Isobel Campbell & Mark Lanegan - Ballad of the Broken Seas (2006)

Morgenavond in Paradiso in Amsterdam! Starten 21:30.

Een CD vol prachtige, pakkende nummers. Dit is echt een geslaagde samenwerking!

Adembenemende muziek die ik maar blijf draaien, en draaien ... en draaien.

Heerlijke zondagplaat. 4*

Schitterend album dat steeds maar mooier wordt. Een prachtige combinatie van stemmen met het fee-achtige stemgeluid van Isobel en de melodieus rauwe stem van Mark.

Speciale vermeldingen voor het ongelofelijk lieve Honey Child What Can I Do ?, het mooie bijna instrumentale slaapliedje Dusty Wreath waar Isobel halverwege bijna onmerkbaar opduikt om een beetje mee te neurieën en af en toe een zinnetje te zingen, The Circus is Leaving Town een nummer dat prima op een van Mark zijn solo-albums had gepast, The False Husband met zijn mexicaanse gitaar en mooie strijkers, opener Deus Ibi Est en natuurlijk de fantastische single Ramblin' Man.

Betoverend mooie plaat. Wonderschoon, spannend en warm dit alles nog net niet door merg en been, wel diepgaand. Heerlijk!

Mooi plaatje. Zeer mooi eigenlijk. Mark Lanegan is makelijk een van de beste rock zingers van de jaren 90 en nu. Isobel Campbell is voor mij vooral bekend van Belle And Sebastian maar hier zingt ze ook niet slecht. Maar het toneel wordt gestolen door Langegan voor mij, wat een stem heeft die man.

4,0

Mooie ballans tussen de rauwe stem van Lanegan en de stem van Campbell. Een zeer rustig plaatje, dat af en toe zeer aangenaam kan zijn. Ik speel hem niet zo vaak maar blijf hem wel waarderen als ik hem nog is op zet.

vorig jaar helemaal grijs gedraaid. uiteindelijk hoogtepunt gehad in paradiso. mark lanegan is een koning. een heerlijke romantische plaat, maar niet soft ofzo. zwoel, swingend. net weer opgezet en ik blijf er zo weer in hangen.
favoriet misschien wel the false husband. of het titelnummer. wauw.

Ik heb het al meerdere keren geprobeerd maar de connectie met deze plaat wil er net niet zijn. Toch nog een 3,5 *

jammer woody. kun je er de vinger op leggen waar het misgaat tussen jouw fijne gevoelige muzieksmaak en deze heerlijke plaat?

tis zacht, tis lief, tis rauw maar niet soft.

of houd je gewoon niet van vrouwenstemmen?

Ik kan enorm genieten van vrouwenstemmen en vooral in combinatie met een mannestem. Zeker als 2e stem zoals in de laatste platen van Bonnie 'prince' Billy bijvoorbeeld.

Deze plaat klinkt wel heel mooi en ik verwacht bij dit soort platen dat er op een gegeven moment een klik komt en ik steeds scheeler ga kijken. Een soort van prikken in je ziel wat zo'n lekker gevoel geeft en je haren op je arm recht overeind gaan staan en er van die kleine bultjes op je lichaam verschijnen. Dat ontbreekt me bij deze plaat. Ik blijf het allemaal oppervlakkig mooi vinden. Daarom 3,5 sterren.

Wat een pracht! Ben dan ook erg benieuwd naar het nieuwe werk

Ik ben het zeker eens met D-ark: het vocale gedeelte van Isobell Campbell is makkelijk in te wisselen door iemand anders (behalve dat ze het merendeel van de liedjes heeft geschreven), de bijdrage van Lanegan maakt het dit ik dit album 4 sterren geef. Kan er wel inkomen dat mensen het eenzijdig vinden, het is dan ook geen plaat die weken achter elkaar op de mp3-speler blijft staan. Maar eens in de zoveel tijd weer zeer de moeite waard!

Daar kan ik mij wel in vinden. Het is als een goed gerecht, je eet het eens in de zoveel tijd en geniet er dan weer goed van. Daarnaast doet deze plaat het ook goed met het licht uit of met je meisje als de zon onder gaat. Ik zie mijn waardering voor dit werkje misschien nog wel stijgen.

Vrouw heeft avonddienst, kids op bed. Het is stil.
Licht uit, alleen kerstboom verlicht (dan dient zo'n ding toch nog ergens voor).
Op bank liggen. Koptelefoon op.
Glaasje wijn. Kat op borst.
Deze CD opzetten. Snie verkeerd.
Hier staan wat pareltjes op. Vocaal komen Lanegan en Campbell elk van een andere planeet, maar het werkt gewoon geweldig goed samen. Ben inmiddels licht bekend met Screaming Trees (Sweet Oblivion - oe) maar ik zou misschien ook gewoon eens Belle & Sebastian moeten proberen, want dit smaakt naar meer.
Voorlopig 4 sterren. Er staan een paar nummers op waar ik nog geen klik mee heb, maar die zijn in de minderheid. 't Kan nog groeien ...

Mooi samenspel tussen 2 hele verschillende geluiden: het zoete, lieve van Isobel Campbell en het rauwe, doorleefde van Mark Lanegan. Niet alles verdient het predicaat 'spannend en geweldig', maar er valt genoeg te genieten.

Kippenvel, anders kan ik het niet omschrijven

Na Bubblegum dit album eens geprobeerd, toch wel jammer dit. Die snol verpest het hele album voor mij.

Pardon?

Als je van het geluid van Mark Lanegan houd en de sfeer die hij neerzet, dan kan ik mij voorstellen dat de toevoeging van Campbell niet eenieder goed zal smaken. Lanegan heeft een donker timbre, charisma in zijn stem en weet een nummer neer te zetten, daar waar Campbell als een fluisterend feetje, m.i. met moeite een nummer zelfstandig kan dragen. Wel vind ik zelf die combinatie goed uitpakken, om haar dan meteen een snol te noemen is onzin. Campbell schrijft grotendeels de muziek op dit album en geeft Lanegan een platform om daarop zijn ding te kunnen doen. Ikzelf vind dit niet het sterkste deel van het geheel, daarvoor vind ik m.n. de stukken waarop Campbell zelf zingt niet sterk genoeg, met als slapste nummer Dusty Wreath, om daarna Lanegan The Circus is Leaving Town te horen, maakt nogmaals eens duidelijk wie hier de broek aanheeft wat zang betreft. Live wisten ze het welliswaar mooi te brengen, maar Campbell zingt niet, zij fluisterd zo zacht dat je haar bijna niet hoort of kunt verstaan. Dat werkt bij sommige nummers, maar dat werkt soms ook op je zenuwen.

Groeit langzaam maar gestaag. Waar ik juist verwachtte (vraag me niet waarom) dat ie zou gaan vervelen, vind ik juist steeds fijner worden. Niet om intensief naar te luisteren maar wel op op te hebben staan terwijl je bezig bent. Ramblin Man is de duidelijke favoriet voor mij.

Ik ben een groot liefhebber van Mark Lanegan, en hou van zijn duistere sound.
Ook de combi’s met andere artiesten waarin hij een gastrol vervuld zijn over het algemeen zeer de moeite waard.
De samenwerking met Isobel Campbell regelmatig geprobeerd, maar ik heb hier veel minder mee.
Alsof de duivel aan de hand van een huppelend engeltje een rondleiding krijgt in het hemels paradijs.
Al het spannende wordt al snel liefdevol gewurgd door het zoete stemgeluid van Isobel.
Lanegan probeert haar als gemene Candyman te verleiden in zijn eigen snoepjeswinkel vol met verboden goedjes, maar komt eind van de dag er achter dan het lieve, mooie meisje de kassa heeft leeg geroofd, en er vandoor is gegaan met zijn prachtige muzikale ideeën.
Onbegrijpelijk dat dit duo samen 3 albums heeft uitgebracht.

Prachtige sfeer wordt hier neergezet. Zeer filmisch, doet me soms denken aan de Cowboy Junkies.

Hij doet het op donderdag ook erg goed