Johnny Winter - Johnny Winter (1969)

Zompige elektrische blues waarbij Winters grommende stem verhult dat hij als zanger (nog) niet zo subtiel is. Maar zijn gitaarspel op dit debuutalbum is natuurlijk fenomenaal, getuige het hoogtepunt Be careful with a fool.

Met Johnny Winter heb ik hetzelfde als met Jimi Hendrix. Vrij matige stem, maar tjonge wat een fantastisch gitaarspel. Op "Johnny Winter" blijft Winter behoorlijk dicht bij een authentiek gitaargeluid. Met smaakvolle licks en solo's werkt hij zich door een negental songs heen. Zoals gezegd heeft zijn stem een bijrol en eist hij met zijn fantastische gitaarspel de hoofdrol op. Winter laat een gitaargeluid horen met rauw en vuig randje. Wat dat betreft past zijn stem daar dan wel weer prima bij. Less is more lijkt Winter te denken, want de liedjes zijn vrij basic en bevat een klassieke bezetting met zang, bas, gitaar en drums. OP "I'll Drown in My Tears" wijkt hij daar even van af door blazers toe te voegen. Dit geeft het liedje een warme touch mee, maar tegelijkertijd klinkt het gitaarspel direct wat onwennig. Het hoogtepunt is het fantastische "Be Careful with a Fool", waar hij op magistrale wijze etaleert wat hij hij kan met die zes snaren kan doen. Later in zijn carrière zou Winter meer verschuiven richting de bluesrock. Persoonlijk vind ik dat wat minder interessant. Op "Johnny Winter" blijft Winter dicht bij de authentieke blues, en dat bevalt me uitermate goed.