Damien Rice - O (2002)

, vooral alles over coldplay dat verwijderd word vrolijkt me op

Ongelooflijk dat een plaat met zulke nep emoties zo goed scoort. Tenenkrommend slecht en bovendien overal van gejat. Ik heb deze plaat 3 keer gedraaid en daarna heb ik het opgegeven. Ik zet nog maar een keertje Various Positions van Leonard Cohen op.
0,5 (omdat lager niet kan)

zegt iemand die op 1 in z'n top 10 een album heeft staan van 5 commercie najagende mannen met teveel make-up op (en al de albums van deze ''stoere'' mannen zeer objectief 5 sterren geeft)

dit album vind ik nog echt klinken en doet me ook wat, de opvolger hiervan is beduidend minder

Voorspelbaar hoor deze reactie, ik wist dat die er zou komen, maar zo snel???

haha, mooi ,
ja, ik ben snel hoor

Staat op punt om mijn top-10 te verlaten. Het zegt me niets meer.

Zal nooit in mijn top-10 komen, maar toch wel een heel mooi album hoor. In dezelfde categorie als David Gray.

Ik denk moet er toch een keer aan geloven dit album tee gaan beluisteren. Maar ik had het nooit gedacht dat ik dit zo goed zou vinden... 4*

In het begin was het enthousiasme bij mij ook héél groot maar ik kan ondertussen het album echt niet meer uitluisteren. Het is om van in slaap te vallen.

3*

Dat vind ik dus niet. Dit album is gewoon prachtig, ik kan er helemaal bij wegdromen!

dat had ik vorig jaar ook ongeveer

Indd. veel te hoog als je het mij vraagt.

Hier krijg ik koude voeten van. Steeds dat gejengel..
Ik heb het een kans gegeven, maar die stem!
Veel te traag, steeds op dezelfde toon, nee, absoluut niet mijn ding. Als ik dit hoor denk ik: Kom op! Toe maar! Je kunt het! Maar vervolgens gebeurd er niks...

Een saaie plaat waar niks aan valt te beleven..
Een hele krappe **

HOE ik deze cd ervaar hangt helemaal af van HOE ik hem luister. Op de achtergrond doet het me niet zo veel. Zet ik het geluid hard of via koptelefoon en ga ik echt zitten luisteren naar de tekst en opbouw van de muziek dan zit er toch een bepaalde lading in de liedjes. Vooral The blowers daughter (laat je niet tegenhouden door het simpel klinkende begin) en Eskimo....heerlijk!

Briljant album van deze kleine man. Nummers als Delicate en Cannonball zitten ongelofelijk goed in elkaar, en The Blower's Daughter is ondanks dat het misschien eenvoudig klinkt, hartverscheurend mooi. Dan heb je ook nog Eskimo....het moment dat Rice uithaalt en dat het overvloeit naar operazang...waanzinnig.

5.0*

Geweldige Naam + Cover.. Wat houd het in ?

Helaas kan ik deze plaat nog niet goed waarderen. Eenvoudige nummertjes die vaak beperkt blijven tot één gitaar en een niet al te beste stem.

Bij The Blower's Daugther zie ik af en toe nog wel eens een beetje hoop, maar daar blijft het dan ook bij. Een slecht album kan ik het niet vinden, maar ik begrijp niet waarom deze plaat zo briljant schijnt te zijn.

Ooohh is ook precies de gedachte die door mijn hoofd schiet als ik dit album beluister. In de zin van: Oh, wat mooi.

Het album begint met Delicate, wat ik misschien wel het mooiste nummer allertijden vind. Als hij na het korte intro begint met "We might kiss..." kan ik wel janken. Dat wordt alleen maar versterkt in de rest van het nummer. Vooral het refrein, met de strijkers, gecombineerd met zijn breekbare stem maakt dit voor mij een prachtig nummer vol emotie.

Voor de rest kan ik weinig slechts ontdekken op dit album. Volcano, The Blower's Daughter, Cannonball en Amie vind ik allemaal topnummers, en ik kan er nooit genoeg van krijgen. Eskimo is ook heel erg mooi. De climax, als Damien zelf uithaalt waarna het overgaat op operazang, bezorgt me nog altijd kippenvel. Raar is wel dat er na het nummer eigenlijk nog aparte stukken komen waardoor het in 16 minuten eigenlijk meerdere nummers zijn?

Toch, op dit moment nog altijd mijn favoriete album. Ik geef het niet aan veel albums, maar hier bestaat geen twijfel over: 5*

Geweldig! Erg goede muziek! 4,5!

Schijnt erg goed te zijn, eens beluisteren. I Remember is in ieder geval prachtig.

Ik heb het niet handig aangepakt geloof ik... ik heb op één dag kennisgemaakt met "The milk-eyed mender" van Joanna Newsom én met deze plaat. Twee 'moeilijke' folkplaatjes, twee stemmen die nogal een... uhm... acquired taste lijken te vormen.

Eerste indruk is van beide een 2½*. Misschien zit er meer in, misschien niet... bij Joanna heb ik de indruk dat die kans iets groter is, maar ja die hoorde ik dan ook als eerste. Tja, overdaad...

Pff. Die van Joanna Newsom is echt heel moeilijk, maar wel prachtig.

Alleen Cheers Darlin' vind ik een mooi nummer. De rest klinkt als één groot gewhine in mijn oren. Slappe muziek die niet blijft hangen, laat staan aanspreekt. Ik zie hem op RockWerchter dit jaar, gewoon lekker boycotten!

Ik heb een afkeer van alles dat singer/songwriter wordt genoemd. Hoorde van Damien 9 Crimes, geheel tegen de verwachting in greep zijn stem me en ik heb direct beide albums besteld. Nu, 3 maanden later, draai ik 0 veel vaker dan 9, terwijl ik die ook niet slecht vind. Als achtergrond muziek ongeschikt wat mij betreft en ik kan me ook heel goed voorstellen dat mensen dit verschrikkelijk saai vinden. Echter, als je eenmaal gegrepen en meegesleurd word door Damien's liedjes is er geen ontkomen meer aan. The Blower's Daughter en Eskimo bezorgen me nog steeds een brok in de keel.

Voor de duidelijkheid: ik ben fervent punk/hardcore liefhebber!

album om letterlijk van te janken.. ik heb het helaas niet zo op die depressieve albums, maar ga dit wel nog weer eens proberen te luisteren

Getipt door een volslagen vreemde na een pijnlijke echtscheiding. Wat een herkenning van de pijn. Alsof Damien voelt wat ik voel. Hoe kan je pijn voelbaar maken.
Behalve de track Eskimo een super album. Op you tube een filmpje gezien van Cheers darling waarin Damien tijdens het zingen van dit nummer bijna een liter wijn achterover slaat. Zeer indrukwekkend.

Ik heb ooit (19 juli 2006) een review voor dit album geschreven.
Misschien toch maar eens plaatsen, hoewel het best lang is en in het Engels geschreven is. Bij voorbaat al excuses voor de spelling en vooral mijn grammatica....

I think it’s time for another review. I love making reviews about the music I love. The only negative point is that I get way too less feedback! So please… share your opinion with me!

Damien Rice - O The album I’m going to review today is basically one of the best albums I’ve heard in my whole (short) life. This man is just a musical genius! He might not have the best voice around, but he’s able to use his voice in such a way that it takes my breath away, and I’m very serious about that. In my opinion no singer (I’ve ever heard) can put his emotions in a song the way he does. Of course, I’m talking about Damien Rice now.

The album opens with Delicate, which is my favourite song on the album. It reflects it’s title in a perfect way. It’s a really soft song, though at the end it becomes harder. The lyrics tell us something about Damien’s bitter feelings for some girl.

So why do you fill my sorrow
With the words you’ve borrowed
From the only place you’ve know
And why do you sing Hallelujah
If it means nothing to you
Why do you sing with me at all?

And the bitterness continues. Poor Damien probably got his heart broken in a nasty way. You can hear Lisa Hannigan for the first time in this song. She’s like Damien’s co-singer, performing parts of the song he wrote. I like Lisa’s voice really much. I think this song is a good example of Damien’s lyrics, which are of extremely high quality.

What I am to you is not real
What I am to you you do not need
What I am to you is not what you mean to me
You give me miles and miles of mountains
And I’ll ask for the sea

The album goes on with The Blowers Daughter, Cannonball and Older Chests, all excellent songs. You might have heard the Blowers Daughter in the film Closer, with Jude Law and Natalie Portman.

I want to pay a little more attention to the next song, Amie. It’s a somewhat strange song on this album. I’ve got more or less a strange relation with this song. At some moments I find it really really touching, while at other moments I can’t stand it. I don’t know why, but I think this is one of those songs you have to give a little bit more time before you can *really* appreciate it.

In the next song (Cheer's Darlin'), Damien clearly demands an answer from the girl he loves. He wants to know how she thinks about him. This question results in a beautiful, emotional song, with a great ending.

Cold water is the song in which we see a part of Damien’s spiritual side. It’s a bit unclear what he really tries to say with this song, but that doesn’t matter, it’s still a good song, though one could find the part with the men-choir a bit unusual.

The next one is I remember, another of my favourites. The song starts with Lisa singing. It’s a really calm song, until approximately the middle part. From there on the song changes to the opposite. It’s one of the more experimental songs on the album.

And last but not least, Eskimo, the little swan between the ducklings. What starts as an “ordinary” Damien song turns out to be an unique song. It builds to a big climax with some real opera at the end. Amazing!

To end this review, I’ll quote something I read on a website (at a page about this album):

“I put the CD in the CD-player, and good gracious, sometimes you open an oyster and you find, indeed, a pearl in it. “

I hope you’ll find the pearl as well, cause I’ve definitely found it!

hij is toch gestopt met de samenwerking met Lisa Hannigan een tijdje terug?

Bedoel je dat ze niet op het concert was? Want dat kwam omdat ze ziek was ofzo.

Nee dat kwam niet omdat ze ziek was. Lisa Hannigan is uit de band gestapt omdat ze wat creative meningsverschillen had met Damien Rice. Op de volgende cd dus geen Lisa

Ik las het tijdje terug ook ergens ja. Ik vind de liedjes mét Lisa duidelijk de mooiste dus das erg jammer...