi verhaal Boy. De heren van Catapult konden wat maar hadden ook een commercieel doel voor ogen.
Ga maar na; Toen dit over raakte toverden zij zich om tot Monotones em Rubberen Robbie.
Geheel iets anders, maar altijd slim ingestapt op het goede moment.

Glamrock als deze werd toendertijd natuurlijk wel als not done beschouwd door de muzikantenscene en ook wel eens onterecht.

Tja, je neus ophalen voor "kommersjele shit", ik heb me er ook wel eens schuldig aan gemaakt, en dan kocht ik het stiekem tien jaar later zèlf...

Zo gaandie dingen wel eens ja.

Als tiener schoot ik ABBA bijv. helemaal af, terwijl ze geweldige dingen hebben gemaakt.

Ik was negen of tien jaar toen Catapult een hit hadden met 'Teeny Bopper Band' en dat is het enige wat ik van ze kan herinneren. Ik wist dat The Monotones in feite ook eigenlijk Catapult was maar was wel verbaasd toen ik vernam dat zij ook achter Rubberen Robbie zaten. Ik meen ooit gelezen te hebben dat die jongens zo close waren dat ze in Leiden gezamenlijk in een groot gebouw woonden, incl. hun gezinnen, zodat ze, als de behoefte er was, er zo vaak mogelijk gerepeteerd en opgenomen kom worden. Alle faciliteiten om creatief te kunnen zijn waren aanwezig. Klinkt bijna te mooi om waar te zijn. En dan zal het ook wel niet waar zijn of ik heb er een te romantisch beeld van......

Ha, de Nederlandse Grateful Dead... Ik heb dat verhaal nooit gehoord, maar het kan natuurlijk best, of misschien is dat een uitvergrote versie van hun vakantie aan Lloret de Mar, maar dat ze een hechte groep vormden is zeker, getuige ook het feit dat ze daarna achter de schermen bléven samenwerken.

Gevonden......

Hier vandaan gehaald:
Rubberen Robbie - Wikipedia - nl.wikipedia.org

In 2013 sloot Cat Music haar deur en Cees Bergman nam wat mee naar zijn homestudio.
Cat Music, de boys van Catapult/ Monotones en Rubberen Robbie, waren v.a 1979 al een liedjesfabriek.
"Deze gasten schijten liedjes", is een bekende uitspraak.
Wat betreft de betreurde Bergman, die had duidelijk het meest met de rock.
Live speelde Catapult naast de glamrock, ook hardrock.
Een prima band en Bergman was de laatste jaren weer op het podium te bewonderen als frontman van de classicrockformatie Van Beukenstijn.
Opmerkelijk hoe makkelijk dat stemtechnisch nog ging trouwens.
Hij bleef altijd een soort van jeugdigheid behouden.

Te jong weggenomen. R.I.P Cees Bergman.

Dit is de hardrock kant van Catapult:

Picture - Every Story Needs Another Picture (1986)

R.I.P.Cees Bergman

Veel eerder al dan 1979. In de voorgaande jaren scoorden ze naast Catapult al hits als schrijvers en producers voor o.a. Patricia Paay, Liberation of Man, Lia Velasco, the Surfers, the Internationals...

Ik heb zelf deze CD ooit eens uit een uitverkoopbak gekocht. Niet alleen omdat er zoveel nummers op staan die elders niet of lastig op CD te vinden zijn, maar ook omdat-ie een aardige staalkaart geeft van waar die jongens van Catapult vanaf midden jaren zeventig allemaal de hand in gehad hebben. En dan staan de grote successen met Rubberen Robbie en Andre Hazes er nog niet eens op.

En dan lees ik nu weer dat verhaal van dat Picture-album... Nooit geweten, al ken ik die plaat ook niet. Ongelofelijk bij hoeveel muziekproducties - vooral eensdagsvliegen, dat dan weer wel - deze jongens een vinger in de pap hebben gehad. Vind het toch wel een mooi verhaal, ze waren van alle markten thuis.

Maar Catapult was natuurlijk het begin en bleef de grondslag van hun activiteiten. Het vijftal onder aanvoering van Cees Bergman waren en bleven toch altijd 'die jongens van Catapult'. Van dit album kan ik me eigenlijk alleen de drie bekendste singles herinneren (die staan gelukkig ook op die Cat Nuggets CD). Vrij gedateerde glamrock, maar voor die tijd best aardig, en ze konden er de buitenlandse concurrentie aardig mee aan. Al werd het natuurlijk nooit van een niveau van bijv. Bowie of T-Rex. Maar dat is sowieso maar weinigen gegeven.

Ik ga toch eens op zoek naar deze CD....

Je hebt gelijk gaucho. Zal een jaar of wat eerder geweest zijn. Windsurfin' is bijv. van 1978.

Ook weer zo'n klassieke oorwurm trouwens. Ik heb het sindsdien niet meer gehoord, maar dat Frankie Valli/Beach Boys-falsetje borrelt nog regelmatig ongevraagd bij mij op: "Surfin' surfin', windsurfin'..."

Ik kocht of kreeg het destijds op een singeltje.
Natuurlijk opzichtig gejat van The Beach Boys.
Nu erg flauw, toen wel geinig.
Nr.1 hit trouwens.
Spooky ( van Sue) en Esther ( later Dolly Dots) waren ook leden van die band.
Maar ik geloof dat geen van allen in The Surfers ook daadwerkelijk zongen.

Echt leuk al die verhalen van Catapult ! Zo heb ik ooit een verhaal gehoord van iemand die vertelde dat de blaasinstrumenten in bijvoorbeeld "Let your hair hang down" gewoon door de producer Jaap Eggermond met zijn mond zijn opgenomen !! Die kon een aantal blaasinstrumenten heel goed na doen, dus werd dat gewoon zo opgenomen. En niemand die dit hoort, dat is toch wel het leuke er van ! En is het natuurlijk ook de kunst van hoe je het allemaal opneemt in een studio, want het gaat uiteindelijk om het eindresultaat dat het lekker klinkt !!