Jackson C. Frank - Jackson C. Frank (1965)

Wat een parel is dit zeg. Geen goede muzikant, maar wel prachtige liedjes, schreef Koekebakker hierboven. Mag ik het daar van harte niet mee eens zijn

Want deze meneer Frank heeft een prachtige stem. Licht ongepolijst, net niet helemaal wat je bij folk verwacht. Er zit een vleugje blues en een scheutje rock n' roll in, als het ware. En zijn composities... ja zeg! Waarom Milk and Honey geen klassieker van formaat is, is mij een raadsel. De A kant is al enorm de moeite, de B kant is helemaal van een onaardse pracht.

4.5* voorlopig, maar er zit zelfs nog wel een opwaardering in... En ik ga Friek er even bij roepen hier denk ik.

FRIEEEEEEEEEK!!!!

Edit: nee verdorie, ik ga gewoon meteen naar de 5 sterren.

Poeh, behoorlijk schitterende plaat van Jackson C. Frank, die een grote invloed had op artiesten als Nick Drake, Bert Jansch en Paul Simon; die laatste producete dit album overigens.

Tragisch eigenlijk dat deze artiest destijds niet de erkenning kreeg die hij verdiende, want na de release kwijnde hij weg; mentaal stond Frank, mede door een traumatische ervaring tijdens zijn kindertijd (toen een ontploffing in zijn school vijftien kinderen doodde), nooit erg sterk in zijn schoenen.

Opener Blues Run the Game is natuurlijk by far het bekendste nummer op dit album, maar wat mij betreft niet eens het beste (hoewel fantastisch mooi); nummers als Don't Look Back, Milk and Honey, My Name Is Carnival en I Want to Be Alone (Dialogue) verdienen minstens evenveel erkenning. En zelfs bonussongs als Marlene, dat hij schreef voor Marlene du Pont, tijdens de noodlottige ontploffing ook zwaar geraakt (maar het wel overleefd) en destijds zijn vriendinnetje, zijn heel erg mooi en aangrijpend. En een song als The Visit doet me toch ook heel erg vermoeden dat John Darnielle van The Mountain Goats hier goed naar geluisterd heeft.

Simpel op het eerste gehoor, maar het gitaarwerk is erg knap, en de teksten en melancholisch aandoende stem van Frank grijpen steeds weer naar de keel.

4,5 sterren

de heruitgave op Mooncrest Records (1996) bevat de 10 originele nummers van dit album uit 1965 plus 5 niet eerder uitgebrachte nummers stammend uit 1975 ("Marlene", "Marcy's Song", "The Visit", Prima Donna of Swans" en "Relations").

er is hier op dit fijne forum eerder al genoeg gezegd en geschreven over het dramatisch verlopen leven van de man dus beperk ik me tot de muziek, die volledig akoestische folk bevat met uitsluitend Jackson C. Frank op gitaar en zang met slechts 1 gastrol voor de Engelse folkie Al Stewart met zijn fingerpicking gitaarspel op "Yellow Walls".

dat Jackson C. Frank over een uitzonderlijk songwriter's talent beschikte lijdt geen twijfel getuige liedjes als de veel gecoverde klassieker "Blues Run the Game" dat o.a. werd gecoverd door het Engelse folkicoon Martin Simpson, "Kimble" etc.

mijn voorkeur gaat naar de 2e helft van het album met vanaf "Milk and Honey" t/m de afsluiter "You Never Wanted Me" stuk voor stuk 5 sterren nummers.

"Don't Look Back", "Yellow Walls" en "Here Come the Blues" ervaar ik als "mindere" nummers. vandaar 4,5 sterren. van de 5 bonus nummers steken "Marlene" en "Marcy's Song" er bovenuit.

2 nummers "Milk and Honey" en "You Never Wanted Me" werden door Sandy Denny gecoverd op haar solo debuut "It's Sandy Denny" (1970). verder een leuk weetje dat Paul Simon's solo debuut "The Paul Simon Songbook" ook in Londen werd opgenomen en eveneens in 1965 werd uitgebracht.

hierbij wat deelcitaten uit de liner notes (T.J. McGrath, Hamden, Connecticut)

"The mystery's been cracked. What singer-songwriter in the last thirty years has influenced such talents as Sandy Denny, John Renbourn, Nick Drake, Bert Jansch, Tom Paxton, Dave Cousins, Roy Harper, Al Stewart and Paul Simon? All have responded to Jackson C. Frank's genius by recording his songs and raving about his music. Where has Jackson been all of these years? Why do his songs have a special poetic and philosophical edge that continues to inspire others to travel highways of introspection?

When Jackson first saw Bob Dylan at Gerde's, a folk club in New York City, he was in awe. But he had tremendous confidence in his own talents. I can do what he's doing, he told friends when he returned to Buffalo.

He headed off to try his luck in London as a folksinger in 1965. Making friends came easily to Jackson, and soon he was sharing a London flat with fellow Americans Paul Simon and Art Garfunkel, both who were impressed with Frank's collection of original songs. Simon offered to produce Jackson's first album with his own money. Three hours after the recording session began the album was finished. The end result is the eponymous "Jackson C. Frank".