Linda Ronstadt - Heart Like a Wheel (1974)

Touché. Linda is natuurlijk altijd de 'queen of the covers' gebleven. Al kun je tegelijkertijd opmerken dat ze veel singer-songwriters door haar versies aan een breder publiek heeft geholpen. Dat is natuurlijk ook een verdienste.

Volgens mij zegt Erwin dat zelf ook al.

Tuurlijk, de beschrijving van erwinz is adequaat. Hij is best diep in de achtergronden van het album gedoken en weet duidelijk van de hoed en de rand. En anders had-ie gewoon het eerste bericht bij dit album kunnen lezen, want daar staat al breed uitgemeten wie de schrijvers van de afzonderlijke nummers waren.

Maar ik val BoyOnHeavenHill bij in zijn kritiekpuntje dat Linda om die reden natuurlijk niet in de categorie singer/songwriters valt. Al sluit haar oeuvre stilistisch wel naadloos aan bij het soort muziek waar we bij die term meestal aan denken. Ze is een interpreteur van andermans werk, een beetje zoals bijvoorbeeld Elvis en Frank Sinatra dat een generatie eerder ook waren. Maar net als die twee heeft ze er wel een eigen stijl en carrière mee opgebouwd.

En dat allemaal dankzij die prachtstem die sommige nummers zelfs boven het vaak al niet misselijke origineel verheft. Zo vind ik haar uitvoering van het klassieke Willin' vrijwel op gelijke hoogte staan met het bijna niet te overtreffen origineel (2e versie, van Sailin' Shoes) van Little Feat/Lowell George. En dat lijkt me een groot compliment.

Er doen nogal wat (ook toen al) gelouterde muzikanten aan mee, en dat helpt natuurlijk wel bij de instrumentale inkleuring. Maar het is toch vooral Linda zelf die deze nummers groot maakt en naar zich toetrekt. Simople dreams was mijn eerste LP van haar, die heb ik gekoesterd vanaf het moment dat hij uitkwam. Deze kocht ik paas jaren later, maar ze wedijveren bij mij steevast om de titel 'beste album dat La Ronstadt ooit maakte'.

Zit wat in ja.

Natuurlijk heeft Linda Ronstadt in de zeventiger jaren, o.a. met dit onvolprezen album, haar visitekaartje afgegeven.

Maar toch wil ik hier wel even een grote lans voor haar breken, want nu lijkt het alsof het daarna allemaal een stuk minder is geworden, hetgeen ik met klem wil tegenspreken.

Na de jaren zeventig die vooral in het teken stonden van covers in diverse sferen en muziekstijlen Singer-Songwriter, Americana, Country en cross over heeft Linda Ronstadt zich in de jaren tachtig vooral gecommitteerd aan het Nelson Riddle Orchestra, waarmee zi inde jaren tachtig drie albums heef uitgebracht: What’s New, Lush Life en For Sentimental Reasons. Vakwerk van de bovenste plank maar het moet wel je smaak zijn. Af en toe kan ik er best van genieten.

Maar daarna heeft ze haar muzikale schatkist toch wel aangevuld met enkele prachtige kroonjuwelen, Ik noem: Cry Like a Rainstorm, Howl Like the Wind uit ’89, ja ik weet sommigen vinden dit album too much, maar het is wel een staalkaart van haar kunnen, in het nummer Trouble Again, haalt ze uit waarbij je op een gegeven moment echt denkt, ze stort zo neer…de eerste twee tracks van dat album (waarvan de opener dacht ik opgenomen is in een oude kerk) zijn ook prachtig! Evenals de duetten mer Aron Neville.

Vervolgens heeft ze twee Spaanstalige albums uitgebracht die erg verschillen en daardoor ook een aangename aanvulling zijn op haar collectie. Op Más Canciones (1991) haalt ze ook enkele malen stevig uit. Terwijl Frenesi (1992) een moderner Spaans geluid laat horen.

Maar ook daarna heeft ze nog enkele heel mooie albums uitgebracht met covers die ze op een ingetogen manier naar haar eigen hand (stem in dit geval) zet. O.a op Feels Like Home (1995).

EN dan inderdaad de twee Trio albums die ze met haar Amerikaanse evenknieën Emmylou Harris en
Dolly Parton heeft uitgebracht, waarop ze laten horen dat de tot de absolutie top in hun genre behoren.

Het is buitengewoon triest dat Linda Ronstadt vroegtijdig haar muzikale loopbaan moest beëindigen omdat haar lichaam het niet meer mogelijk maakte om door te gaan.

Maar haar muzikale bijdrage aan de muziekwereld is van grootse klasse.