Art Garfunkel - Fate for Breakfast (1979)

Bright Eyes is één van de mooiste nummers ooit gemaakt. Echt een geweldig mooi nummer.

Mee eens.

Verder een mooie maar hele saaie plaat, aardig op de zondagochtend!

Prachtige lp-hoes.
En de muziek is soms best wel aardig, maar alleen o zo saai...
Echt iets om te luisteren als ik 's avonds naar tv kijk.

Geen opzienbarend, maar aardig album van Art Garfunkel met voornamelijk easy-listening-covers die prima ingezongen zijn.
"Bright Eyes" vind ik wel een wondermooi nummer en een terechte evergreen.

Daar zal het hem aan liggen, het hoge easy listening gehalte...

Deze plaat is in mijn bezit gekomen via mijn moeder, hij is namelijk oorspronkelijk van haar.
Toen ze hem me gaf zei ze dat ze deze plaat vroeger 'de Knieën' (lees: het Konijn) noemden. De reden weet ik niet precies meer, ik meen dat het kwam omdat het leek alsof Art Garfunkel konijn at op de hoes of zo. Over de hoes wil ik trouwens ook nog even kwijt dat hij overigens strontlelijk is.

Maar goed, daar gaat het natuurlijk niet om, het gaat om de muziek. En die is eigenlijk best redelijk te noemen. Bright Eyes is, zoals LucM al zei een terechte evergreen. En hoewel Art Garfunkel soms een beetje zeurderig over kan komen (In a Little While (I'll Be on My Way)), is het niet slecht te noemen.
Mijn probleem met de plaat echter is, dat ik het allemaal zo gezapig en sentimenteel vind. Het druipt er gewoon vanaf om heel eerlijk te zijn. En daar kan ik niet zo goed tegen.
Waar 'Bridge Over Troubled Water' melancholisch is en waar 'Bright Eyes' nog goed te pruimen is, is dit gewoonweg jammer.

Natuurlijk staan er ook nummers op die wél te pruimen zijn, maar de algemene indruk is toch echt: 2*

Vooruit dan, 2,5*, voor Bright Eyes.

Denk eerder dat ze refereert naar de film Watership Down, een film die over konijnen gaat en Bright Eyes werd gebruikt voor die film

Volgens mij is dat konijn een verwijzing naar met lange tanden eten.

Hmm, het zou allebei kunnen Ik zal het nog eens navragen!

Gezellige seventies keuken overigens !

De solo-albums van Art Garfunkel lenen zich prima voor de late uurtjes. Het album Breakaway vind ik zijn beste en deze is best wel redelijk. Fate for Breakfast verkocht toen heel goed, omdat de filmhit Bright Eyes erop stond.
Het is net alsof Art 10 nummers al opgenomen had en dat er later Bright Eyes aan toegevoegd is.

Het is niet net alsof het zo is gegaan.....het IS zo gegaan. Fate for Breakfast lag al een paar maanden in de winkels op kopers te wachten die maar niet kwamen, totdat een paar maanden later de titeltrack Bright Eyes, ingezongen door Garfunkel, totaal onverwacht een wereldhit werd en het nummer snel aan de LP werd toegevoegd, waardoor de verkopen omhoog knalde.

Thanks voor de info.
Bij Madonna's album Like A Virgin was dat ook al het geval. Ze hebben bij latere uitgaven de filmhit Into The Groove eraan toegevoegd.
En over de achterzijde van deze plaat: is hij nou een paprika of een muis aan het dippen?

Lijkt mij een jaren zeventig kip. Op mijn LP heeft Art trouwens zijn vingers in zijn mond.

Zo'n verschil heb ik ook tussen de LP en CD-hoesfoto van het album Hoe sterk is de eenzame fietser van Boudewijn de Groot.

Fate for Breakfast is een mooi album. De albums Angel Clare en Breakaway vind ik het allerbeste werk van 'De Knurft'.
En The Art Garfunkel album vind ik zijn beste compilatie.

Blijf Bright Eyes echt een mooi nummer vinden

Aan Paul McCartney is eens gevraagd, welk nummer had jij wel willen schrijven? Hij noemde twee nummers, God Only knows van the beach boys en Bright Eyes van Garfunkel.

En die schreef het nog niet eens ook

Mike Batt is de componist, maar door Garfunkel naar hogere sferen gezongen.

I know

Het zeikerige stemgeluid van Art Garfunkel heeft zo zijn charme. Voor mij was het echt een kwestie om even door de zure (of veel te zoete) appel heen te bijten, maar dan heb je ook wat. Hoewel ik meer plezier beleef aan het werk met zijn compagnon Paul Simon is dit een plaat waar ik van kan genieten. De platenhoes is vreemd, onsmakelijk, lelijk, maar origineel en artistiek. Ik vind ook de ondertitel van de achterkant (Doubt for dessert) getuigen van een goed gevoel voor humor.

"Since I don't have you" is een cover van The Skyliners, maar in een typisch Garfunkeljasje. Prima uitvoering.
"And I know" is een nummer dat voor mijn gebruik eigenlijk wat te gladjes is. Toch vind ik het iets hebben, mooi hoe de background vocals samenvloeien met de elektrische gitaren!
"Sail on a rainbow" heeft een tekst die perfect bij de muziek past, al vind ik het nummer te weinig los staan van de voorgaande nummers.
"Miss you nights" is een cover van Cliff Richard. Wel een mooie cover, overigens. Erg klein gehouden qua bezetting, wat dit nummer kracht geeft.

Wat me opvalt is dat de opbouw in deze plaat heel sterk is. Het "eenheidsworstgehalte" gaat er zo ongeveer aan het eind van kant 1 vanaf, in de muziek op kant 2 zit hoorbaar meer variatie, al blijft de sfeer dromerig en zoals eerder genoemd sentimenteel.

"Bright eyes" is mijn favoriet op deze plaat. En dat komt niet door die naargeestige tekenfilm (Watership Down) uit de 70's, maar gewoon omdat het een steengoed nummer is.
"Beyond the tears" is in mijn optiek toch wel echt het dieptepunt van de plaat. Hoewel het muzikaal lang niet slecht is word ik alleen van de titel al een beetje misselijk. De clichés en het tekstuele gejank kunnen me niet bekoren.
Gelukkig is er dan "Oh how happy". Grappig, zo na het vorige nummer. Je zou bijna denken dat Garfunkel last heeft van moodswings. Het feit dat dit nummer een cover is van Shades of Blue (die ik eigenlijk veel beter vind!) doet niets af aan de vrolijkheid van dit nummer, en dat kon deze plaat wel gebruiken!
"Take me away" is een mooie afsluiter voor dit album. Een nummer met veel meer pit dan alle andere nummers op de plaat. Muzikaal uitbundig en met een grote bezetting af en toe bombastisch. Fijne verrassing op het eind...

Terugkijkend heeft deze plaat weliswaar een aantal pijnlijke dieptepunten, maar gelukkig ook hoogtepunten. Al met al een niet onaardig geheel. 3*

Prachtige beschrijving van Art's niet allersterkste album. Zo lees ik ze graag !!!

Ach de lp staat in mijn kast...zojuist (laat op de avond) even geluisterd. Het kabbelt ...straks kant 2 even opzetten, 1e nummer Bright Eyes en dan lekker pitten. Plaatje om rustig bij weg te zakken met een slaapmutsje...

Bright Eyes wel heel fraai trouwens...

Pro’s en cons worden al uitgebreid benoemt in de comments. Wat mij opvalt is zijn de prachtige arrangementen achter de wat zeurderige stem van Garfunkel. Alsof ik naar een vroege plaat van Steely Dan aan het luisteren ben.

Voor mij is deze plaat puur jeugdsentiment. Gekocht door mijn zus, mee beluisterd door het 14 jarige Jootje (toen nog zonder vine..).
Heerlijke laid back jaren 70 muziek. Heb ze opnieuw gekocht enkele jaren geleden (mijn zus nam de oorspronkelijke plaat mee) en blij dat ik af en toe eens terug kan keren naar het onschuldige onwetende jongetje dat ik was.
Toen.
Eind jaren 70.