Jackson C. Frank - Jackson C. Frank (1965)

Mooi plaatje voor liefhebbers van Nick Drake en de twee eerste Tim Buckley-platen.

Frank is dan wel geen virtuoze muzikant, maar hij schrijft wel prachtige liedjes Blues Run the Game, Milk and Honey en Dialogue vind ik wonderschoon. Hij schijnt een grote invloed te hebben gehad op vele singer/songwriters uit die tijd. Meerdere van zijn liedjes zijn dan ook gecovered door hele groten, zoals Nick Drake en Simon & Garfunkel.

Ik vind 'm zelfs nog wel beter dan Nick Drake. En al helemaal dan Tim Buckley.

Het is jammer dat hij hierna niet meer in staat is geweest om nieuwe albums te maken. Wat mij betreft staat Jackson C. Frank in het rijtje van de allergrootsen als Townes van Zandt.

helemaal mee eens, TOPper

Je moet wel zorgen dat je de dubbel-cd hebt. De nummers die hij thuis aan de keukentafel opnam, zijn ook erg moeite waard. Zware kost, maar uiteindelijk toch erg mooi.

Zeker, die reissue is een absolute must. Ook vanwege de uitgebreide biografie die beschreven is in het boekje over deze interessante en eigenzinnige man. Van die foto's van hem in zijn latere jaren krijg ik nog altijd een knoop in mijn maag.

Goed om te zien trouwens dat nog iemand Live At The Old Quarter in zijn top 10 heeft staan!

Wat een parel is dit zeg. Geen goede muzikant, maar wel prachtige liedjes, schreef Koekebakker hierboven. Mag ik het daar van harte niet mee eens zijn

Want deze meneer Frank heeft een prachtige stem. Licht ongepolijst, net niet helemaal wat je bij folk verwacht. Er zit een vleugje blues en een scheutje rock n' roll in, als het ware. En zijn composities... ja zeg! Waarom Milk and Honey geen klassieker van formaat is, is mij een raadsel. De A kant is al enorm de moeite, de B kant is helemaal van een onaardse pracht.

4.5* voorlopig, maar er zit zelfs nog wel een opwaardering in... En ik ga Friek er even bij roepen hier denk ik.

FRIEEEEEEEEEK!!!!

Edit: nee verdorie, ik ga gewoon meteen naar de 5 sterren.

Ik zou hem haast blindelings aan gaan schaffen (wat ik misschien ook nog ga doen ) Klinkt goed, hou wel van een mooi staaltje folk.

Ik weet dat deze meneer Frank een grote invloed heeft gehad op ( het ontstaan van?) de Britse Folkscene, was hij niet voor enige tijd het vriendje van Sandy Denny?
Het is te lang geleden dat ik iets van hem heb gehoord, maar ik begrijp dus dat er twee versies zijn van deze plaat?

Ha, dit gaat morgen héél hoog in allerlei lijstjes binnnenkomen

Geen dank.

Heerlijk plaatje met een fijne sfeer!

Toch wel blij dat ik ontdekt heb, een onbekende parel van ongelooflijke schoonheid dit album. De nummers zijn allemaal zo eenvoudig maar dat is net de kracht ervan. Door enkel gebruik te maken van die akoestische gitaar ontwikkeld hij een erg eerlijk en oprecht geluid dat me wel iets weet te doen. Net als Nick Drake en Devendra Banhart (op rejoicing the hands) zet hij een mooie sfeer neer en is het muziek die recht uit het hart lijkt te komen.
Zijn gitaarspel is niet zo gecompliceerd maar dat hoeft ook niet, de composities zijn net zo prachtig door die eenvoud, My Name Is Carnival is voor mij echt kippenvel en Here Come the Blues is 1 van de beste nummers die ik de laatste tijd ontdekt heb.
Bovendien zingt hij ook erg sterk, hij weet de aandacht op zijn muziek te vestigen waardoor ook meteen de teksten gaan opvallen en die zijn ook wel mooi eigenlijk.

Catch a boat to England, baby,
Maybe to Spain,
Wherever I have gone,
Wherever I've been and gone,
Wherever I have gone
The blues, they're all the same.

Vooral dit viel me op maar er staan nog wel een aantal pareltjes op. Ik kan deze plaat dus alleen maar toejuichen en 5 verdiende * geven.

Mooiste plaat ooit.

Triest verhaal, het leven van deze meneer Frank, maar hij heeft inderdaad wel een juweeltje achtergelaten.

Death gives no reason, so why should I?
Death has no season, so I know I'll never die

Meesterwerk. Verhoogd naar 5 sterren. Er is gewoon geen zwak nummer op deze plaat te vinden, een favoriet uit kiezen is zelfs moeilijk. De combinatie van akoestische gitaar en de ongepolijste stem van Frank is geweldig, zeker als het zulke schitterende songs betreft. Deze plaat kan ik niet vaak genoeg beluisteren, ben dan ook erg benieuwd naar die vijf extra tracks.

Slechts één album gemaakt, maar wat voor één!

Van 4 naar 4.5 naar 5* gegaan. Het heeft wel een klein half jaar geduurd. De gitaar klinkt nu optimaal en zijn stem is prachtig. Eigenaardig toch hoe je na maanden toch nog een plaat meer gaat apprecieren.

Zijn die bonustracks de moeite?

Absoluut, wat mij betreft wel, "Marlene" is zelfs mijn favoriete nummer van Jackson C. Frank. Prachtig nummer waarin hij op indrukwekkende wijze zingt over zijn tragische verleden. Althans, een deel ervan, om daadwerkelijk alles te behandelen was er wel meer dan 1 nummer nodig... Wat een ellendig leven heeft deze man gehad.

De tweede cd van de special edition (waarvan de nummers hier nog niet op MuMe zijn weergegeven) zijn van iets mindere kwaliteit, die zijn pas veel later opgenomen, veelal op een simpele taperecorder. Maar toch mooi om te horen, er zitten genoeg parels tussen als "Goodbye to My Loving You" en "Mystery".

Wow, die nummers op de myspace zijn geweldig! Dit wordt binnenkort aangeschaft. Ik neem aan dat dit makkelijk te bestellen is?

€7,99 Bij Bol.com.

Wat is Milk and honey een hemeltergend mooi nummer zeg. Zowaar een serieuze concurrent voor Drake's Things behind the sun in de categorie 'droevig'. Je zou er spontaan van gaan huilen, zeg. Ik hoorde 'm voorbijkomen in Vincent Gallo's The brown bunny en sindsdien heb ik 'm vandaag al een keer of 25 gedraaid. Als geheel vind ik het album trouwens toch wel een stuk minder geniaal, maar 't is wel een erg fijne ontdekking dit.

Sommige cd's zijn eigenlijk te eerlijk o te aanhoren. Pervers in zekere zin alsof het om een soort van voyeurisme gaat, sommige cd's zijn amper te aanhoren omdat ze pijn doen... Teksten die als een mes in je rug aanvoelen of als zout op de wonde (de vele wonden des leve).

Voor mij doet deze plaat hetzelfde als "I see a darkness" van Bonnie "prince" Billie, namelijk net iets te veel om zomaar te verdragen maar wel met een oprechte schoonheid.

Jackson C. Frank maakt op mij niet de verpletterende indruk die Nick Drake wel maakt, maar dat neemt niet weg dat ik dit een erg mooi album vind. Typisch zo'n album waar ik niet al te veel over kan melden behalve dan dat dit wel verplichte kost is voor folk-liefhebbers.

Ik sluit me aan bij aERo. Ik denk wel dat ik mijzelf een Folk-liefhebber kan noemen.

Wel wil ik nog toevoegen dat het titelnummer en Milk & Honey twee prachtige nummers zijn. Ook gecoverd door Nick Drake trouwens, op dat Fruit Boom ding.

4*, verhoging zit er wel in denk ik.

Wat een geweldige zanger is dit toch

Go pooier

Heeft deze man echt maar één album? Of zijn er meer maar gewoon niet toegevoegd op MuMe?

Dit is zijn enige album. De levensgeschiedenis van Jackson C. Frank is nogal een droevige, getekend door een ernstig jeugdtrauma (ternauwernood een brand overleefd, itt 15 van zijn klasgenoten), zware depressies en een akelig ongeval (in zijn oog geschoten en blind geworden).

Lees ook Jackson C. Frank - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Des te meer reden om dit album te koesteren (en voor mij om nog eens te herluisteren...).

Idd, zeer droevig allemaal. Hij nam al de nummers ook afgeschermd - van de aanwezige mensen - op. En het resultaat mag er zijn. Hij kreeg ook nog een vergoeding voor die brand waardoor hij een boot naar Engeland kon nemen;

Catch a boat to England, baby,
Maybe to Spain,
Wherever I have gone,
Wherever I've been and gone,
Wherever I have gone
The blues, they're all the same.

Familieboom. Ik heb net de geschiedenis van Jackson's leven gelezen; wat een ellende heeft die man meegemaakt, zeg. Deze ga ik nu voor de eerste keer beluisteren, gezien de referenties zou dit wel een album voor mij moeten zijn.

Wel nog een vraagje: heette de originele release van het album niet gewoon Jackson C. Frank? Zou de naam dan niet moeten worden aangepast, met eventueel als alternatieve titel "Blues Run the Game"?

Sterk folk-album, heel down-to-earth met persoonlijke en emotionele teksten die hun impact niet missen. Jackson had een mooie, vertrouwde stem en hij zingt hier telkens vanuit het hart. Het niveau is op heel het album hoog, ook op de bonustracks, maar voorlopige favorieten zijn I Want to Be Alone (Dialogue) en Just Like Anything.

"Death gives no reason
So why should I
Death has no season
So I know I'll never die
Just like anything
To sing
To sing
To sing
Is a state of mind"

Uiterst jammer dat deze man maar één album heeft nagelaten. Onthutsend ook als je ziet dat hij zo afgetakeld is van 1965 tot 1999.

Ik ben me de laatste dagen nog wat meer in de jaren 60 gaan verdiepen en dat heeft(naast een hoop troep) al geleid tot wat mooie nieuwe ontdekkingen. 13th Floor Elevators, The Seeds en nu Jackson C Frank.

Wat een geweldenaar! Zijn levensverhaal geeft het raar genoeg toch nog iets extra's. Wat een narigheid allemaal. Wat zijn er toch een hoop grote namen met problemen geweest, nee, wat zijn er überhaupt veel mensen die een zware periode hebben gehad in hun leven.

Dit leidt echter niet bij iedereen tot het schrijven van prachtige liedjes helaas. Want dit album staat daar vol mee. Na enkele luisterbeurten zijn Milk & Honey, Dialogue en Blues Run The Game mijn favorieten. Maar ik denk dat ze allemaal nog wat zullen groeien.

Edit:

Laat ik Milk and Honey net aan mijn vrouw horen (die het ook erg mooi vind), zegt ze meteen iets van Led Zeppelin te horen. Nou ben ik niet een echte liefhebber en/of kenner van Zeppelin, maar ik vroeg me af of meer mensen dit (denken te) horen en welk nummer dit dan zou kunnen zijn.