Poco - Legacy (1989)

Best een aardige album van Poco .
Ze scoorden een klein hitje met '' Call it love ""
Verder speelt ook de ex bassist van de Eagles mee . (Randy Meisner) .
''Nothing to hide '' wordt ook door Meisner gezongen .
3*

Inderdaad niet zo'n gek album.
Ook Jim Messina en Richie Furay zaten ten tijde van deze plaat er ook in.
Vindt er niet 1 slecht nummer opstaan.

Jim Messina heeft samen met Kenny Loggings hier nog een grote hit gehad.

Aardig reuniealbum van een band die altijd min of meer in de schaduw van The Eagles stond.Echt slechte nummers staan er inderdaad niet op.Lekkere melodieuze pop/rock met een countryrockrandje in sommige nummers.1 van mijn favoriete tracks is de fraaie afsluiter Follow Your Dreams.
Poco tourt nog met regelmaat en ze mannen kunnen het nog steeds.Jammerlijk zijn ze in Europa nooit echt doorgebroken.

Teleurstellende reunie van de originele line-up van Poco.

Deze gelikte middle of the road muzak heeft eigenlijk weinig te maken met de luchtige country-rock waar (deze versie van) Poco bekend mee werd.

Wat ook bijzonder stoort is de kleine rol van Richie Furay. Op de vroege albums van Poco was Furay dé man om wie het draaide, en hier zingt hij slechts twee keer lead (zelfs Meisner zingt drie keer lead...) en hij heeft ook slechts twee nummers co-geschreven.

Misschien had Furay weinig zin of inspiratie, of wellicht wilde de rest niet komen opdraven als ze een kleinere rol hadden.

Neem nu 'Rough Edges'. Dat heeft helemaal niets te maken met Poco. Het slaat nergens op...

Poco-onwaardig, en een besmeuring van hun goede naam.

Ook Poco meende een soort van metamorfose te moeten ondergaan . Het oorspronkelijke geluid is inderdaad volkomen verdwenen . Maar volgens mij ging Poco eind 70er jaren al overstag naar een moderner pop /rock geluid .
Ik denk ook niet dat het veel zin heeft om dit met het oude Poco te vergelijken . In dat kader vind ik het geen onaardig album . Een song als Nature Of Love stoort mij nog het meeste . Een erg geforceerde poging tot het maken van een soort popie jopie hardrock . Nothin' To Hide ( ook Meisner als leadvocalist ) is iets beter , maar ook niet veel meer dan een soort vervolg op Take It To The Limit ,maar dan in 1989 begrippen .
Tja , Ritchie Furay zijn bijdrage is inderdaad karig . Ik vermoed dat er al een hoop geschreven was voor deze reunie . Dat hoor je er ook wel in terug . Het maakt een tamelijke onevenwichtige indruk . Maar buiten dat vind ik het meeste wel overeind staan . Geen wereldschokkende songs , maar zeker geen bagger . Naast Follow Your Dreams vind ik bijvoorbeeld When It All Began , Call It Love , Look Within en Who Else een prima stel songs .

Klinkt als Hall & Oates en jaren 80 Fleetwood Mac...

Ik weet niet of dit aan mij besteed is...

Ook niet verkeerd toch Hall & Oates en Fleetwood Mac .... Nee , zonder dollen , als je verwacht dat Poco traditioneel klinkt is dit wellicht een domper . Het is een plaat waar Poco zich duidelijk richt op een commercieel strak, op Amerikaans geleeste pop/rock sound .
Helemaal in het tijdsbeeld van toen . Er zitten her en der wel wat verwijzingen naar vroeger , maar dat is te verwaarlozen . Zo op z'n tijd draai ik 'm nog wel eens .

Destijds vond ik Call it Love een mooi nummer en tegelijk ook mijn kennismaking met deze band, die -met terugwerkende kennisneming- nooit echt de doorbraak kreeg die het op basis van de muziek wel verdiend zou hebben. Rose of Cimmaron is alsnog een indirecte klassieker geworden. 20 jaar na hun debuut Pickin' up the Pieces, die ik hiervoor heb beluisterd, kwam er een reunie met de originele bezetting. Randy Meisner kwam bij mij al bekend voor...van The Eagles natuurlijk. Maar destijds al bij Poco in 1969. De muzikale sfeer van hun debuut is idd. geen vergelijking met dit Legacy 20 jaar later. Her en der komt die samenzang en gepingel wel mooi samen, zoals op Follow Your Dreams..dat hier als laatste staat vermeld, maar op lp het einde van kant A aangeeft. Het geluid is genesteld op de valreep van de blikkerige productie uit de jaren tachtig. Wat MOR rock die op zich prima aansluit bij een Kenny Loggins...maar blijkbaar ook een Richard Marx die toendertijd zich naast een redelijke solo carriere...Right here waiting...was toen een singlezonde van mij... ook bij Poco betrokken was op Nothin' to Hide. Tuurlijk mag ook onze sessiegod Jeff Porcaro niet ontbreken. Ws. zat die daar gewoon standaard in die jaren in de studio, een kussen op zijn drumstel als eenieder al naar huis was. Dag erna kwam Poco die de studio gehuurd had, met Porcaro die ze dan zat op te wachten...althans zo'n beeld krijg ik er onderhand bij.
Het geheel klink een stuk gelikter en minder spontaan als 20 jaar geleden, maar goed bij wie was dat niet in de jaren tachtig...CS&N, Young, Dylan, Doobie Brothers, America...de jaren tachtig waren vooral voor de nieuwe generatie...Depeche Mode, The Cure, U2 etc....die dan weer op hun beurt in dit tijdperk met hetzelfde euvel te maken krijgen. Edoch, een redelijke plaat dat ik nog niet echt kan plaatsen t.a.v. de rest van hun oeuvre, maar misschien ook maar niet moet doen.

Een wijze uiteenzetting Madjack en eigenlijk op alle fronten met je eens . Dit is een heel ander soort Poco met sporadisch iets wat doet denken aan de ''goeie ouwe tijd '' .
Inderdaad in het sfeertje van Amerikaanse 80's rock /pop met wat vleugjes Countryrock .
Gesneden voor de radiostations .

Call It Love werd nog een hitje hier en dat is 1 van de weinigen die ze scoorden in Nederland .

Ik ontdekte Poco in 1984 en na een paar jaar had ik mijn Poco-verzameling compleet gemaakt via de tweedehands platenzaken. Poco was met voorsprong mijn favoriete band in die tijd. Legacy was de eerste Poco-plaat die ik direct bij de release kocht. Ik herinner me nog dat ik er naar luisterde in de platenzaak (hoewel er geen twijfel over bestond dat ik hem zo kopen) en dat mijn eerste reactie was: dit is weer ouderwets briljant. Maar na het eerste nummer,When it all began, zakte het snel in. Richie Furay was nog steeds erg goed bij stem (dat is hij trouwens nog steeds, in ieder geval op zijn laatste cd uit 2008, iets dat helaas van Rusty Young niet kan worden gezegd) en de samenzang op When it all began was echt weer zoals vroeger. Maar Meisner, ook al had hij de baspartijen op de eerste Poco-plaat nog gespeeld, maakt voor mij vocaal geen deel uit van het Poco-geluid. En over Jim Messina was ik ook nooit zo enthousiast. Geef mij maar Paul Cotton. Als hij bij deze Poco-reunie was geweest hadden er zeker meer goede nummers op gestaan.

Call it Love blijft geweldig.

Vlot wegluisterend countrypoprock album met aanstekelijke nummers die het goed doen op de Amerikaanse radio en in de auto.
Bevat de eerste en enige hit van de groep in Nederland met Call It Love (nee, ook Rose Of Cimarron haalde de Top 40 niet) en dat blijft nog steeds een geweldig nummer.
En met stiekem gelukkig hier en daar nog steeds die prachtige samenzang.
Weer wat meer in de speler nu het eindelijk beter weer wordt.
Op CD.

Doordat ik 'Call it Love' echt een topnummer vind, ik van de muziek van Eagles hou en zag dat er een nummer was geschreven door Richard Marx dit album op de gok gekocht. Maar hij valt me wat tegen. De eerste 5 nummers zijn prima maar dan is mijn interesse eigenlijk ook al weer op. Op 'Lovin' You Every Minute' willen ze zelfs klinken als ZZ Top...

Bikkel2 beschreef het eerder eigenlijk perfect:

Daar is op zijn tijd helemaal niks mis mee (bijvoorbeeld Toto en de eerder genoemde Richard Marx hoor ik graag) maar ik vind deze toch wat matig en vlak.

Prima plaat van Poco met vooral op kant A een aantal sterke country rocksongs, bepaald ondergewaardeerd hier. Een album met een lekkere West Coast sound waar we toch allemaal zo dol op zijn? Sterkste songs van deze band blijven Heart of the Night , Crazy Love en het hierboven aangehaalde Rose of Cimmaron, maar dit album past daar feilloos tussen. 4 sterren

als je geen album van de kwaliteit uit hun hoogtijdagen zoals Pickin' Up the Pieces, 1969 of A Good Feelin' to Know, 1972 verwacht, dan valt dit reünie album met de oer bezetting van George Grantham, Rusty Young, Jimmy Messina, Richie Furay en Randy Meisner best wel mee.

de country-rock sound van die albums is op "Legacy" redelijk ver weg en vervangen door een merendeels pop/rock geluid dat destijds eind jaren 80 in zwang was. meerdere keren schiet dat door naar matige mainstream liedjes als "The Nature of Love", "What Do People Know", "Rough Edges" en "Lovin' You Every Minute" (Poco does Toto) en een MOR ballad als "If It Wasn't for You".

gelukkig is het niet alleen kommer en kwel, want nummers als "When It All Began", "Call It Love", "Look Within" (J. Messina), "Who Else" (R. Young/M. Noble) en het hoogtepunt van dit album "Follow Your Dreams" (J. Messina) luisteren lekker weg.

de solo zang en harmoniezang klinkt overigens fraai als vanouds, waarbij de lead vocalen worden afgewisseld door 4 leden van de band uitgezonderd drummer George Grantham.

zoals hierboven al eerder opgemerkt door Madjack71 een redelijk album, waarbij je je verwachtingen als liefhebber van hun vroege werk uit de seventies wat dient bij te stellen.

Album werd geproduceerd door David Cole
Recorded at Ocean Way Recording Studios, Capitol Recording Studios & Studio 55

citaat uit de liner notes:

"Twenty years ago "Pickin' Up the Pieces", the very first Poco album was recorded. It has been both challenging and fun for us, as the original Poco, to record another album for our friends and fans. As you listen to "Legacy", you'll find different philosophies and attitudes of life reflected by each of us as songwriters, showing the different paths our lives have taken"

Special thanks to our musical friends:
Gary Mallaber, Leland Sklar, Billy Payne, Paulinho Da Costa, Frank Morocco, Jeffery Vanston, Joe Chemay, Richard Marx, Jeff Porcaro