Anthrax - Among the Living (1987)

Naar aanleiding van het topic The Big Four Of Thrash top 100 luister ik weer eens naar een aantal van de platen die daar voorbij komen. Het was alweer even geleden dat ik voor het laatst naar deze plaat luisterde, maar mijn hemel wat is dit fijn zeg! Ik heb Anthrax altijd een geweldige band gevonden en nu hoor ik weer helemaal waarom ik Anthrax na Metallica de beste band van the big four vind. I Am The Law, Caught In A Mosh en het titelnummers zijn klassiekers die in mijn boek maar een klein stapje onder nummers als Master Of Puppets of Angel Of Death staan.

Album nummer drie alweer. De lol is wat meer naar achteren geschoven en Anthrax klinkt daardoor hier een stukje serieuzer. Ze lijken wat meer de toon van de andere drie te volgen door voor een wat zwaardere sfeer te gaan. Dat doen ze prima, ze knallen ook hier regelmatig weer lekker. Nadeel is dat de zang er niet lekker bij past. Er wordt hier ook meer geschreeuwd wat net niet helemaal lekker gaat. De zang klinkt beter bij de wat luchtigere nummers.

Tegelijkertijd lijkt het erop dat Anthrax de aansluiting met de andere drie bands kwijt is geraakt. Waar die muzikaal blijven groeien, of in het geval van Slayer vooral nieuwe grenzen in agressiviteit weten te vinden. Mist Anthrax voor mij dat soort groei. Dat wil trouwens niet zeggen dat ze geen lekkere muziek maken, want dat doen ze hier zeker wel. Maar als ik verder kijk met mijn bescheiden trash kennis, dan zie ik Death Angel of Testament de plek van Anthrax meer verdienen bij de 'Big Four' eigenlijk.

Maar goed, ze leveren hier wel weer fijn werk af. Het luistert prima weg en ze knallen soms ook wel heerlijk. Dus ik vermaak me hier prima mee.

Ik ben het niet heel erg eens met de conclusie dat Anthrax geen groei doormaakt. Bij State Of Euphoria zou ik het wel beamen, maar op Among The Living zet Anthrax de speedknop helemaal om naar de thrash. Het album klinkt wat donkerder en agressiever. Volgens Scott Ian is dat vanwege het verlies van Cliff Burton. Het album levert toch een handjevol all-time Anthrax evergreens op zoals I Am The Law, Indians en Caught In A Mosh. Het energieke drumwerk triggert mij nog het meest.

Dat mag Edwynn

Ik hoor Anthrax hier eigenlijk geen interessante nieuwe dingen doen die ze op voorgaand werk nog niet deden. Ze maken prima nummers en klinken hier wat meer Trash. Maar verder krijg ik het gevoel dat de band muzikaal redelijk stil staat. De nummers hier hadden wat mij betreft ook kunnen staan op hun vorige platen (en de opvolger die ik nu ook beluister). Waardoor ze voor mij wat inwisselbaar worden.
Terwijl bij Slayer, Metallica en Megadeth er weldegelijk te merken is dat ze per album nieuwe dingen doen, doorgroeien in kunde en de nummers niet zo uitwisselbaar zijn. Ze weten daardoor interessantere muziek te af te leveren. En dat mist Anthrax voor mij. Prima vermakelijke nummers leveren ze af en ze knallen bij vlagen best lekker. Maar dat is het ook wel.

Energiek zijn ze wel, dat moet ik wel nageven.

legian, uiteindelijk gaat ook Anthrax echt andere paden bewandelen. Ik kijk uit naar je bevindingen als je bij Sound of White Noise uit 1993 aankomt.

Ik heb deze plaat gisteren weer beluisterd en me op zich wel vermaakt, maar wat me opviel is dat deze naar mijn mening veel minder songmateriaal heeft dan zijn voorganger Spreading The Disease. Dat vind ik overall echt een knaller vol met heerlijk songmateriaal. Deze staat wat dat betreft toch redelijk in de schaduw van de voorganger. ergens tussen een 6 en een 7 , dus ga ik voor 3.5 sterren

Mijn kritiek op Belladonna is op het derde album bijna compleet verdwenen, het enige dat nu overblijft is dat ik hem gewoon niet heel spectaculair vind op dit materiaal. Het pas wel beter, hij lijkt zijn ritme gewoon gevonden te hebben. Dan komen we nu terecht op het feit dat ik geen enorme fan van zijn stem ben, maar daar kan ik nog enigszins mee leven. Spreading The Disease was een voorzichtige 4 sterren, Among The Living is een stevige 4 sterren die misschien ooit nog hoger kan worden. Op het moment mis ik nog wel die speciale x-factor waardoor ik het namelijk echt hoger kan waarderen.

Muzikaal is het prima en ook tekstueel valt er genoeg uit te halen. A Skeleton In The Closet en One World hebben zelfs wonderbaarlijk goede teksten. Caught In A Mosh is daarnaast ook heerlijk aanstekelijk. De cross-over/punk-invloeden zorgen er hier ook voor dat het album constant levendig en rebels klinkt. Wederom zijn de bas- en drumpartijen hier absolute hoogtepunten.

Maar toch... echt geniaal vind ik het nergens. Wel erg solide.

Tussenstand:
1. Among The Living
2. Spreading The Disease
3. Armed And Dangerous
4. Fistful Of Metal