Flotsam and Jetsam - Doomsday for the Deceiver (1986)

The cold (2010) vond ik toch ook wel aardig, maar je hebt gelijk, hier is het een en al ongepolijste speedmetal. Als daar je voorkeur ligt dan is dit wel een plaatje in optima forma. Vooral de high pitch voice van eric a knudson geeft het album flink wat meerwaarde.

Ik heb The cold dus ook geluisterd en tsja...niet slecht hoor maar toch....het kan mijns inziens niet tippen aan dit debuut!

De sterren zijn voor de twee epics. Ze lijken weliswaar nogal op elkaar. Bovendien zijn ze gemodelleerd naar allerlei andere liedjes, van bv. Metallica (duh) en Fates Warning. De rustige semi-akoestische intro's en outro's zijn ook erg voorspelbaar. Maar wat geeft het? De riffs zijn prima, de band heeft een hoop moeite ingestoken in een interessante structuur met alle tempowisselingen en zo. De solo's zijn goed doordacht, inclusief de bassolo in Metalshock. Het resultaat werkt, zo eenvoudig is het.
Jammer genoeg geldt dat niet voor de rest van het album: monotoon met veel irritant drumwerk.

Als ik zo'n hoes zie heb ik al gegeten en gedronken. Ik pas.
Toch loont het de moeite om onder licht protest de muziek dan nog aan te horen.
Gewone 13 in een dozijntrashmetal. 3 sterren.

Tja de hoes is niet echt geweldig natuurlijk maar om dit nu gewone 13 in een dozijntrashmetal te noemen doe je de band en plaat toch echt beschamend te kort.
Kwaliteitsthrash van de allerbovenste plank noem ik het. Kan je daar mee leven?

Buizen. Is de hoes van Hell Awaits niet in hetzelfde straatje? Ik ben het met Jurado eens. Dit is geen dertien in een dozijn thrashmetal. (vreemde term trouwens). Het beukt er over en ze hebben toch wel een eigen style. Maar ja, het blijft smaak.

Voor liefhebbers van dit album die het originele geluid van dit album niet echt geweldig vinden: ga zeker eens achter de remaster aan (op Spotify is deze te vinden onder de 20th Anniversary Edition van het album). Zeer de moeite waard! De gitaren klinken een pak voller en de ritmesectie prikt beter door de mix heen, waardoor met name dat heerlijk agressieve basspel van Newsted nog veel meer tot zijn recht komt.

Bedankt voor de tip! Ga 'm zeker even checken. Niet dat ik het geluid van de oorspronkelijke release niet trek (integendeel) maar ben er wel benieuwd naar.

Muziek als deze hoefde het nooit te hebben van een dikke productie (zie veel nieuwe thrashbandjes die lekker vet klinken maar wiens muziek heel snel saai wordt), maar het is wel erg lekker. Deze remaster is ook prima uitgevoerd, laat het karakter van de plaat perfect intact maar zet alles net even iets dikker aan.

Weet iemand of de vinyl heruitgaves uit 2018 ook de remixed en remastered opnames bevatten uit 2006?

Er is wel wat op aan te merken, zoals de al te duidelijke invloeden hier en daar, maar dit is gewoon een erg lekkere speed/thrashplaat. De gave stem van Eric A.K. met de waanzinnige uithalen (het gegil achterin 'She..." - vast geïnspireerd door King Diamond, maar tof is het wel!) is natuurlijk een groot pluspunt, maar ook de songs en het heerlijke gitaar- en baswerk werken positief onderscheidend. De drummer houdt het wat mij betreft prima bij. De remaster ben ik dan ook nog wel benieuwd naar, ook al is de originele productie wat mij betreft al ruim voldoende.

Dikke 9.

Ik ben extreem fan geworden van deze band door wat ze de laatste jaren allemaal uitbrengen, ik denk zelfs dat The End of Chaos m'n favoriete album was van 2019.
En ik ben altijd al gek geweest van het nummer Hammerhead dus het werd hoog tijd om het debuut te luisteren en wat een spelplezier!
Ondanks de af en toe erg lange nummers verveelt het geen moment, al wordt er hier en daar weleens iets geskipped.
Eric AK is sowieso een enorm sympathieke zanger met een fijne stem. Score kan alleen maar hoger worden!

Zo'n te gekke plaat. Niet perfect, misschien(?) - zo lijkt het toch, omdat het regelmatig iets te makkelijk geïnspireerd is door monumentale voorgangers - en toch ook weer zó fucking fris en injouwaangezicht. Het halfje erbij staat inmiddels te popelen...

Prima 80s thrash plaat, die af en toe heimwee opwekt naar die tijd, want in de jaren 80 klonk thrash metal zoals het hoorde te zijn. Zo ook op deze plaat , goede nummers, goed gitaarwerk en lekker drumwerk. Vooral hammerhead en iron tears zijn denk ik wel mijn favoriet. Tevens is dit ook het beste wat de band op plaat heb gezet, na mijn mening

Deels mee eens want ik vind opvolger No place for disgrace minimaal net zo sterk als dit debuut. Vond ik lang geleden niet hoor. Heeft zich door de jaren heen zo ontwikkeld. Het zijn beide twee heel behoorlijke thrash platen die die typische jaren 80 sfeer perfect uitstralen.

Goed punt idd, ik heb de opvolger ook liggen hier. Zeker ook en puike plaat hoor en doet er niet veel voor onder. Alleen die leerde ik pas later kennen. Dit debuut ken ik al veel langer, en heb ik net iets meer gevoel bij. Spelen waarschijnlijk ook de herinneringen van me jeugd en grote rol. Muzikaal gezien zijn ze even sterk, maar voor mij persoonlijk heeft deze en kleine voorsprong

"The chorus van Der Führer blijf ik misplaatst vinden" Het is een wonder dat dit nummer destijds op het album mocht. Immers werd in de tachtiger jaren veel duivelse teksten ontdekt als je de plaat terug draait. Waarvan oa Judas Priest, Ozzy Osbourne en AC/DC aan de schandpaal werd genageld. Achteraf slaat het helemaal nergens op natuurlijk. Het was destijds de bedoeling om hardrock en heavy metal in een negatief daglicht te plaatsen. Immers hardrock en heavy metal, daar luister je gewoon niet naar dat is zo fout was waarschijnlijk het motto. Nou het heeft gelukkig niet gewerkt!!!! By the way op de 20 th Anniversary van dit album staat I Live you die wel op. Heb ik hem ook nog dubbel want hij staat ook -zoals je al zei- ook op de eveneens prachtige opvolger.

Ik gok op de 20th anniversary van Doomsday for the deceiver. Staat heel wat op met naast 2 cd's ook nog een bonus dvd. Let wel het is een gok!!!

"Het klinkt nu allemaal veel te perfect" volledig mee eens. In het geval van de productie maakt het digitale tijdperk meer kapot dan het lief is. Je wordt als het ware gedwongen om weer albums te beluisteren uit de 60, 70 en 80'er jaren. Waar uiteraard niks op tegen is. En laten we eerlijk wezen, het Invincible Shield album van Judas Priest had qua productie toch beter geklonken in de jaren 80 tussen Ram it down en Painkiller in dan in 2024?? Ik vermeld er wel direct bij dat Invincible Shield een krankzinnig goed album is ondanks de digitale productie.

Waarschijnlijk hebben ze de hoes van The number of the beast album van Ironmaiden uit 1982 proberen te evenaren. Maar dat is overduidelijk niet gelukt, in hetzelfde jaar (1986) kwam Ironmaiden met het Somewhere in time album met ook weer een prachtige hoes met wel overeenkomsten met de hoes van het Killers album uit 1981. Maar die hoezen van de Ironmaiden albums die blijven prachtig en indrukwekkend, het is en blijft kunst met een grote K!!!!!

Heerlijke binnenkomer van Flotsam & Jetsam met geweldige krakers als Iron Tears en het machtige titelnummer. Ik nam het clipje van Iron Tears op van Sky Channel's Monsters Of Rock, via wie ik de band leerde kennen, en speelde die dan zowat hele zaterdagen achterelkaar af. Mijn vader en moeder werden er gék van.
Zwaar en snel riffwerk met gillende vocalen van Eric A.K. Wat wil je nog meer? Zelf vind ik opvolger No Place For Disgrace nog een slagje beter, maar deze mag er meer dan zijn. Thrash uit de tijd dat de lucht nog schoon en de seks nog vies was. Daarenboven natuurlijk de tijd dat computers nog niet de dienst uitmaakten in de studiootjes.

Zijn legendarische voorganger Cliff Burton op de eerste 4 albums is ook gering . Kill 'em all : 0, Ride the lightning : 6, Master of puppets : 3. And Justice for all : 1 ( tekst bij To live is to die) volgens de geruchten geschreven in de bus vlak voor het fatale ongeval.

Toen hij net weg was bij Metallica, stond er een heel groot interview met deze overigens sympathieke gast in het blad Aardschok. Hij zei dat hij nooit echt het gevoel heeft gehad bij de band te horen. Hij zei ook dat Metallica het hoogtepunt was in zijn carriere. Maar dat hij ook blij was dat hij eruit is gestapt. En misschien wel het belangrijkste in dat interview : Metallica is geen rockband, maar een 24/7 bedrijf en daar heeft hij denk ik wel een punt!!!! Waar Jason Newsted anno 2024 is gebleven is mij een raadsel. Je leest niks meer over hem. Zit hij nog wel in een band of is hij sessie muzikant geworden?? de kwaliteiten heeft hij er wel voor. Jason Newsted was een goeie opvolger van Cliff Burton. En trouwens over het gevoel nooit echt bij de band te horen ken ik er nog wel een paar. Bill Wyman van de Rolling Stones, misschien wel om dezelfde reden uit de band gestapt als Jason. Ian Hill van Judas Priest staat ook letterlijk en figuurlijk altijd op de achtergrond, George Harrison van de Beatles stond ook altijd op de achtergrond en schreef ook weinig nummers. Maar heeft wel degelijk schrijverstalent op zijn solo albums. Het draait in de band vaak om de zanger en gitarist. Uitzonderingen zijn Paul mc Cartney van de Beatles en Gene Simmons van Kiss.

1986 was wederom een duur jaar voor de fans en de plaatselijke platenboer deed weer goeie zaken. Want de deur werd weer wekelijks of maandelijks platgelopen. Talloze goeie albums kwamen uit. Een greep : The Dark van Metal Church, The ultimate sin van Ozzy Osbourne, Somewhere in time van Iron Maiden, Peace sells... but who's buying van Megadeth, het ultra snelle en vrij korte Reign in Blood van Slayer, Orgasmatron van Motorhead en als absolute flinke kers op de taart de megakraker van 1986 het Master of Puppets album van Metallica. Ook dit debuut album van Flotsam and Jetsam kan je er aan toe voegen. In de tijd toen ik de Aardschok nog los kocht stond er een interview in met deze band. Deze band jongens van toen nog voor en midden in de twintig zouden de belofte worden van Arizona, hun debuut album zal voor vuurwerk zorgen. Nou had Aardschok in die tijd nogal een dubieuze reputatie. Want veel verhalen moest je destijds met een flinke korrel zout nemen want ze konden ook nogal vaak overdrijven. Enfin, ik weet het niet zeker maar ik meende dat dit album destijds album van de maand was, zeker weten doe ik het niet. Maar het is ook alweer 38 jaar geleden, de kritieken waren lovend. Toen ik het album kocht had Aardschok het inderdaad bij het rechte eind. Dit is inderdaad een uitstekend debuut van deze band. Wat opvalt is dat bassist Jason Newsted en drummer Kelly David Smith zeer nadrukkelijk aanwezig zijn en hun visite kaartjes hebben afgeleverd. Ik heb de indruk dat Kelly David Smith vaak het No sleep 'til Hammersmith album van Motorhead heeft beluistert en vooral Overkil en The hammer heeft gedraaid. Want MEN!!!! wat gaat hij tekeer. Hammerhead, Iron tears,, Desecrator, Metal shock. U.L.S.W. en Der Fuhrer. Ook Jason laat zich niet onbetuigd de bas rifs in deze nummers zijn krankzinnig goed. En de vrij snelle gitaar rifs vliegen je om de oren en ja soms tegen het vals aan. De beste nummers zijn het titelnummer echt ijzersterk, met net daarachter het vrij lange nummer Metalshock. Voor een thrash metal band een vrij lang nummer, maar dat drum en baswerk in dat nummer FE-NO-ME-NAAL!!!! 8 minuut 17 dat zijn ongeveer 4 nummers van Slayer van het Reign in blood album, maar dit terzijde. Het minste nummer is Fade to black. Al met al 1 van de vele parels van 1986 in 1988 kwam de nog betere opvolger No place for disgrace uit, dat was voor mij het laatste album van deze band daarna ben ik ze uit het oog verloren. Volgens de Aardschok van Augustus/september 2024 heeft de band daarna vaak goeie albums afgewisseld met slechte albums. Van de line up van 1986 zijn alleen Eric A.K. en Michael Gilbert nog over. Het is jammer dat ze Jason Newsted niet meer terug hebben gehaald toen hij uit Metallica stapte. Doomsday for the deceiver krijgt een 4.5.

Wat een fenomenaal jaar was 1986 toch in metal-land. De reuzen Metallica, Slayer, Iron Maiden, Megadeth en Queensrÿche kwamen allemaal met topplaten voor de dag, maar ook (nog) wat minder bekende groepen als Dark Angel, Candlemass, Crimson Glory, Kreator, Metal Church etc. dropten in dit jaar van de beste muziek uit hun carrière. In die laatste categorie ook deze jongens met hun verschroeiende debuutplaat, waar ik ondertussen bijna 20 jaar van geniet en die met de jaren steeds beter rijpt.

De razendsnelle opener Hammerhead staat al jaren te boek als een persoonlijke favoriet, maar eigenlijk heeft dit album geen missers. De teksten zijn af en toe misschien wat knullig, maar AK is een dermate overtuigende zanger dat hij er allemaal mee weg komt. De energie en agressie spatten er vanaf, mede met dank aan een uitstekende ritmesectie en een glansrol voor Jason Newsted vlak voor zijn overstap naar Metallica. Geen wonder dat ze hem in huis wilden gegeven dit werkstuk.

Het titelnummer en Metalshock bewijzen dat deze groep zich ook prima uit de slag kan trekken met meer uitgesponnen composities van 8-9 minuten. Zorgvuldig neergezette akoestische en melodische passages zorgen op een paar songs voor de nodige ademruimte tussen het furieuze ge-thrash.

Inclusief het instrumentale Flotzilla gaat dit album 54 minuten door, toch wordt het nergens saai of repetitief ondanks de relatieve eenvormigheid. Knappe prestatie van deze jonge honden. Dit album mag wat mij betreft probleemloos schouder aan schouder staan met de output van de rest van bovengenoemde groepen in hetzelfde jaar.

Ja, dat blijkt uit de mooie opsomming. Toch nog eentje die daarin niet mag ontbreken naar mijn mening, maar ook op basis van stemgemiddelde:

Fates Warning - Awaken the Guardian.