The Soft Machine - Volume Two (1969)

Vijf-en-een-half jaar radiostilte bij dit album, jongens toch... Deze band gaat toch niet in de vergetelheid geraken, juist nu ik er zo bezeten van ben geraakt? Volume two borduurt min of meer voort op het debuut, maar in plaats van wat ik persoonlijk ervaar als de vrij vloeiende sequentie dáárvan lijken de nummers hier vooral voor hun contrastwerking achter elkaar geplakt te zijn (de overgang van Hibou naar het tweede alfabet!), hetgeen resulteert in een soms even fragmentarisch als kleurrijk klanktapijt dat z'n consistentie vooral aan de inventiviteit en het hoge niveau van de geweldige melodieën ontleent, en zoals dat bij mij wel vaker gaat met "rare" muziek gaat de plaat hoe langer hoe meer samenhangen naarmate ik hem vaker draai. Nieuwe aanwinst Hugh Hopper laat zich meteen duidelijk gelden, enerzijds via zijn composities en anderzijds met zijn heerlijk vette basspel dat in het totaalgeluid alle ruimte krijgt, prima te horen in de uitstekende remaster uit 2009. Misschien niet zo overrompelend als z'n voorganger, maar dit album herbergt toch voldoende verrassingen, vondsten en bovenal prachtige en met de unieke stem van Robert Wyatt gelardeerde melodieën om een waardige opvolger te zijn. En de eerste twee nummers van Esther's nose job (tracks 11 en 12) hadden in een alternatief universum zomaar succesvolle singles kunnen wezen...

Moeilijk weer om goed te doorgronden. The Soft Machine is toch echt een beduidend ander soort prog dan ik gewend ben. Ergens voelt dit album fragmentarisch aan, maar na meerdere luisterbeurten ontwaart zich wel een soort rode draad die meer stukken op zijn plaats laat vallen. Op een song als Dedicated to You But You Weren't Listening bespeur ik ook wat invloeden die later bij een band als Genesis terugkomen. Heeft Peter Gabriel toevallig ooit genoemd of Robert Wyatt hem qua zang geïnspireerd heeft?

Voor de rest een freaky, wispelturig album dat gewoon in het verlengde van het debuut ligt. Vanwege het feit dat hier toch net iets meer afwisseling te horen is voorlopig de eerste plaats, maar het verschil is alsnog behoorlijk te verwaarlozen.

Tussenstand:
1. Volume Two
2. The Soft Machine

Dit maakt bij mij toch vrij weinig los. Zeker als plots het alfabet opgesomd wordt, knap ik behoorlijk af. Net als op het vorige album zijn er momenten die aangenaam zijn, maar met het grootste deel weet ik niet goed wat ik ermee moet. Ook nu weer krijg ik de indruk dat de plaat is gemaakt onder invloed van een flinke hoeveelheid hallucinerende drugs. Ik ben daar niet op tegen, want daaruit is veel prachtige muziek ontstaan, maar hier heeft het niet voor het gewenste resultaat gezorgd. Als het dan ineens weer mooi klinkt, duikt dat alfabet weer op in een verknipte versie. Ik vrees dat dit een lange marathon gaat worden.


Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2