Goldfrapp - Tales of Us (2013)

G-ESPLETEN

Wat de band 'Goldfrapp' - nog steeds geïncarneerd door zangeres Alison Goldfrapp en muzikant/producer Will Gregory - zo spannend maakt, is dat ze nooit binnen de lijntjes kleuren.

Zo droomde eerstgeborene 'Felt Mountain' (inmiddels alweer uit 2000) rijk en kleurrijk. Het werd een phantasmagorische plaat in 't kwadraat, doorlicht met broeierige soundscapes en uitgesmeerde spacepopdeuntjes in technicolor. Een gelijkaardig chillgevoel - maar aardser en iets minder wijds - kende hun vierde album; het pastorale en ietwat folk-getinte meesterwerkje 'Seventh Tree'.

De goed ontvangen 'Black Cherry' en 'Supernature' (respectievelijk hun tweede en derde album) bleken bastaardkinderen. Compulsieve ritmes en pompende electrobeats waren hier troef en een snuifje glamrock werd niet geschuwd. Hun vijfde spruit deed er zelfs nog een schepje bovenop. 'Head First' ontpopte zich tot een dolle, losgeslagen eighties puber met een complexloze voorliefde voor vette, cheesy synthpop. Onze heupen hebben het geweten.

En nu, vlak voor de herfst, baren ze hun zesde wederom averechtse telg: 'Tales Of Us'. En we geven het grif toe: it's Wonderful Accoustic!

O-NOVERTROFFEN

Gedurende een tijdsspanne van 13 jaar bewees Goldfrapp één van de meest innovatieve en spannende bands van deze eeuw te zijn; de Grote Beer aan het actuele muzikale firmament. Glansrijke in-your-face-beats, epische refreinen die beroeren en vervoeren, een dynamische discodans of een heerlijke heroïnetrip; Goldfrapp is van alle markten thuis.

L-OVELY HEAD

Vergeef het ons als wij even moedwillig regresseren, maar meer dan 10 jaar na dato blijft het magistrale 'Felt Mountain' relevant. Het album is pure muzikale alchemie. Zo is 'Lovely Head' nog steeds één van de meest sublieme nummers die ooit het daglicht mocht aanschouwen. Hypnotisch gefluit als westernwijsje verhuld; een stem als rijzend uit een uitgeholde vulkaan; een sirene die je willoos meelokt naar die enigmatische, fascinerende wereld die Goldfrapp heet... Sibillijns schimmenrijk of meer een intergalactische uitbarsting? Luister en oordeel vooral zelf.

En vergeet zeker het kolossale, doch immer gracieuze 'Utopia' niet: in haar aanschijn verbleken nagenoeg alle officiële James Bond-themes!

D-REW

Right! Terug naar het nieuwe album, naar 'Drew', naar de nieuwe, eerste hitsingle. Alhoewel, 'hit'. Geen enkel lied leent zich werkelijk tot deze status, behalve misschien het meer energieke en onheilspellende 'Thea', met als thema de passionele moord van een jaloerse vrouw op haar overspelige echtgenoot. In deze iPad-tijden van ‘pluk-pluk-wat-liedjes-en-stel-zelf-je-playlist-samen’ is dit je reinste commerciële zelfmoord. Maar daar heeft Goldfrapp geen oren naar. 'Tales of Us' gaat door het leven als een trefzekere eenheid; het geheel is immers zoveel meer dan de som van haar delen. 'Tales of Us' is een doorvoelde, geïntegreerde verhalenbundel en daarom hun meest conceptuele album tot dusver.

F-ILMISCH

Het dromerige 'Drew' vangt aan als een vrij sober akoestisch nummer, maar gaandeweg breekt het nummer open en worden we bevangen door een bedwelmende, orkestrale gloed. Oorgasmisch!

De clip is alvast de eerste van een serie (vijf) kortfilms, geregisseerd door Lisa Gunning, Alisons lieftallige wederhelft sinds jaren. Wat Alison, twee blote mannenlijven en een naakte deerne, het Engelse platteland en 'The Others' met elkaar delen, ontdekt u in de onderstaande videoclip.

R-OUW

'Tales of Us' is een doorgedreven introspectief album, waarin Goldfrapp andermans zieleroerselen tot op de bodem verkent. Tragedie, melancholie, nostalgie, reflectie; de ervaring van verlies blijkt tergend. Het ganse album is doortrokken van psychologische horror en het kan dan ook geen toeval zijn dat de plaat het daglicht ziet bij het aanbreken van de herfst, dé uitgelezen periode voor desintegratie en afsterving. En met deze verhalen is dit niet anders. Net als de natuur (Alisons grote inspiratiebron en tevens haar wijze leermeester) hebben de verschillende protagonisten - alle titels van het album kregen, op één na, persoonsnamen toegekend - hun vruchten voortgebracht; ze hebben geleefd en gelukzaligheid beleefd. Maar het moment van het Grote Loslaten is pijnlijk nabij.

A-NNABEL

Het meest pure lied van de cd is 'Annabel', opgebouwd uit lieflijk akoestische gitaartonen en verrijkt met het bezielende instrument van Alisons stem. Het is geïnspireerd door Kathleen Winters gelijknamige novelle. De clip verhaalt van een jong, Canadees hermafrodietje, die tijdens de sixties er door de samenleving toe werd verplicht zich een mannelijke identiteit aan te meten. "Gentle whisper, endless winters, Annabel. Why they couldn't let you be both, Annabel. You are the truth they denied", weerklinkt het. Pas na bijna drie minuten stilte worden de beelden door de muziek ingehaald. Het maakt de onderhuidse spanning des te meer voelbaar. En het werkt. Ook hier wordt duidelijk hoe Goldfrapp, in deze moderne tijden van youtube-fastcuts en rechttoe-rechtaan jolijt, wars is van instant gratificatie. Noem ons gerust een mietje, maar we hebben tijdens het bekijken van deze clip toch een traantje moeten wegpinken.

Het overheersende thema van 'Tales of Us' is de zoektocht naar de eigen (gender)identiteit. Alle karakters uit de plaat gaan op zoek naar wie ze nu werkelijk zijn, het zijn diepgaande bevragingen van de eigen levenswandel. Nog nooit klonk een existentiële crisis zo herkenbaar én poëtisch.

P-OEZIE

Goldfrapp schildert met metaforen. Het gaat hen niet zozeer om een heldere, goed afgelijnde tekst, maar veeleer om een palet aan suggestieve associaties, een mozaïek van abstracte ideeën en flarden surrealisme.

Het meest prachtige 'Clay', alhoewel iets transparanter in zijn opzet, getuigt hiervan. Het is het muzikale relaas van twee verliefde soldaten, waarvan er één tijdens het oorlogsgeweld spoorloos verdwijnt en de andere wederhelft in het ongewisse achterblijft.

We wanted / Only to Love / How will I find You again? / Fate or chance?

We fall down / On grey wet sand / Our shadows reframe / Memories .

Geleidelijk zwellen de strijkers aan en de intensiteit wordt meer beklijvend.

You were the wonderful life / My only Love / Sleep well/ Goodnight.

Dan stopt de muziek abrupt (de zon is doodgebloed en de verhalen zijn uitverteld) en - net zoals voor Clay - is het ontwaken uit de roes uitermate verwarrend. Ook wij blijven ontredderd en verweesd achter en vallen terug in het grauwe dat 'realiteit' heet. De enige hoop op bevrijding vormt de replay-toets.

Het doet ons sterk verlangen naar een visuele prent die deze vertwijfeling weet te complementeren.

P-HARMAKON

'Tales of Us' is zowel gif als tegengif. Het is de bitterzoete soundtrack bij de existentiële confrontaties die 'leven' heet; de ultieme balsem bij het verlies aan vroegere zekerheden en houvasten.

'Tales of Us' verhaalt over u en mij, over Ons. Het is warm soelaas tijdens de scharniermomenten, die grote ‘overgangen’ waarbij de vruchten van ons verleden - van wat helaas is verwelkt - worden meegenomen als voedsel voor de toekomst... wachtend op een nieuwe lente.

'Tales of Us' verschijnt op 9 september en smeekt om een live-uitvoering op 22 oktober in de AB. We hopen dat Goldfrapp, net zoals in Manchester, zal worden geflankt door een elysisch orkest van strijkers.

De vorige vond ik echt niks, maar deze is weer super mooi. Ingetogen met vooral akoestische gitaar, piano en strijkers. En de beste zang die ik tot dusver van Allison Goldfrapp heb gehoord.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Goldfrapp - Tales Of Us - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Of lees de hele mooie recensie hierboven.

Erwin

Hele mooie recensie, Erwin!

En bedank voor mijn recensie-compliment ^_^

Mooie recensies heren. Album lijkt eerst een soort Felt Mountain revisited, maar het is veel meer dan dat. Verheug me al op het concert.

Spotify bewijst zich ten zoveelste male: vanmorgen stond met koeieletters op mijn monitor of ik de nieuwste van Goldfrapp wilde luisteren.

Prachtige plaat, ik dacht niet dat ze het fantastische Felt Mountain noch zou evenaren na de platte disco en het in mijn ogen saaie Seventh Tree, maar dit is toch echt weer hele mooie luisterpop.
Ik zou willen zeggen: Bij jezelf blijven en je niks aantrekken van de commercie, Allison!

Ik had geen flauw idee wat ik moest verwachten bij dit nieuwe album van Goldfrapp, ik ging hier ook volledige blanco in zonder previews of singles geluisterd te hebben. Daarnaast beviel Head First me niet echt, gelukkig ben ik in positieve zin compleet overrompeld door Tales of Us.

Wat een album zeg, ik ben blij dat ze weer terug zijn gegaan naar hun roots van Felt Mountain met een vleugje Seventh Tree erover. Erg aangename nummers die een prachtig geheel vormen en in een vloeiende flow in elkaar overgaan. Het komt op mij erg filmisch over en dit zal dan ook mijn soundtrack voor deze herfst worden.

Dikke 4,0 sterren, kan zeker nog hoger worden.

Man, ik dacht altijd dat Goldfrapp alleen maar van die zoete popplaatjes maakte. Heb ze 1 keer op een festival gezien en toen was het redelijk over de top met piano-gitaren en whatnot. Maar jeetje, dit is wel even andere koek. Neig na 2 keer al naar vier sterren.

Ha, nu ken ik Goldfrapp weer, geen slappe popdeuntjes maar mooie ingetogen muziek die weer helemaal aansluit bij hun uitstekende debuut "Felt Mountain". Goldfrapp heeft zich met dit uitstekende album i.m.o. weer volledig gerehabiliteerd.

4,0* met kans op verhoging

Wat moet ik er aan toevoegen. Ik ben omver geblazen door de etherische, filmische sound met af en toe een beat en bass er door heen. Heerlijk diepe, rustgevende en emotionele muziek. Ik had Goldfrapp nooit opstaan maar ik ben fan.

4 sterren en heb zomaar een vermoeden dat dit een 4,5 gaat worden

Mijn eerste kennismaking met Goldfrapp. De eerste luisterbeurt doet mij op de stoel blijven zitten wat een meer dan goed teken is.

Wat ben ik blij, na het toch wat teleurstellende (hoewel in zijn genre zeer goede) Head First, komt ze nu met dit. Nu, ik vind die bejubelde eerste niet zo goed. Vond ik toen niet, vind ik nu niet. Maar Seventh tree staat wel in mijn top 10, en daar lust ik wel meer van. Voorlopig houd ik het op 4, kan nog groeien, kan nog zakken.

Mijn kennismaking met Goldfrapp. Kende de band wel maar nooit naar geluisterd. Kreeg een tip van een muziekmaten om toch maar eens naar Tale of Us te luisteren. Wat ik hoor is goed. Prachtige stem, mooie composities en een cd lang goed vol te houden. 3,5 * voor de kwaliteit. Mis de originaliteit die het album boven het maaiveld doet uitstijgen. Ook weer geen 13 in een dozijn. Gewoon goed deze Goldfrapp.

Vorige week ontvangen met een aantal andere (w.o. London Grammar en Emiliana Torrini) - neig ertoe dit als de beste van deze worp te betitelen - maar goed de Ausdauertest zal uitwijzen of dat zo is.

Dis de 4e Goldfrapp alhier en hij is beter dan ik had verwacht na de tegenvallende vorige.

Intensief zitten luisteren afgelopen paar dagen. Krijgt er toch een 0,5 * bij. Instrumenten zijn me meer gaan opvallen en bevallen. Bleef tijdens de eerste luisterbeurt wat (te) onderbelicht. Mooi album deze Tales of Us.

Bestaat er een herfst top 100? Zo ja, deze met stip op 1. Maar zelfs op een mooie nazomeravond als vandaag zeer genietbaar. Wat herpakt Goldfrapp zich met dit album, zeg! Parel van jewelste!

Eigenlijk 3,5* denk ik, maar op deze plaat staat Drew en een album met Drew kan nooit lager dan 4* krijgen. Lang geleden dat ik zo geraakt werd door een nummer. Ik denk dat ik ga kijken op 21 oktober in Paradiso en dan hoop ik dat ze een keer of 17 Drew voor me zingt. Daarna zijg ik denk ik ineen en ga ik huilen van geluk.

Ik hoop het niet, dan ga ik aan de overkant een filmpje pakken... openbare extase vind ik zo genant.

Prachtig album met prachtige zang. Was nog niet zo bekend met Goldfrapp, dus dit is een aangename kennismaking.

Maar zoenen mag dat dan wel?

Er staat geschreven:
The band in heaven they play my favorite song, play it once again, play it all night long
When this kiss is over it will start again it will not be any different it will be exactly the same
Dus zoenen hoort er blijkbaar bij.

talkingheads 4:00

Maar wat doe ik dan met: "heaven, heaven is the place where nothing, nothing ever happens"?
Noem een "zoen" maar "nothing" - immers "It started with a kiss" (Hot Chocolate) - het begin van niks...?

Metafysica is niet echt mijn ding, maar het lijkt erop dat alles niets wordt, indien eindeloos herhaald. Een soort hel van Dante maar dan hemels. 'Van het concert des levens krijgt niemand een program' laat staan van het hiernamaals. Van concert gesproken (en om weer on topic te geraken) de Setlist concert New York belooft veel goeds.

Het is bij mij ook minstens 10 jaar geleden dat ik nog eens zo door een nummer geraakt werd. Drew is fenomenaal, Clay is ongeloofelijk en Jo vind ik prachtig. Moest het album enkel uit zo'n nummers bestaan dan was het een gemakkelijke 5, maar het blijft voor mij een 4 (Annabel en Thea geraak ik maar niet gewoon, en zo laat het album enkel Black Cherry achter zich). Ik moet wel zeggen dat ik verschoten ben van Thea, Stranger en Alvar live in de AB. Klonken live echt een pak beter dan op het album.

Prachtig!

Drew begint voor mij ook bijzondere proporties aan te nemen. Bloedmooi.

Toen dit album uitkwam, werd ik vooral gegrepen door Annabel. Wat een prachtig lied. De clip maakt het nog veel indrukwekkender, de sobere zwart-witbeelden. Nog steeds raakt dit nummer mij diep op een bepaalde manier. Inmiddels zijn Stranger en Drew ook tot de favorieten gaan behoren. Puur om die nummers zou ik dit album aan de rest van de wereld al willen aanbevelen als top uit 2013. Maar toch, in de rest mis ik wat. Die maken toch net wat minder indruk. Maar die drie... wat een pareltjes.

Ja, daar ben ik het helemaal mee eens.
Drie pareltjes, maar die andere nummers komen (bij mij) niet binnen.

Prachtig ingetogen album, waarin Alison Goldfrapp opnieuw haar talenten etaleert. Het eerste nummer begint (gewaagd) met een Jacques Brel citaat (piano uit Ces gens là). Zet meteen de sfeer neer die de rest van het album ook uitstraalt: warm, diep en ingetogen. Prachtplaat van een artieste die haar definitieve stem heeft gevonden en volledig tot rijpheid is gekomen.
Liefhebbers van dit album kan ik ook zeker The Seventh Tree aanraden, waarop ook die fijne Franse Gainsbourg/Air -sfeer rondwaart.