The Soft Machine - Volume Two (1969)

Weer barstensvol creativiteit, alleen slaat e.e.a. herhaaldelijk door in chaotische taferelen. Wekt soms lichte irritatie. Getooid met 2 weergaloze songs: "As long as he lies..." en "Dedicated to you but...".

ben ik mee opgegroeid....ik had ze als 2LP vol.1 & 2 in 1 hoes

Behoorlijk drukke plaat, maar ontzettend intens, origineel en creatief.
Hier staat dat het 33 minuten duurt, maar het lijkt veel langer vanwege de hiervoor genoemde redenen. En dat bedoel ik absoluut in positieve zin. Je wordt meegezogen in een orkaan van jazz-rock en maffe, Syd Barrett-achtige liedjes. Elk nummer is een onderdeel van plaatkant-lange medleys, dus alles loopt in elkaar over, vaak zonder dat je er erg in hebt. De cd-versie waarop ook Volume 1 op staat maakt het feest helemaal compleet!

5.

Zie volume 1.
Hierop staat het prachtige '10:30 returns to the bedroom'!

Geweldige instrumental, ja!
Daar staan er meer van op op deze plaat.

Een heerlijk ratjetoe van typische jaren 60/70 klanken. Volop ruimte voor experimenten, verpakt in mooie composities.
Ben alleen niet zo kapot van Robert Wyatt's afgeknepen zang. Vind dit toch wel een minpunt.

Ik kan eigenlijk niets meer toevoegen aan het bericht dat kaztor postte op 21 juli 2007.

Kevin Ayers was hier vertrokken, maar de band ging vrolijk door met waar ze mee bezig waren. Deze is wat meer richting jazz.

Ongrijpbare plaat ! Hoeveel ideeën kun je in een lp proppen.
Als de eerste een Kevin Ayers plaat is, dan speelt hier Robert Wyatt de hoofdtrompet. Wyatt heeft altijd veel te vertellen, zowel vocaal als instrumentaal (hij bespeelt de meest uiteenlopende maar gek genoeg nooit bij SM).
Let op, hier gloort ook de vonk van van het genie Mike Ratledge, die hier zijn vorm vindt en zijn sound ontwikkelt die zich in volle glorie op Third zou openbaren.
Zijn Lowrey Holiday Deluxe, in feite een ongeschikt harmonium , update hij (avant la lettre!) door een fuzzbox tussen het ding en zijn Marshall-zuil te plaatsen en er zo een volwaardig rockinstrument van te maken dat het geluid zou bepalen van een hele generatie Canterburyprogrockers.
Ik zal bij Third, Soft Machine's belangrijkste plaat, daarover eens een en ander uit de doeken doen.

Met de deur in huis vallen heet dat: piano en drums van 'Pataphysical Introduction' zijn direct dwingend aanwezig. En niet geheel toevallig komt er vervolgens een gesproken introductie door Wyatt op zijn meest Zappaïaans, gevolgd door een stukje hoekige humor.

Maar we zijn nauwelijks begonnen ofhet is al voorbij en krijgen we een briljant stukje jazz. Mede door de geblazen bijdrage van de Hoppers (hier voor het eerst te horen): 'Hibou Anemone and Bear' (wie verzint zoiets?). Swingend met glijdende melodie, maar toch heel fuzzy, druk én ontpannend tegelijk. Net als je denkt dat Wyatt's drum bijdrage het minst prominente deel van de track is valt alles stil en start er een verstild stuk met zang, waarin een Engelse wintertuin wordt bezongen, waar blijkbaar die uil, anemoon en zelfs een beer bivakkeren. Bizar.

'Hullo Der' is een typisch Wyatt-stuk. De zang lijn is iets wat we gedurende heel carrière horen. Hopper's bijdrage aan het nummer is vermoed ik beperkt tot de baslijn van het nummer. Het gaat rimpelloos over in de meer scat gezongen 'Dada Was Here' dat ook de Wyatt signatuur draagt. Het hele eerste stuk (de eerste plaatkant) wordt wel samengevoegd tot één song 'Rivmic Melodies', maar dat kom je op de CD uitgaves egenlijk nergens tegen. Wikipedia zegt daar nog wel wat van.

Hoogtepunt van de eerste helft, na HA&B, is evenwel 'Have You Eve been Grean'. Hier zijn de Softs meer 'The Mothers of Invention'. Gelukkig op zelfde niveau ook. Het geheel wordt afgesloten met een stuk ontregelende jazz. En dan ....: Rust!

Alhoewel. Er volgens twee songs die het meest ljiken op het eerst album. Niet meer zo fuzzy, maar meer 'traditioneel' psychedelisch. Allereerst het sterke mede door de bijdrage van Ratledge 'As Long As He...' en het prachtige 'Dedicated to You...'. Deze nummer keren nog wel eens terug in een live uitvoering op één van de vele live albums.

Daarna gaan we weer donkerder territorium in. Minder eenvoudig, maar wel met een meer eigen geluid dan op de eerste plaat helft. Zeer Engels. Zoiets als 'Pig', pure muziek, maar dan niet in 4kwarts maat. Weer een belangrijke bijdrage door de blazers van Hopper. We schuiven hier al op richting "Third" door Ratlegde toets bijdragen op het vervolg van het album. Helaas vind ik het slotnummer iets te solistisch uitgewerkt dat ik het minder passend vind.

Tegelijkertijd met de eerste van The Soft Machine kocht ik ook dit album op CD. De vinyl LP's waren lang geleden al een keer weggegeven. Tsja, LP's; de slechtste geluidsdragers ooit. Deze CD's klinken door de remastering zo goed en blíjven goed klinken. Ik heb deze CD's niet uit "nostalgische" sentimenten gekocht, maar juist omdat deze muziek zo geniaal en zo goed is.

Aquila verwoordt zijn beleving van dit album heel fraai. De zang van Wyatt komt meer op de voorgrond, wellicht omdat hij nu de enige zanger is? De overeenkomst met Frank Zappa's muziek werd, naast dat het album op Absolutely Free is geïnspireerd, ook door de productiewijze bevestigd. Zappa zou The Soft Machine geadviseerd hebben hun songs en composities in kleine stukjes op te delen.

Het is lastig om favoriete nummers aan te wijzen, of het zou "Dedicated to You But You Weren't Listening" moeten zijn. Luister eens naar de werkelijk prachtige begeleiding van Wyatt door Hugh Hopper's akoestische gitaar.
"Orange Skin Food", "A door Opens and Closes" en "10:30 Returns to the Bedroom" vind ik door de herhaling van de basisthema's schitterend en doen mij aan denken aan de Uncle Meat Variations. Mooie afsluiting van een, door mij herontdekt, schitterend album.

Ik dacht even dat ik in m'n boterham stikte...

geweldige alternatieve stonede britse muziek uit mijn jeugd, begin met de patapfysical introduction, mind-blowing

Niet doen!
Lees verder waarom ik LP's de deur uit deed...

Dank.

Ook dank aan het glas cola die me na een lange werkdag er doorheen sluisde.

Een stukje uit 10:30 Returns to the Bedroom is ooit nog eens gebruikt voor een Radio Veronica jingle, dus het gedeelte waar Wyatt gaat zingen.
In 2000 kocht ik de blauwe CD-Rom van het Hitdossier waarop als bonus al die jingles staan.

De eerste 2 albums van Soft Machine heb ik in 1991 als 2 op 1 CD gekocht van het Duitse Big Beat label. Datzelfde jaar zond de VPRO een aflevering van Hoepla uit 1967 uit.
Daarin zat ook een interview met Mick Jagger, The Mothers of Invention, maar ook jodeltante Olga Lowina.
Volume 2 is een prima vervolg op het debuut, maar je mist hier wel de inbreng van Kevin Ayers.
Kevin bracht datzelfde jaar zijn Joy Of A Toy album uit, waarop op een paar nummers ook zijn ex-collega's te horen zijn. Je hoort toch dat hij meer de popkant opging.
Soft Machine zou verdergaan met jazz a la Stockhausen, Miles Davis en fusion-achtige dingen.
Toen ik dat latere werk voor het eerst hoorde moest ik ook aan Weather Report denken.
Op Third is de zang van Robert Wyatt nog te horen, maar daarna zou dat helemaal verdwijnen.
In 1971 vond Wyatt het welletjes geweest en verliet de band om Matching Mole op te richten, want hij wilde geen muziek maken waar hij niet achter stond.
De laatste weken heb ik weer veel Soft Machine en gerelateerd werk (zoals Rock Bottom van Robert Wyatt) beluisterd. Gisteravond het album Bundles en morgen Softs weer eens uit mijn CD/LP-kast trekken.

Vijf-en-een-half jaar radiostilte bij dit album, jongens toch... Deze band gaat toch niet in de vergetelheid geraken, juist nu ik er zo bezeten van ben geraakt? Volume two borduurt min of meer voort op het debuut, maar in plaats van wat ik persoonlijk ervaar als de vrij vloeiende sequentie dáárvan lijken de nummers hier vooral voor hun contrastwerking achter elkaar geplakt te zijn (de overgang van Hibou naar het tweede alfabet!), hetgeen resulteert in een soms even fragmentarisch als kleurrijk klanktapijt dat z'n consistentie vooral aan de inventiviteit en het hoge niveau van de geweldige melodieën ontleent, en zoals dat bij mij wel vaker gaat met "rare" muziek gaat de plaat hoe langer hoe meer samenhangen naarmate ik hem vaker draai. Nieuwe aanwinst Hugh Hopper laat zich meteen duidelijk gelden, enerzijds via zijn composities en anderzijds met zijn heerlijk vette basspel dat in het totaalgeluid alle ruimte krijgt, prima te horen in de uitstekende remaster uit 2009. Misschien niet zo overrompelend als z'n voorganger, maar dit album herbergt toch voldoende verrassingen, vondsten en bovenal prachtige en met de unieke stem van Robert Wyatt gelardeerde melodieën om een waardige opvolger te zijn. En de eerste twee nummers van Esther's nose job (tracks 11 en 12) hadden in een alternatief universum zomaar succesvolle singles kunnen wezen...

Moeilijk weer om goed te doorgronden. The Soft Machine is toch echt een beduidend ander soort prog dan ik gewend ben. Ergens voelt dit album fragmentarisch aan, maar na meerdere luisterbeurten ontwaart zich wel een soort rode draad die meer stukken op zijn plaats laat vallen. Op een song als Dedicated to You But You Weren't Listening bespeur ik ook wat invloeden die later bij een band als Genesis terugkomen. Heeft Peter Gabriel toevallig ooit genoemd of Robert Wyatt hem qua zang geïnspireerd heeft?

Voor de rest een freaky, wispelturig album dat gewoon in het verlengde van het debuut ligt. Vanwege het feit dat hier toch net iets meer afwisseling te horen is voorlopig de eerste plaats, maar het verschil is alsnog behoorlijk te verwaarlozen.

Tussenstand:
1. Volume Two
2. The Soft Machine

Dit maakt bij mij toch vrij weinig los. Zeker als plots het alfabet opgesomd wordt, knap ik behoorlijk af. Net als op het vorige album zijn er momenten die aangenaam zijn, maar met het grootste deel weet ik niet goed wat ik ermee moet. Ook nu weer krijg ik de indruk dat de plaat is gemaakt onder invloed van een flinke hoeveelheid hallucinerende drugs. Ik ben daar niet op tegen, want daaruit is veel prachtige muziek ontstaan, maar hier heeft het niet voor het gewenste resultaat gezorgd. Als het dan ineens weer mooi klinkt, duikt dat alfabet weer op in een verknipte versie. Ik vrees dat dit een lange marathon gaat worden.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2

Voor mij blijft dit HET Soft Machine album uit de vroege periode. Geweldige, fantasierijke muziek. Een band zou tegenwoordig niet één platenbaas zo gek krijgen om dit uit te brengen. Maar ja, we weten inmiddels hoe gruwelijk ver platenbazen ernaast kunnen zitten.

Een hele verbetering ten aanzien de eerste plaat. Muzikaal is de band gegroeid. Waarschijnlijk omdat Hugh Hopper nu bandlid is, en Kevin Ayers niet meer. Hugh is toch wel echt een fantastische bassist.

Helaas zit Wyatt door alle songs heen te zingen. Ik denk dat ik hem de vervelendste zanger vind van alle bands die ik goed vind. Als drummer vind ik hem wel okay, een beetje erg slordig, maar dat slordige heeft wel zijn charme. Toen de band steeds instrumentaler ging spelen, pakte Wyatt nog wel eens de microfoon ter hand voor vocale improvisaties, maar dat iele, valse gezang is dan gelukkig wel verleden tijd.

Muzikaal is deze plaat een flinke opmaat richting Third en Fourth, waar de band de jazzrock gaat verkennen en zelfs één van de beste uit dat genre gaan worden.

In al zijn gekte is deze plaat nog wel leuk, maar het is niet plezierig om naar te luisteren.

Vind deze een stuk beter te pruimen dan Third of Fourth, te veel jazzrock. De gekte kan ik juist wel waarderen, vindt dit ook geen prog, ligt toch wel ver van bv King Crimson's court. Snap niet zo goed wat mensen tegen de stem van Robert Wyatt hebben, luister maar eens naar Shipbuilding begin jaren 80 cover van Costello.
Maar goed, die Third ga ik niet houden maar deze waarschijnlijk wel.

Ik kan het tegenovergestelde stellen: ik snap niet zo goed wat mensen tegen jazzrock hebben.

Geintje; ik snap heel goed wat mensen tegen jazz en jazzrock hebben. Improvisaties zijn onvoorspelbaar en kunnen lang duren.

Ik heb ook niks tégen de stem van Wyatt. Ik geniet er gewoonweg niet van. De soloplaten van Wyatt (en Ayers) vind ik trouwens wel wat beter.

Het probleem dat ik heb met vroege Soft Machine (inclusief de periode met Daevid Allen) is dat ze nieuwe Beatles wilden worden. Hits, gillende meisjes (vandaar ook dat Wyatt altijd topless is) en uitverkochte zalen. Maar ze waren gewoon niet goed genoeg als popmuzikanten.

Toen Ratledge en Hopper meer gingen schrijven en Dean erbij kwam trokken ze Wyatt mee richting de improvisatiemuziek (tapeloops en -manipulation, jazzrock) en werd de band uitdagender. Die uitdagingen werken niet altijd, maar prefereer ik wel boven de wat gemakkelijke popsongs.

Overigens heb ik niks tegen popsongs, maar ik heb zo ontzettend veel beter gehoord dan waar Allen, Wyatt en Ayers aan werkten. Bijvoorbeeld hun vrienden in Caravan.

Toen ik Rock Bottom van Robert Wyatt had leren kennen moest ik uiteraard ook kennis maken met Soft machine. En ook die eerste twee platen sloegen bij mij gelijk weer in als een bom. Ik heb ze ontzettend vaak gedraaid en ook nu zijn ze nog steeds fantastisch. Gaat mij nooit vervelen.