Mike Oldfield - QE2 (1980)

MIKE OLDFIELD - QE2 (1980)

Mike Oldfield begint de jaren 80 met een frisse aanpak.
De albumkant vullende instrumentale composities lijken verdwenen.
Hij nodigt een reeks gastmuzikanten uit om zijn nieuwe ideeën vorm te geven.
En blijft zoals op Platinum citeren uit het werk van artiesten die hem beïnvloed hebben.

Toch is het geheel bijzonder up to date. Commercieel succes
is er voor Oldfield in het tijdperk van de new wave niet weggelegd.
Het feit dat Richard Branson resoluut de kaart van die nieuwe muzikale
ontwikkeling trekt, zit hem dwars en zal leiden tot een breuk met Virgin.

Maggie Reilly zingt al mee op Sheba en Celt.
Phil Collins drumt mee op Taurus 1 en Sheba, meteen
de twee beste songs op dit wat onderschatte album.

Taurus 1 is subliem, Taurus 2 op Five Miles Out
wordt weer iets te veel een collage van leuke themaatjes
en Taurus 3 op Crises is een akoestische hardrock instrumental.
De Taurus trilogie verwijst naar Oldfields eigen sterrenbeeld de stier.

Dit album is vooral een verzameling losse stukken
die handig verpakt zijn in de lay-out van het schip QE2.
De tracks worden gepresenteerd als onderdelen van een boot.

Met Taurus 1 waan je je als luisteraar ook echt op zee.
Een thema dat Oldfield heel raak in muziek weet te vertalen.
De deining van het water, de golfslag, het opspattende water.
Momenten van storm op zee, windkracht 10 worden afgewisseld
met romantiek op een rimpelloze waterspiegel onder de sterren.

Sheba brengt een soort tribal klinkende Oldfield.
Hij maakt op QE2 ook gretig gebruik van de nieuwe technologiën.
Eentje daarvan is de vocoder (stemvervormer), maar ook synths
doen hun intrede, wat hem later in de 80s ook hitsucces zal brengen.
Bij Oldfield zijn die synths vaak maar ter inkleuring, op het tweede plan.

Op Platinum bracht Oldfield al een ode aan Philip Glass (North Star),
George Gershwin (I Got Rhythm) en op QE2 voegt hij daar The Shadows
(Wonderful Land) en ABBA (Arrival) aan toe. Tussen de regels horen we
ook duidelijk Bach (Conflict) als inspiratiebron. Je hoort als het ware
een battle tussen twee piratenschepen. Kanonnenvuur.

En met Collins als gast drummer zitten we natuurlijk bij Genesis (Abacab periode).

Mike's voorliefde voor vliegtuigen (zie ook Five Miles Out)
is al aanwezig in Mirage en Molly is een instrumentaal coda
opgedragen aan zijn eerste dochter. Beide songs leggen de klemtoon
op Oldfields unieke gitaarspel. Mirage elektrisch en Molly akoestisch.

Op Celt blijft hij zijn folk wortels trouw.
Alhoewel het nummer ook op een tribal roffel steunt.
En ook op de titeltrack klinkt zijn jaren 70 aanpak nog door.

QE2 valt uiteen in twee delen. Het eerste deel bouwt zich langzaam op
en bevat knipoogjes naar Tubular Bells (daarin zal hij nooit veranderen).
De finale is een rondedans zoals je er aan het eind van Ommadawn (part 2)
eentje kan terugvinden. Dit keer overgoten met een maritiem sausje
om enigszins trouw te blijven aan het vage concept van het album.

De b-kant van Arrival werd Polka. Een live traditional
in de stijl van In Dulce Jubilo, Portsmouth en Blue Peter.
Ook geproducet door David Hentschel wat doet vermoeden
dat het nummer in aanmerking kwam als albumtrack.

Oldfield gaat vanaf QE2 ook toeren in rockband bezetting.
Dat houdt hij knap vol tot met de Discovery toer uit 1984.

Abba's Arrival klinkt trouwens zelf ook nogal Oldfieldiaans.
En als Oldfield later met Anita Hegerland op vocalen gaat werken
(album Islands bijvoorbeeld) komt hij wel heel dicht bij de ABBA sound.

De singles van dit album waren trouwens Arrival / Polka (live)
en Sheba / Into Wonderland (buiten de UK werden a- en b-kant omgedraaid).

QE2 (overings in sublieme hoes gestopt door Peter Saville)
maakte weinig brokken, maar is van de drie minder verkopende
albums (Platinum, QE2 en Five Miles Out) misschien wel de interessantste.
Op QE2 heeft Mike in ieder geval zijn gevoel voor pakkende melodietjes
teruggevonden en slaagt hij erin om zijn composities dankzij de juiste
gastmuzikanten instrumentaal te vertalen naar de elektronische 80s.