Whitesnake - Ready An' Willing (1980)

Ik ben het helemaal met je eens, Nieuweboer. Het album is best aangenaam om naar te luisteren, en er staan best wat leuke (maar niet geweldige of onmisbare) nummers op (Fool For Your Loving, Carry Your Load, Ain't Gonna Cry No More). Wat ik een beetje jammer vind bij dit album is dat de productie nogal 'leeg' is, er had naar mijn idee meer in kunnen zitten. Opvolger Come An' Get It vind ik op beide vlakken (songmateriaal en productie) stukken beter.

Schoon volk dat hier op het vierde Whitesnake album meespeelt: David Coverdale, Micky Moody, Bernie Marsden, John Lord, Neil Murray en Ian Paice. Whitesnake als vaandeldrager van de hardrock begin jaren tachtig, die mannen hadden een serieuze aanhang. Zo hoor ik Whitesnake het liefst, op dit album staan de mooiste nummers vooraan: Fool For Your Loving, Sweet Talker en Ready an’ Willing. Deze verschenen dan ook op het livealbum Live in the Heart of the City. Blindman is zoals collega M.Nieuweboer opmerkt verre van origineel, maar ik vind het wel een heel mooie song. Domper vind ik dan weer Love Man. Fool for Your Loving kreeg in 1989 een remake op het album Slip op the Tongue. She’s a Woman is wel een krachtige uptempo song. Aardig maar opvolger Come an’ Get It is iets beter.

Voor mij weer een stukje beter dan Lovehunter. Lekker albumpje die lekkere rock afwisselt met een paar mooie ballads!
Fool for Your Loving spreekt natuurlijk voor zich en is een lekkere opener! Sweet Talker gaat hier lekker achteraan en het niveau houden de heren nog even vast met het fijne rock nummer Ready An' Willing.

Carry Your Load is niet slecht maar doet mij helaas niet zoveel, gelukkig maken de ballads Blindman & Ain't Gonna Cry No More dit weer goed! Vooral Blindman vind ik een aangrijpende tekst hebben.

Love Man is een simpel blues nummertje en doet mij helaas ook niet veel, het klinkt voor mij meer als een album filler.
Black and Blue klinkt wel lekker ouderwets rock & roll, en She's a Woman kan zich weer met gemak meten aan het niveau van de eerste 3 nummers. Perfecte afsluiter dus!

Whitesnake is duidelijk zijn eigen sound aan het zoeken maar gaat op dit album al een bepaalde richting op waar ze inmiddels bekend mee zijn.

3,5*

Deep Purple was allang dood en begraven toen ik in heavy rock geïnteresseerd raakte. Bij Arbeidsvitaminen en Veronica’s Top 100 Aller Tijden was de groep desondanks niet te missen. In 1979 nam ik tijdens de herfstvakantie het NCRV-programma LP Pop Special op van Hilversum 3, die avond een uur lang gewijd aan Purple. Het cassettebandje heb ik niet meer, maar er klonken zo'n beetje dezelfde nummers als op deze verzamelaar, het jaar erop verschenen, kort na Ready an' Willing. Gezien de talrijke advertenties hiervoor in die tijd, vermoed ik dat dit in de eerste helft van de jaren ’80 Purples bestverkochte plaat was.

Vanaf 1980 ging ik samen met mijn muziekmaatje van school luisteren naar de bands die uit Purple waren voortgekomen. Met Rainbow hadden we inmiddels kennisgemaakt, maar in de fonotheek hadden ze bovendien platen van Gillan en Whitesnake.
We lazen dat in die laatste band maar liefst drie ex-Purplemannen speelden. Bovendien ontwaarden we op de hoes de naam van producer Martin Birch, die ons had overdonderd met Black Sabbaths Heaven and Hell.

Nou, Whitesnake was wel even andere koek, constateerde ik thuis: alhoewel beide albums vrijwel gelijktijdig waren opgenomen, is de sound bij Coverdale & co heel anders. Hier geen huizenhoge gitaarmuren, maar vaak lome hardrock met een dikke bluessaus, ondersteund door sobere toetsenklanken of een enkele honkytonk-piano. Prominent in de sound zit de basgitaar van Neil Murray.
Geen heftige beukers of klassiek-beïnvloede capriolen, noch razendsnelle gitaarsolo’s, laat staan duels tussen de solisten. Wél melancholieke songs, veel relaxte slidegitaren van de heren Marsden en Moody en altijd die pakkende stem van Coverdale. Hij pende daarbij fraai-romantische zinnen neer, zoals de (bijna) gospeltekst in Ain’t Gonna Cry No More. De invloed van blues en gospel klinkt sowieso sterk door, constateerde ik vandaag. De tekst van Carry Your Load bijvoorbeeld verwijst duidelijk naar de traditie van de zwarte leermeesters.

Mijn maatje werd van ons tweeën de grote fan van Whitesnake, ik was iets kritischer. Hun eerste platen bevatten steevast voor de helft sterke en voor de helft zwakkere songs, viel me op. Maar die sterke nummers waren dan wel vaak superjuweeltjes. Op deze A-kant Fool for Your Loving en Blindman, op de B-kant Ain’t Gonna Cry No More en in iets mindere mate Black and Blue. Deze belandden uiteraard op een volgend cassettebandje.

Mettertijd groeide mijn waardering voor de band, juist ook voor het werk dat ze vóór 1987 uitbrachten. Zo klonken de sterke nummers steevast in de jukebox in mijn hoofd, zoals de regels “Lord, I know the sunshine, but I feel the tears of rain, falling down to wash my sins away…” uit Ain’t Gonna Cry. Inmiddels vind ik ook Sweet Talker erg aangenaam.
Dit album staat dichter bij het Purple-met-Bolin dan het Purple-met-Blackmore. Meer blues, subtieler, minder door klassieke muziek beïnvloed en in de titelsong een vleugje funk. Voeg daarbij dat de jonge David Coverdale (hier nog geen dertig) fantastisch bij stem is en je hebt een fijn plaatje.