R.E.M. - Automatic for the People (1992)

mijn stem
4,08
1590 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Warner Bros.

  1. Drive (4:30)
  2. Try Not to Breathe (3:49)
  3. The Sidewinder Sleeps Tonite (4:06)
  4. Everybody Hurts (5:17)
  5. New Orleans Instrumental No. 1 (2:12)
  6. Sweetness Follows (4:19)
  7. Monty Got a Raw Deal (3:16)
  8. Ignoreland (4:24)
  9. Star Me Kitten (3:15)
  10. Man on the Moon (5:12)
  11. Nightswimming (4:16)
  12. Find the River (3:49)
totale tijdsduur: 48:25
443 BERICHTEN 11 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Silky & Smooth
4,5
0
Franck Maudit schreef:
(quote)


Niet echt eerlijk? De vergelijking raakt kant noch wal.

Want?

 
0


Reguliere albums en verzamelaars vragen op alle fronten een geheel andere benaderingswijze.

avatar van Silky & Smooth
4,5
0
Niet altijd. Er spelen inderdaad genoeg factoren mee die een vergelijking vrijwel onmogelijk maakt, maar er zijn een aantal albums waarbij het niveau even hoog ligt als dat van de 10 beste nummers van een artiest bij elkaar. Ik vind In Time een geweldige verzamelaar met echt alleen maar topnummers en dat kan ik ook zeggen van dit album. In dat opzicht vind ik dat je ze wel kan vergelijken.

avatar van milesdavisjr
4,0
0
Drive nestelde zich al vrij snel in mijn hoofd, Man on the Moon deed er wat langer over. Try Not to Breath heerlijk. Everybody Hurts te vaak gehoord maar oke, Nightswimming gewoon goed. Deze stemmige plaat geeft goed de sfeer weer van begin jaren 90. Het album is donker van toon, naargeestig zelfs. Desalniettemin is dit wellicht het sterkste album uit de carriere van de band. Waar de voorganger ook lang niet slecht was hing er bij R.E.M. altijd een wat jolig sfeertje op sommige nummers. Hier is dat niet het geval. Michael Stipe zingt beter dan ooit, er wordt geen noot teveel gespeeld en is variatie alom. Een plaat van alle tijden.

avatar van Jaep
3,5
0
Goede toegankelijke plaat van R.E.M., maar wat mij betreft toch wat te wisselvallig en soft (Everybody Hurts, bleh) om echt een klassieker te worden. De B-kant is wat mij betreft aanmerkelijk sterker dan de A-kant.

avatar van Flottante
 
0
Vóór deze plaat luisterde ik niet naar 'eigentijdse' muziek. R.E.M. opende mij gelukkig de oren. Kan hier echt niet objectief over oordelen en waarom zou ik ook. Zo ene plaat die van begin tot eind in je brein is gebrand, die je fonetisch kan meeneuriën tijdens het fietsen, die je op volstrekt voorspelbare momenten met duizelingwekkende snelheid tientallen jaren terug in de tijd slingert. A soundtrack of memories.

avatar van Zoute Popcorn
4,0
2
Wat is het slotnummer prachtig mooi..

 
2
Zoute Popcorn schreef:
Wat is het slotnummer prachtig mooi..


Absoluut, zonder enige twijfel 1 van mijn favoriete afsluiters. Zo heb ik het graag: een album met een kop en staart om U tegen te zeggen.

avatar van Rogyros
4,0
0
Eens. Ik vind het alleen jammer dat R.E.M. het nog wel eens nodig vond om zo'n onzinnummertje erbij te zetten. New Orleans Instrumental No. 1 is echt een gedrocht wat mij betreft. Het slaat gewoon nergens op. Je hebt wel vaker van die niemendalletjes waarvan je afvraagt waarom een band dat nou weer bedacht heeft, maar dat het als rustpunt op een album toch kan werken. Maar met New Orleans Instrumental No. 1 kan ik echt helemaal niets. Op Out Of Time heb je dat ook: Endgame. Al vind ik die wel minder erg.

Verder ben ik niet heel erg blij met Everybody Hurts. Kapot gedraaid op de radio en sowieso niet helemaal mijn nummer. Maar ik snap wel dat anderen dat erg mooi vinden. Voor de rest een heel sterk album. Ik draai hem graag. Ik vind bijvoorbeeld Try Not To Breathe echt een geweldig nummer. Kan ik erg van genieten!

avatar van luigifort
5,0
0
To best appreciate “New Orleans Instrumental No. 1,” all you have to do is make a playlist on your mp3 player that omits the song from Automatic For The People‘s running order, and then note just how abrupt the beginning of “Sweetness Follows” feels coming after “Everybody Hurts.” The two songs aren’t exactly jarring side by side — if anything, they are far too similar in tone — but there’s a feeling that we need some relatively quiet time between the two to collect our thoughts, or prepare ourselves for the grief of “Sweetness Follows.” The instrumental perfectly evokes the moment of shock and hollow disbelief that immediately accompanies loss, and serves as a fine prelude to the mourning in the subsequent song.

Endgame
Wederom een track van Out Of Time en wat voor één! Meteen ook de hoogste instrumental, alhoewel er wel gehumd en geneuriet wordt hier en daar .
Mooier dan deze worden ze toch niet, eeuwig wegdrijven op een zorgeloze wolk vol zomerlicht , in feite de essentie van het album samengevat in dit nummer. Je hoort ook zo' n beetje de instrumenten die verder op het album ook voorkomen, behalve die Nick Drake-achtige (dwars)fluit, daar hadden ze wel meer mee mogen doen . Het past ook perfect qua sfeer en toon tussen Near Wild Heaven en Shiny Happy People. Simpelweg genieten is het codewoord 


Op het web:

“Ba da la da da da da da, hi hi hi. Ba da la da da da da da, hi hi.”

“Endgame” has no real lyrics, but it is anything but an instrumental. Michael Stipe’s gentle, mellow vocal refrain is the crux of the song, and it twists around Peter Buck’s winding acoustic guitar figure, dropping out only to be replaced by woodwind instruments that carry the same tune. It’s a quiet, minor piece, but its arrangement is one of the band’s most elegant and refined. Every moment of the composition is calculated to maximize its pensive beauty, from the swell of the strings to the gentle ahhhs of Mike Mills’ backing vocals. The song’s melodies and textures vividly convey a sense of comfortable melancholy with incredible grace, and in all likelihood, words would have only gotten in the way.

avatar van Rogyros
4,0
0
Ik vind het eerlijk gezegd wel een slechte reden om New Orleans Instrumental No. 1 erop te zetten zodat het als brug tussen het voorgaande en het nakomende nummer te gebruiken. Dan zou je ook de tracklist kunnen aanpassen. Het numer blijft voor mij volledig ruk.

avatar van HansVon
4,5
0
Het heeft even geduurd voordat R.E.M. bij mij binnen kwam. Komt denk ik doordat ik met Monster begon, al vind ik die tegenwoordig ook heel goed te pruimen.
Wat een fantastische nummers staan hierop zoals Try Not To Breathe and Nightswimming !!!

avatar van harm1985
4,5
0
Schaam je niet. Ik heb REM ook pas vorig jaar ontdekt. Probeer ook zeker hun IRS albums. Zit geen slechte plaat tussen. Het oeuvre van REM valt in twee delen op te hakken. Voor en na WB. Dit is het magnum opus van hun WB tijd. Ik denk dat Lifes Rich Pageant dat is van hun IRS tijd. Al is het verschil met de rest daar veel kleiner.

avatar van HansVon
4,5
0
Ik ben natuurlijk vreemd begonnen met een later album. Eigenlijk prefereer ik bij het begin te beginnen, maar kwam/komt er door ongeduld/tijdgebrek nooit van.
Nu met de reviews e.d. laat ik me verleiden om de krenten er uit te pikken. Dus zal eens 'studeren' op de mogelijkheden binnenkort.
Door dit geweldig album wel zin gekregen in een verse )

avatar van Marco van Lochem
4,0
2
R.E.M. is afkomstig uit Athens, Georgia in de U.S.A. en bracht op 12 april 1983 hun debuutalbum “MURMUR” uit en dat was het begin van een zeer succesvolle carrière dat in 2011 werd beëindigd. In totaal maakte het 4-tal (vanaf 1997 een trio toen Bill Berry te kennen gaf te willen stoppen met de band) 15 albums en daar zitten een aantal juweeltjes tussen. In 1992 verscheen de opvolger van de internationale doorbraak plaat “OUT OF TIME” uit 1991, waarop de wereldhit “LOSING MY RELIGION” te vinden is. “AUTOMATIC FOR THE PEOPLE” werd uitgebracht op 5 oktober van dat jaar en de single “DRIVE” ging die release voor. Het album laat een wat donkerder geluid horen dan zijn voorganger. Vooral de prachtige single “EVERYBODY HURTS” is daar een voorbeeld van. De beklemmend sfeer maken van deze song een klassieker. “TRY NOT TO BREATHE”, “SWEETNESS FOLLOWS”, “MAN ON THE MOON” en het betoverende “NIGHTSWIMMING” zijn voorbeelden van rustige songs die van dit album misschien wel de ultieme herfstplaat maken. “IGNORELAND” laat een rauwer geluid horen en ook dat past perfect tussen de andere sferen die deze plaat in zich heeft. Scott Litt produceerde dit album en was al vaker bij albums van R.E.M. betrokken en weet daardoor de band precies de juiste sound mee te geven. Michael Stipe, Peter Buck, Mike Mils en Bill Berry hebben met “AUTOMATIC FOR THE PEOPLE” niet gekozen voor de makkelijkste weg, door er meerdere “LOSING MY RELGION” klonen op te zetten. Ze hebben de plaat gemaakt die ze voor ogen hadden. Groots, indrukwekkend en schitterend. Een klassieker van de bovenste plank!

avatar van Snakeskin
5,0
0
iconische plaat

avatar van Poles Apart
5,0
0
Het arme spaarvarken zal er weer aan moeten geloven: 25th Anniversary Edition in aantocht.

 
0
Poles Apart schreef:
Het arme spaarvarken zal er weer aan moeten geloven: 25th Anniversary Edition in aantocht.


Waarom? Auto's kan je nog inruilen als een nieuwe koopt. Why bother als het origineel nog steeds tevreden draait - je hebt toch een relatie met dat album. Meer dan 25 jaar A true fact - denk ook aan die varkentjes

avatar van Bongo Fury
 
0
Ik heb deze dus nog niet. Ik ben destijds afgehaakt na Out Of Time, die een stuk minder was dan alles wat REM tot dan toe had gemaakt. Nu dan alsnog maar toevoegen aan mijn collectie. Ik ben alleen zwaar aan het twijfelen tussen de dubbel cd (€ 23,-- met op de bonus disc een live concert opgenomen in de tent van de (inmiddels ex-)vrouw van Peter Buck), of de deluxe versie (€ 87,--) met nog als extra een cd met demo's (die ik hooguit 1 keer zal draaien) en een BD (idem)..... Maar de deluxe versie ziet er echt wel strak uit.....

avatar van johan de witt
5,0
1
Leuke 'nieuwe' song in elk geval, Mike's Pop Song, al op spotify etc

avatar van luigifort
5,0
1
Erg fijne song
Hoop dat Oor m bij de cadeaus doet

avatar van Poles Apart
5,0
0
Het legendarische "Devil Rides Backwards" is nu ook vrijgegeven, en zelfs in z'n onafgewerkte demo staat een klein pareltje. Stipe heeft het trouwens over een "Mule named Maybe", waar dit toch echt een paard had moeten zijn. Maar goed, dat stond al in de gang natuurlijk.

4,0
0
De statistieken bij dit album kloppen niet: Sweetness follows is de beste song

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.