Air - Talkie Walkie (2004)

Deze plaat doet aan alsof... ik zeg niet dat het zo ís, maar het doet aan alsof... Air na de teleurstellende verkoop van 10,000 Hz legend terug wilde naar de onschuld van Moon safari, maar die onschuld is niet op bevel terug te halen of op te roepen. Misschien maakten ze die debuutplaat wel onbevangen en zonder enige bijbedoeling, en toen iedereen daarna riep: "O, wat een mooie onschuld!" dachten ze: nou, laten we voor Talkie walkie dat sprookjesland dan nóg maar eens bezoeken. Maar de toegangswegen zijn inmiddels versperd en de poort is dicht, en de pogingen om de oude magie weer op te roepen doen geforceerd en gekunsteld aan, ook al omdat ik maar weinig pakkende melodieën hoor. Of zijn die er wel maar gaan ze ten onder aan de flauwe arrangementen en de melige zangpartijen?
        Maar goed, zo ervaar ík het. Toen dit album uitkwam vond ik het een verbetering ten opzichte van het taaie 10,000 Hz legend, maar na de eerste maand is het eigenlijk nauwelijks nog uit mijn platenkast tevoorschijn gekomen, en nu ik het jaren later weer eens draai begrijp ik ook waarom. Zoals gezegd ligt dat misschien ook wel helemaal aan mij, maar als ik Mike Mills nou vergelijk met Talisman... (Indertijd overigens gekocht als dubbeluitgave met een live-DVD met vijf nummers, Air aangevuld met een toetsenist + ritmesectie onderweg in een tourbus, zeer psychedelisch gemonteerd maar best de moeite waard.)