Ace Frehley - Ace Frehley (1978)

De hardste van de vier solo albums van de Kiss leden uit 1978. Een stevig rockende plaat. Beste nummers vind ik : 'Rip it out', 'Speedin back to my baby', 'Snowblind' en 'New York Groove'.

Ik kan mij aan deze plaat herinneren, dat mijn oudere broer (Chris) die al op vinyl had, toen hij 11 of 12 was. Hij heeft bijna alle albums van Kiss, omdat hij destijds sowieso een Kiss-fan was. Toen hij 14 was, en ik 9 jaar, leenden mijn jongere broer (toen 7) en ik leenden van hem af en toe dit album. En dan draaiden wij dat regelmatig.

Geen wonder dus, dat ik de meeste nummers van deze plaat gelijk herkende, toen ik die op YouTube weer eens aanzette (Heb ik inmiddels alweer een paar keer gedaan). De hele plaat klinkt vermakelijk en goed (Misschien omdat deze LP bekend terrein voor mij is).

De A-Kant is behoorlijk goed, waarop Rip it Out, Speedin' Back to My Baby en Ozone de drie beste nummers zijn, vooral de laatstgenoemde. Hoorbaar is ook, dat dit album grotendeels een glamrock-album is, en dat de stem van Ace Frehley heel wat lijkt op die van Vincent Furnier, beter bekend als Alice Cooper.
De B-Kant vind ik ongeveer net zo goed; die opent met de Hello-cover New York Groove, en wordt goed opgevolgd door I'm in Need of Love. Het instrumentale Fractured Mirror blijft voor mij het beste nummer van dit album.

We zaten even te twijfelen of we de vier soloplaten mee zouden nemen in onze Kiss marathon, maar onze nieuwsgierigheid heeft ons doen besluiten om het wel te doen. Voor mij telt ook mee dat ik een bloedhekel aan Dynasty heb. Welke van de vier heeft de beste soloplaat? Met welke begin je? Ik ben maar gewoon alfabetisch te werk gegaan. Ace als eerste dus. Ace Frehley hebben we als zanger nog niet veel gehoord en nu ik dit album hoor, zou hij wat mij betreft direct voorrang moeten krijgen boven Gene Simmons en Peter Criss. Hij heeft iets rauws. Zijn plaat is niet direct heel goed, maar het straalt een bovengemiddelde degelijkheid uit. Ace pakt zaken duidelijk experimenteler aan en daarmee niet alleen een flinke voorsprong op de rest, maar ook op Kiss zelf. Sterker nog: hij voegt tierelantijntjes toe die de muziek bij vlagen wel echt interessant maken. Bij Kiss zouden ze niet passen en dat is ook een verwijt naar die band. Fractured Mirror is met gemak beter dan de zes van Kiss die al uitgekomen zijn.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Kiss
3. Love Gun
4. Destroyer
5. Hotter Than Hell
6. Dressed To Kill
7. Rock And Roll Over

Wat hoor ik nu? Echte hardrock? Het zou eens tijd worden. Muzikaal vuurwerk? Eindelijk!

Ja, Ace Frehley maakt nog steeds niet helemaal mijn soort hardrock, maar ik hoor hier zoveel meer passie en kwaliteit dan wat hij als bandlid van Kiss heeft voortgebracht. Iets als Speedin' Back To My Baby is nog steeds poep, maar zo'n compositie als Ozone is spannend, stevig en afwisselend. What's On Your Mind is meer catchy, maar heeft nog steeds mooie gitaarpartijen en zang die net werkt. New York Groove geeft een goeie vibe. Rip It Out en Snowblind rocken goed. I'm In Need Of Love begint aardig, maar heeft dan ineens een fantastische versnelling halverwege. Wiped Out rockt heel goed en afsluiter Fractured Mind is prachtig.

Ja, het is zover: er is een album dat ik goed vind, iets dat ik oprecht vaker wil horen! Frehley als muzikant heeft veel meer visie, creativiteit en technische vaardigheden dan Kiss als complete band (tot dit punt toe in ieder geval) en hoeft het niet te hebben van simpele teksten over seks en rock n' roll. Het is niet geniaal, maar het wel goed, en dat is iets waar ik op dit moment echt naar snakte. Petje af meneer Frehley!

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Kiss
3. Love Gun
4. Hotter Than Hell
5. Destroyer
6. Rock And Roll Over
7. Dressed To Kill