Antimatter - Planetary Confinement (2005)

Wereldplaat, vreemd dat hier nog niemand op gestemd heeft. Overigens die Duncan Patterson (o.a. verantwoordelijk voor deze wereldplaat) heeft een goede vooropleiding genoten bij Anathema. .

Het genre van Metal is wat twijfelachtig!!

The Saddest album of this year!! Zeker weten, wat een top album. Download dit, naderhand kopen uit respect voor de muzikant!

Deze beluisterde ik gisteren in de cd-winkel en hoewel daar ook gecatalogeerd onder metal, lijkt dit toch in de verste verte niet op metal? Waren vorige albums mss metalgerichter of zo?

Heerlijke Muziek, alles behalve Metal trouwens, en ik vind de cd Lights Out toch net iets beter.

Inderdaad helemaal geen metal, dit plaatje. Een verdacht goed plaatje trouwens, want het concept is op zijn lichtst gezegd toch bizar te noemen: twee muzikanten nemen elk apart, totaal afgezonderd van elkaar, de helft van een album op, de nummers worden at random op de plaat gezet en wonderwel blijkt alles perfect bij elkaar te passen. Alleen daarom al eens het beluisteren waard. Singer-songwriter liefhebbers moeten zeker eens een oor te luisteren leggen bij dit album, want kwalitatief heel dik OK! Overigens: beter dan Judgement van Anathema 4*

Haha, dat is toch wel overdreven. Goede plaat, maar in vergelijking met Judgement toch te veel van hetzelfde vind ik.

Zowel qua songs als productie staat Judgement nog altijd op eenzame hoogte.

Maar goed dit is weer een degelijke Antimatter plaat. Persoonlijk vind ik de Mick Moss nummers de beste (ook op de vorige albums). Voor de songs van Duncan loop ik niet echt warm.

Ben nu aan het down'en. Afgaand op je top 10 zou ik dit ook wel moeten kunnen apprecieren...

Ben heeeeel erg benieuwd, want weet totaal niet aan wat ik me moet verwachten.

Indien ok bevonden, wordt de kas van de artiest gespijsd....of course...

Prachtige CD. Wat een unieke sfeer creëert Antimatter toch steeds weer. Grappig ook dat dat ene zangeresje klinkt alsof ze in een kast staat te zingen, maar het draagt op de een of andere manier wel bij aan het totaalgeluid.
Geen CD om vrolijk van te worden maar och och wat is dit mooi.
Mr White schijnt een cover te zijn van Trouble, nu ben ik wel benieuwd naar het origineel...

De eerste 4 nummers zijn prachtig. Heerlijke sfeer jah, en het weet je echt te raken. Maar daarna verliest het helaas mijn aandacht. Best opmerkelijk gezien het album toch al zo kort duurt, maar alsnog mij niet de volle 47 min. weet te boeien.. Hopelijk komt daar verandering in, want mooi is het zeker wel.

Erg saai album, lijkt wel een Anathema maar dan zonder spanningsopbouw. De vrouwenstem valt mij nog mee, ze zingt weliswaar wat vals maar op een aandoenlijke, originele manier.

Ik ga uiteindelijk voor de (nipte) 4*. Het is erg mooi, de zang van de vrouw vind ik helemaal niet zo erg, maar na een paar nummers heb je het wel gehoord. De eerste 3, 4 nummers zijn erg mooi, maar daarna ontstaat er niet veel meer. Als ik dan de laatste paar nummers eerst draai en dan de eerste als laatst is het precies zo. Het is teveel van hetzelfde. Maar mooi, dat is het wel.

Een aardig album met als uitspringers: "Epitaph", "A Portrait Of The Young Man As An Artist" en "Legions". De platen hebben een lekkere melodie en goede zang. Helaas blijft het hele album rustig en is er geen enkel moment dat de muziek steviger wordt opgebouwd (wat bij Anathema wel het geval is). Dat maakt het album af en toe wat saai.

Patterson en Moss werkten op deze plaat helaas niet meer samen. Ze schreven afzonderlijk van mekaar een aantal songs en namen die met hun eigen muzikanten op. Ondanks dat vormen de afzonderlijk nummers toch een eenheid en is het wederom een sterke plaat geworden. Het artwork sluit ook mooi aan bij de albumtitel.

Wow wat is dit prachtig.

Wist helemaal niet dat ik hier nog niet op had gestemd, dus nu maar even gedaan.
Ik wist niet dat ze deze nummers apart van elkaar hebben gecomponeerd en opgenomen, dat is niet echt terug te horen op het album. Wat goed zeg.
Vind het ook moeilijk om de beste nummers uit te kiezen.
De instrumentale intro van het album is al zo mooi. Dan komt 'Weight of the World' met een erg sterke tekst, gevolgd door 'Line of Fire' die op een heel andere manier weer heel goed is.
Erg bijzondere droevige sfeer die me erg aangrijpt!

nee, als je Leaving Eden gehoord hebt, valt deze in het niet. Begrijp me goed, het is allemaal prachtig en dramatisch maar wel heel treurig allemaal. Geen scheurende gitaarsolos die de spanning van de doemstemming een beetje doorbreken. Ga dan maar in een hoekje zitten huilen, dat is wat overblijft.

Terwijl Battersea in een hoekje zit te huilen, heb ik dit album maar een sover me heen laten komen. Het is voor mij weer de bekende Antimatter treurnis en dit wordt door het acoustische karakter van het album alleen nog maar versterkt. Een heel mooi ingetogen album.

Maar nummers als The weight of the world en Legions zijn wonderschoon.

'Am I the only one crushed by the weight of the world?'

Mijn favoriete album van deze geniale band. Leaving Eden is ook briljant, maar deze plaat heeft een speciale plek voor mij. Ontdekte deze band in 2005 bij het uitkomen van dit album, en ben vanaf dat moment groot fan. Op het eerste gehoor kan dit album misschien wat eenzijdig klinken. Maar bij iedere luister beurt groeit hij. Voor mij zover dat deze in mijn top 10 beste albums aller tijden staan. Petje af.

Mick Moss gaat op dit album al langzaam maar zeker richting de emo kitsch. De songs van Patterson blijken toch een langere houdbaarheidsdatum te hebben al wordt het niveau van zijn Eternity en Alternative 4 werk niet gehaald. De laatste 3 nummers ziin het beste.

Typisch Antimatter-album, ingetogen en sfeervol. Met het lange (en erg saaie) instrumentale afsluitende Eternity Part 24 kan ik niets, maar de rest van de hoofdzakelijk akoestisch uitgevoerde songs zijn mooi, hoewel iets meer variatie geen kwaad had gekund. Alles is nu wel aan de erg treurige en melancholische kant.

Iets te treurig om dit op Blue Monday te draaien misschien? Is een andere dag beter misschien? Wie weet!

Helaas... echter... hoogstwaarschijnlijk gaat deze plaat het toch niet worden voor mij. De albums "Leaving Eden" en "Fear of a Unique Identity" spreken mij meer aan, omdat de muziek van Antimatter daarop wat meer variatie kent. Het is wel mooi, maar het wordt mij hier te droevig, te sober en te traag allemaal.
Aldus Melancholicia!

Sfeervol, melancholiek, hypnotiserend. Je word het album ingetrokken. Mooi. Opvolger Leaving Eden is harder (schuift wat meer op richting Anathema) en is nog beter.

Prachtig album met Relapse als hoofdprijs en de rest als troostprijs. Alleen gaat Eternity Part 24 na een tijdje vervelen en dan duurt 8.45 min erg lang. Voor de rest is het genieten geblazen. Nagenoeg geheel akoestisch en beter dan de voorganger die ook al goed was. Ook voor dit album zou ik een koptelefoon opdoen om de details niet te missen.
4*