R.E.M. - Automatic for the People (1992)

Inderdaad, nu je het zegt, ik werkte in de nazomer van 1992 op Schiermonnikoog in de horeca. Was wel lachen, met zijn drieen een kamer delen en deze plaat was toen net uit.

Ik vergeet nooit weer hoe zo'n indruk deze plaat op me maakte. Een collega van mij (ik werkte in de bediening) vond deze plaat ook helemaal geweldig. Zaten we samen op de boot op de heenreis en luisterden naar dit album.

"Hey Kids, rock 'roll, nobody tells you where to go, baby
Hey kids, where are you, nobody tells you what to do, baby'

De sfeer van dit album paste perfect bij dit mooie eiland. 's Nachts op een broeierige avond gingen we getogen met een fles passoa naar het strand. Met z'n allen zaten we daar te genieten en het nummer Nightswimming draaide:

''Nightswimming deserves a quiet night
The photograph on the dashboard, taken years ago,
Turned around backwards so the windshield shows
Every streetlight reveals the picture in reverse
Still, it's so much clearer
I forgot my shirt at the water's edge
The moon is low tonight''

''Nightswimming, remembering that night
September's coming soon
I'm pining for the moon
And what if there were two
Side by side in orbit
Around the fairest sun?
That bright, tight forever drum
Could not describe nightswimming''

Dit is voor mij gewoon de soundtrack van Schiermonnikoog
Een album als deze zouden ze nooit meer maken. Onmogelijk natuurlijk, dit is gewoon perfectie. Voeg daarbij nummers toe als Try Not to Breathe en The Sidewinder Sleeps Tonite (met dat lachje van Michael Stipe, geweldig gewoon, heel meilig, maar ook weer steengoed).

En misschien wel het mooiste nummer:

''The ocean is the river's goal,
A need to leave the water knows
We're closer now than light years to go.

I have got to find the river,
Bergamot and vetiver
Run through my head and fall away.
Leave the road and memorize
This life that pass before my eyes.
Nothing is going my way''

Melancholischer kan het gewoon niet. Nee, dit album blijft voor mij hoe dan ook op 5 sterren staan. Je hebt soms platen die niet kapot kunnen en dit is er een voorbeeld van. Zoals Shangri-la al zei: de ultieme herfstplaat

Ultieme herfstplaat, ultieme winterplaat, ultieme lenteplaat of ultieme zomerplaat.
Allemaal leuke kreten die ik liever samenvat in ultieme R.E.M-plaat waar ik dan heel snel aan toe moet voegen dat albums als Document, Green, Lifes Rich Pageant, Around the Sun, Murmur en Out of Time met hun 4,5 score er wel heel dicht tegenaan zitten.
Waarom ik dit dan juist de volle mep heb gegeven? Ik denk dat het ligt aan de melancholie die mijn boxen uitknalt als ik deze cd draait. En daar ben ik meestal wel heel erg gevoelig voor. Daarbij vind ik het ook een behoorlijk tijdloos album en eigenlijk heel erg niet seizoen-gebonden.

Drive is dan ook mijn favoriete R.E.M. nummer. De donkere, moody kant spreekt me aan en nergens wordt het zwartgallig: er blijft een dun randje licht aanwezig.
De eerste keer dat ik dit nummer hoorde stond ik als aan de grond genageld: zoveel moois hoor je nu eenmaal niet elke dag in vier en een halve minuut.
'Try Not To Breathe is een buitengewoon lief en aandoenlijk nummer', dat was mijn eerste gedachte toen ik dit nummer voor het eerst hoorde, maar dan ga je eens beter luisteren en lees je de tekst en dan is het wel even slikken. Tekstueel gezien heel erg mooi beschreven hoe een oude man wil sterven en zichzelf afvraagt hoe de wereld zonder hem verder gaat en hoe de mensen hem zullen herinneren.
Dan is The Sidewinder Sleeps Tonite opeens een heel stuk vrolijker, zeker ook door de invloed van het nummer The Lion Sleeps Tonight. Heel sterk gedaan en een vrolijk R.E.M. nummer dat ik wel goed kan hebben (want niet altijd vind ik de happy tunes een succes).
Hoe sterk is het contrast met het volgende nummer Everybody Hurts dan toch weer. Heel direct en een parel van een nummer.
Dat het een grote hit is geworden en daardoor erg vaak op de radio en tv is gedraaid heeft op mij gelukkig geen negatieve invloed gehad.
Nog steeds is ook dit nummer wel een favoriete R.E.M. hit.
New Orleans Instrumental No. 1 fungeert als een mooi verbindingsnummer en wijst alvast vooruit naar het album UP. Ik kan mij voorstellen dat veel mensen dit een skipmoment vinden, maar zelf vind ik het er helemaal bij horen.
Sweetness Follows staat ook op de soundtrack van de film Vanilla Sky. Het nummer is weer behoorlijk melancholisch en ontroert mij telkens weer.
Michael Stipe zei er zelf het volgende over: "I've written songs before that I thought were these incredible diatribes against organized religion, these numbing thoughts that this life doesn't matter because you're moving on to something better... 'Sweetness Follows' is the song I'm thinking of".
Monty Got A Raw Deal komt op mij telkens als het ondergeschoven kindje van deze cd over. Geen idee waarom en als het al zo is dan vind ik het zwaar onterecht. De melodie is prachtig en de begeleiding ingetogen en toch triomfantelijk.
Ignoreland klinkt ietwat ruiger en minder melancholisch. Nu ik dit zo schrijf besef ik gelijk dat het album eigenlijk nog best veel variatie bevat. In mijn hoofd is het altijd 'dat droevige album', maar met nummers als deze ter afwisseling gaat dat toch niet helemaal op.
Star Me Kitten is dan wel weer rustiger en zweeft de speakers uit. Gedragen en met ingetogen passie gezongen. Warm en tegelijkertijd kippenvel veroorzakend.
In 1993 verscheen Man On The Moon op single en het borduurt een beetje voort op nummers van Out of Time. Het is dan ook een toegankelijk nummer dat je qua melodie erg makkelijk oppakt en al snel kunt meezingen. Duidelijk een klassieker van de band met een leuke tekst. De verwijzingen naar komediant Andy Kaufman zijn overigens talrijk.
Nightswimming is een hemeltergend mooi liedje. Er klinkt berusting in door en de schoonheid d.m.v. o.a. de strijkers zit hem juist in het feit dat het allemaal zo ingehouden blijft om juist het optimale effect van ontroering te creeëren. Nergens gaat het over the top of wordt het klef. Mede hierdoor is het zeker één van de mooiste nummers van Automatic for the People geworden.
Het hierop volgende Find The River sluit hier naadloos op aan. Wederom is de rivier de metafoor voor het leven. Leven waar de dood altijd mee kijkt. Prachtig gedaan en een meer dan fantastische aflsluiter van deze cd.
Een cd ook waar het op sommige nummers heerlijk mijmeren is en dat je na doet denken over je eigen leven met al zijn ups and downs. Hoe mooi kan het dan zijn als Stipe en zijn mannen je hierbij weten te vergezellen met de meest mooie muziek denkbaar.
Na al die jaren nog steeds een fantastisch album dat in mijn ogen dan ook terecht alle lof toegeworpen krijgt door zowel fans als critici.

R.E.M., toch een artiest die misschien niet zo snel met mijn username in verband zou worden gebracht op deze site.
Ik ken dit album (samen met Monster) vooral via mijn vader, eveneens een groot muziekliefhebber. Nou was ik nooit zo'n fan van zijn muziek, maar REM ging er altijd erg goed in. Vooral onderweg op vakantie, lekker hard aanzetten in de auto.

Wat me het meest aanspreekt is de fantastische en karakteristieke stem van Michael Stipe. Daarnaast is het tekstueel regelrechte top. Muzikaal is het erg catchy en interessant voor mij.

Album staat hoog in de top250 en dat verdient het. En nu weer wachten tot mijn vader thuis komt en zegt: "Hé, die plaat is toch van mij!"

Automatic for the People is een album die lichtelijke folktinten bevat, maar ook scherpe rockrandjes. Met veelal akoestisch werk aangevuld met een enkele elektrische gitaar of strijker, zware keybords plus de prachtige zang van Stipe wordt een bijzondere sfeer gecreëerd. Een sfeer die duister, eenzaam somber (nog nog meer classificaties?) is, maar wel één die een enkele zonnestraal toelaat.

Vanaf het begin wordt je bij je strot gegrepen bij het hemelsmooie Drive om deze bij Find The River weer los te laten. Je raakt in een flow en gaat van het ene mooie liedje naar het andere. Persoonlijk hoogtepunt vind ik het drieluik tussen het hoopgevende Everybody Hurts, de overgang met New Orleans, om vervolgens Sweetness Follows te volgen. Prachtig, ontroerend zelfs. Ja, met recht een klassieker van de jaren '90.

Oké, ik ga proberen te verwoorden wat ik zo slecht vind aan deze cd,
het wordt moeilijk.

Ten eerste: Deze plaat vind ik ongelooooflijk gelikt klinken. Daardoor krijgt het automatisch iets saais bij me. Ik heb niks tegen softrock, vind het zelfs een zeer goed genre, maar ga dan tenminste ergens mee uit je dak! Gooi er met je stem of instrumenten wat extras tegenaan! Maar hier gebeurt dit nooit. Dat is al een gigantisch minpunt van deze plaat en geeft me zeker niet de neiging hem af te luisteren.

Reden twee: Ik weet het, een poepreden, maar toch heel belangrijk voor mij: Automatic for the People geeft voor mij het sfeertje weer van een stelletje rednecks die tussen de koeienpoep in het weiland zitten te jodelen. Heel onprettig.

Reden drie: Iedereen noemt Automatic for the People hier ongelooflijk gevoelig en melancholisch, maar hier merk ik dus echt niks van. Totaal geen gevoel of diepgang in de zang.

Reden vier: Wat deze plaat voor mij nog erg omlaag trekt is het niveau van Everybody Hurts. Sorry, maar wat een kattengejank!

Niet helemaal alles op Automatic vind ik slecht, de Instrumental en Sweetness Follows zijn nog enigszins te pruimen. Daarom 1,5*.

Waarom "Automatic for the People" bij mij op nr. 1 staat? Simpel: het is het meest melancholische en memorabele album dat ik ooit heb beluisterd. Nu, ja... Misschien overdrijf ik wel; maar het is in ieder geval een album waar je volledig rustig van wordt, waar je van kan wegdromen. Een overzicht van de liedjes:

Hoewel "Drive" een hit was geworden; kan dit eerste nummer mij (vreemd genoeg) niet bekoren. Het rustige zit er wel in, maar voor de rest doet dit nummer me niets. Hiermee ontken ik niet dat het niet bij de cd past: als beginner brengt het de luisteraar meteen naar de juiste toon- en sfeer.

Het is pas bij "Try not to breathe" dat R.E.M. toont wat de groep kan: met een aandoenlijk deuntje vertelt het liedje over een oude man die wil sterven.

Met "The Sidewinder Sleeps Tonite", gebaseerd op "The Lion Sleeps tonight", toont R.E.M. dat het méér kan dan alleen het "rustige" en het "melancholische". Dit liedje is veel luider en vooral veel vrolijker dan de rest van het album; het is in contrast met de elf andere nummers.

Dat contrast wordt verduidelijkt met "Everybody Hurts", een hit dat door velen ook wel een "zaagliedje" wordt genoemd; maar wel een mooie boodschap bevat: iedereen in deze wereld heeft wel problemen, maakt wel iets ergs mee; je staat er niet alleen voor. Hoewel het nummer droevig wordt gezongen, toont het toch een zeker optimisme: je moet volhouden, sterk blijven in moeilijkere tijden.

"New Orleans Instrumentaal No. 1" is een tussennummer, die waarschijnlijk door velen geskipt wordt; wat ergens wel jammer is: dit twee minuut-durende nummer toont dat de groep ook instrumentaal zeer sterk is; dat het ook zonder tekst een bepaalde sfeer kan geven.

"Sweetness Follows" kun je nog het meest melancholische nummer van het album noemen. Het komt ook voor als soundtrack in de ietwat geflopte film "Vanilla Sky". Zelf vind ik dat Stipe het mooist in dit nummer zingt: hoewel hij, net zoals de andere nummers; ook hier rustig zingt, grijpt dit liedje je het meest bij de nekvel.

"Monty Got a Raw Deal" vind ik, na drive, één van de mindere van het album. In mijn ogen is dit liedje te oppervlakkig. Toch zou het in "Automatic" niet mogen ontbreken.

"Ignoreland" is ruiger dan alle voorgaande nummers, die - ergens - ook weer wat in contrast staat met de rest van het album. Ook dit nummer kan me weinig bekoren.

"Star Me Kitten" is, net zoals "Sweetness Follows", een liedje dat met passie gezongen wordt; één van de betere nummers van het album.

"Man on the Moon", ook de soundtrack van de gelijknamige film, is lang mijn favoriet geweest: hoewel dit lied op een rustige, maar toch ietwat vrolijke manier wordt gezongen; heeft het een serieuze boodschap: hoe komt het dat men de mensen in derdewereldlanden niet kan helpen, maar dat men wel een man op de maan kan zetten?

"Nightswimming", persoonlijk mijn favoriet; is een simpel nummer met een onderkoelde toon, droevig en gelaten in haar eenvoud.

Het album wordt perfect afgesloten met "Find the River", het nummer waar ik het meest van wegdroom. (Dit nummer doet me ook stiekem denken aan een sprookjesbos, dit gezegd zijnde...)

Al bij al is Automatic for the People een memorabel, schitterend en sfeervol album. Een klassieker.

Opvallend dat mijn favoriete tracks op dit album van R.E.M. de laatste 3 tracks zijn. Overigens is het begin van het album ook zeer sterk met Drive en de daaropvolgende nummers. Ik heb meer moeite met het middenstuk. Sweetness Follows, Star Me Kitten vind ik nummers zonder pit. Monty Got a Raw Deal en Ignoreland vind daarentegen iets te rommelig. Niettemin staan er genoeg goede nummers op dit album, maar een meesterwerk is het voor mij dus niet.

Persoonlijk vind ik dit een sober album.
Over het algemeen ben ik een liefhebber van deze aanpak.
Bij R.E.M. komt het niet altijd goed uit de verf.
Gelukkig is er wel genoeg ruimte voor de instrumenten.
Drive heeft halverwege die geweldige gitaarsound die het nummer de extra impuls geeft.
Verder klinkt het mij te depressief.

Ander werk liet wat meer ruimte voor de glimlach.
Mis gewoon een Shiny Happy People, Stand of Popsong 89.
The Sidewinder Sleeps Tonight is niet geslaagde poging.
Blijf het totaal teveel beschouwen als een sfeercollage.
Alsof je naar een groot wit scherm zit te kijken.
Diaprojector met verschillende vakantiefoto’s.
Een ondergaande zon, nachtzwemmen, opkomende onweersbui.
Helaas zijn de mislukte plaatjes niet verwijdert.
Na een half uur heb je wel weer genoeg gezien.

R.E.M. zou R.E.M. niet zijn als er ook ruimte is voor prachtige nummers.
Nightswimming, Ignoreland en Everybody Hurts behoren tot de mooiste die ze gemaakt hebben.
Na Out Of Time is Automatic For The People voor mij echter toch een flinke stap terug.
Al begrijp ik goed dat deze geluidsfragmenten bij anderen wel in de smaak vallen.
Natuurlijk is het gedurfd om na het succes van hun vorige album een nieuwe weg in te slaan.
Tussen de muziek die ik van ze ken, is dit het meest afwijkende van de rest.
Overvloed aan passie gaat hier ten koste van het resultaat.

Mijn favoriete album van R.E.M. Ik ben geen grote fan, maar dit album weet me te boeien.

Albumopener "Drive" is direct een goede binnenkomer. Mooie combinatie van akoestische gitaar afgewisseld met een elektrische lick die in je hoofd blijft zitten.

De volgende twee nummers zijn aanstekelijke liedjes, maar een volgend hoogtepunt is naar mijn mening de ballad "Everybody Hurts". De afwisseling tussen piano en subtiele gitaarriff is prachtig. De zang van Michael Stipe maakt het af, zeker toewerkend naar de climax aan het einde van het nummer.

Het daaropvolgende instrumentale nummer voegt mijn inziens niet zoveel toe. In "Sweetness Follows" laat Peter Buck zijn gitaar overstuurd gieren wat een mooi contrast geeft met de rustige zang van Michael Stipe.

De accordeon is een mooie aanvulling op de instrumentatie van "Monty Got a Raw Deal".

Het nummer "Ignoreland" is een stuk steviger dan de voorgaande nummers, en valt mijn inziens wat uit de toon. Stipe zingt gedreven en zijn stem lijkt een beetje bewerkt in de productie. Ik moet daarom meer moeite doen om hem goed te verstaan. De ritmesectie stuwt het nummer voort tot een meeslepende rocksong.

"Star Me Kitten" vind ik echt een minder nummer. Het achtergrondkoortje is continue door het hele nummer te horen en komt erg zeurderig over. Dit is jammer, aangezien de gitaarakkoorden op zich een mooi pallet vormen, maar door de continue aaaahhhh's niet uit de verf komt.

"Man on the Moon" kent iedereen. Ik denk dat ik het nummer te vaak heb gehoord, om het echt een top nummer te vinden. Het is absoluut geen slecht nummer, integendeel zelfs, maar er staan betere nummers op dit album. Het is wel een mooie soundtrack voor het levensverhaal van Andy Kaufman.

En dan "Nightswimming". Wow wat een prachtige song. Echt kippenvel. Mooie teksten en beleving! Ik ben normaalgesproken niet een echte liefhebber van aanzwellende violen, maar in dit nummer werkt het en draagt het bij aan de indringende teksten van Stipe."Nightswimming deserves a quiet night". Heel mooi.

Afsluiter "Find a River" is een degelijke song, maar staat in de schaduw van nummers als "Drive", "Everybody Hurts" en "Nightswimming". Wat mij betreft mijn favoriete nummers van dit album van R.E.M.

Kortom: 3,5

Prijsalbum. De bekendste (?) van R.E.M., met daarop een aantal zeer bekende nummers van de band. Everybody Hurts, maar zeker ook Drive, Man on the Moon en Nightswimming. Persoonlijk vind ik deze nummers allemaal ijzersterk, maar vooral Nightswimming vind ik echt prachtig. Zeker in combinatie met Find the River, die daarna het album afsluit. Automatic for the People moet het vooral hebben van het sterke begin en einde. In het midden zakt het wat in; Monty, Ignoreland, Sweetness Follows en , Star Me Kitten zijn duidelijk stukken minder. Op basis van de prijsnummers zou ik neigen naar 4,5*, maar daarvoor is dit album in de breedte helaas niet sterk genoeg. Deze plaat maakt me benieuwd naar andere albums van de band. Losse nummers ken ik zat, maar aan de albums ben ik verder nog niet toegekomen. Voor deze een geruime 4* dus.

R.E.M. is afkomstig uit Athens, Georgia in de U.S.A. en bracht op 12 april 1983 hun debuutalbum “MURMUR” uit en dat was het begin van een zeer succesvolle carrière dat in 2011 werd beëindigd. In totaal maakte het 4-tal (vanaf 1997 een trio toen Bill Berry te kennen gaf te willen stoppen met de band) 15 albums en daar zitten een aantal juweeltjes tussen. In 1992 verscheen de opvolger van de internationale doorbraak plaat “OUT OF TIME” uit 1991, waarop de wereldhit “LOSING MY RELIGION” te vinden is. “AUTOMATIC FOR THE PEOPLE” werd uitgebracht op 5 oktober van dat jaar en de single “DRIVE” ging die release voor. Het album laat een wat donkerder geluid horen dan zijn voorganger. Vooral de prachtige single “EVERYBODY HURTS” is daar een voorbeeld van. De beklemmend sfeer maken van deze song een klassieker. “TRY NOT TO BREATHE”, “SWEETNESS FOLLOWS”, “MAN ON THE MOON” en het betoverende “NIGHTSWIMMING” zijn voorbeelden van rustige songs die van dit album misschien wel de ultieme herfstplaat maken. “IGNORELAND” laat een rauwer geluid horen en ook dat past perfect tussen de andere sferen die deze plaat in zich heeft. Scott Litt produceerde dit album en was al vaker bij albums van R.E.M. betrokken en weet daardoor de band precies de juiste sound mee te geven. Michael Stipe, Peter Buck, Mike Mils en Bill Berry hebben met “AUTOMATIC FOR THE PEOPLE” niet gekozen voor de makkelijkste weg, door er meerdere “LOSING MY RELGION” klonen op te zetten. Ze hebben de plaat gemaakt die ze voor ogen hadden. Groots, indrukwekkend en schitterend. Een klassieker van de bovenste plank!

Er zijn naar mijn gevoel weinig artiesten die gedurende een periode van dertig jaar zo veel interessante en mooie albums hebben gemaakt zoals R.E.M. dat heeft gedaan. Toen ik een jaar of 15 was, schafte ik mijn eerste albums aan van de band. Dat waren Monster en Out of Time, twee platen die ik nu – ruim 20 jaar later – nog altijd goed kan waarderen. Ik heb met beide albums echter wat ik met het grootste deel van het oeuvre van de band heb: puike, gevarieerde platen maar geen meesterwerk. Dat veranderde toen ik Automatic for the People voor het eerst beluisterde.

Ik heb in mijn leven zo’n 2000 albums beluisterd, maar zelden eerder heb ik zo’n prachtige mengeling gehoord van melancholische en rustige nummers met meer lichtvoetige, up-tempo klanken zoals R.E.M. hier laat horen. Opener Drive is met haar donkere, bitterzoete ondertoon al direct een prachtige binnenkomer. Zonder twijfel een van de mooiste songs van het album, dat echter nog veel meer hoogtepunten kent. Een van die hoogtepunten is het beklemmende, meeslepende Try Not to Breathe dat met haar tragische tekst nog een extra dimensie krijgt. En weliswaar stukgedraaid op de radio, is ook Everybody Hurts een nummer waar ik nog altijd graag naar mag luisteren. Minstens zo sterk is Man On the Moon, een eerbetoon aan de legendarische komiek Andy Kaufman. De absolute climax voor mij komt echter met het bijzonder sfeervol aangeklede Try Not to Breathe, waarbij de strijkers het voor mij tot een perfect popnummer maken.

Ondanks het grote succes, heb ik Automatic for the People altijd gezien als een vrij ingetogen, niet per definitie commercieel klinkend album waarbij ook wat zwaarmoedige thema’s de revue passeren. Het zegt veel over de kwaliteiten van de band dat ze thema’s zoals nostalgie, rouw en verlies op dusdanig knappe en geloofwaardige kunnen inpassen in hun songs, dat ik niet anders kan dan hier de maximale score aan toekennen: 5* en een top-10 notering.

Is dit REMs beste plaat? Ik heb toch nog steeds het idee van wel. Alles lijkt hier samen te komen en het werd nooit meer zo goed. Wel heel goed, maar niet langer zo urgent en consistent.

In 1992 was ik overigens teleurgesteld. Die enorm rare eerste single, het geweldige 'Drive' (nu), het dreinerige 'Man On The Moon' (toen), het zoetsappige 'Everybody Hurts' (toen). Ik was er snel klaar mee.

We leven inmiddels 27 jaar verder. Het is gewoon een top plaat en een van de beste van de jaren 90. De singles van 'Out Of Time' gaan langer mee, zijn ook iets beter, maar als heel album zeker niet.

R.E.M. leren kennen aan de hand van 2 verzamelaars van hen, waardoor veel nummers me bekend zijn, maar ik nog nooit een regulier album van hen beluisterd heb. Ook hier ken ik zeker de helft van de nummers al. Find the River stond niet op die verzamelaar maar heb ik op MuMe leren kennen en is uitgegroeid tot één van mijn favorieten. Daarnaast zijn ook Sidewinder en Man on the Moon absolute toppers. Voor de rest een consistent album, maar af een toe wat weinig drive of schwung, waardoor enige gezapigheid toch om de hoek loert.

Met afstand het hoogst gewaardeerde album van R.E.M. op MusicMeter (momenteel met een gemiddelde van 4,10) en zelfs een plaats in de MusicMeter-top-250 (momenteel #67), en toch kan ik hier niet enthousiast over zijn. Het is mij niet helemaal duidelijk waarom, want hoewel de eerste helft een paar heel matige nummers herbergt is de tweede helft toch bijna feilloos, en het is ook duidelijk dat hier met veel liefde en zorg aan gewerkt is. Misschien wel met té veel liefde en zorg, misschien doen die strijkers en blazers een beetje te "episch" aan en mis ik het rafelige van Reckoning en Lifes rich pageant en het mysterieuze van Chronic town en Fables of the reconstruction. Ik probeer maar wat hè, een sluitende verklaring heb ik niet. Ik onderken de evidente kwaliteit van deze plaat, maar de klik ermee is afwezig.
        (En voordat iemand denkt dat ik met de matige nummers van de eerste helft alleen die flauwe instrumental bedoel: Drive is gewoon vervelend en komt met dat stop/start-ritme nooit op gang, en als ze van Everybody hurts een parodie hadden willen maken hadden ze helemaal niets aan het arrangement hoeven veranderen. Dat simpele gitaarpatroontje, die ritmebox, "Hold on... hold on..." Enfin, op het Haat-Plaat-Top-5-forum heb ik daarover al genoeg geschreven.)

R.E.M. - Automatic for the People (1992)

Automatic was mijn instapplaat van R.E.M. Het eerste album ook dat ik van ze bezat. Ik luisterde in die tijd veel radio (songs ) en op een mooie zonnige lentemiddag kwam een lied langs dat Everybody Hurts heette. Ik zat op mijn kamer achter een klein radiocassetterecordertje en wist niet wat ik hoorde. Ik had nog nooit zoiets moois gehoord, zo spacious, zo lieflijk, zo verdrietig en toch gelijk ook zo troostend. Ik weet niet meer welk radioprogramma het was, kan zijn dat het de hele top 40 was die elke week langskwam, in dat geval zat ik vast 1 van die keren in de aanslag om het nummer helemaal op te nemen. In ieder geval ging ik in die tijd wel elke week langs om de hitcharts op te halen, dat papieren krantje van de Free Record Shop, om te kijken hoe bepaalde fave songs het deden in de charts, of ze stegen etc. Dat deed je als 13/14 jarige, dat vond je van wereldbelang Dat had ik dus ook bij EH, het kwam tot 4 weet ik nog en daar bleef het dan bij. Dat was wel een beetje een schok, hoezo werd dit geen nr. 1 hit? Maar goed, soms blijven sommige van de mooiste songs toch een beetje onbegrepen

Verder had ik tot dan nog weinig notie van de muziekbiz en dingen als platen kopen en dergelijke. De eerste die ik kocht was het Live Baby Live album van INXS gevolgd door Achtung Baby van U2 later in 1992, dat waren tot dat moment nog het meest mijn bands via bandjes. Maar Automatic zal zeker bij de eerste batch gezeten hebben, dat wel. Ik zag meer singles van het album op MTV zoals Drive en vooral Sidewinder kwam echt heel veel langs, die was zelfs mij op dat moment als ernstige puber soms ietsje te vrolijk Ik had het album dus niet heel snel na het uitkomen, maar een stukje later toen ik 'm bij Dixons in Leidschenhage (laat vigil het maar niet horen ) zag staan in een cd rekje buiten, met een gele prijssticker waarop 25 gulden stond, iets afgeprijsd dus al. Ik kocht 'm met mijn 'zuurverdiende' zakgeld (10 gulden per week dacht ik) en heb dat album thuis echt maanden achtereen gedraaid, ik vond 'm zo goed, zo prachtig, ik was er verzot op. Het is lang lang lang lang lange tijd mijn fave album van ze geweest en misschien is het dat stiekum nog wel een beetje

De Athens boys wilden na Out of Time dus echt een break nemen van touren, ze hadden genoeg van het repeterende schema van album opnemen, repeteren, touren en weer album opnemen etc etc. Daar wilden ze echt even uit vandaan. Ze vonden na Out of Time ook dat ze nu echt wel op hun peak waren qua songwriting en wilden liever even albums maken dan touren. Ze zagen zich even meer als een studioband, zeg maar. Wel waren er tijdens hun break kleine optredens tijdens promotionele activiteiten of op televisie, ze deden zelfs mee aan de Unplugged cyclus van MTV, maar af en toe konden ze het ook niet laten om ergens 'anoniem' als een anders aangekondigde band een aantal concerten te spelen. Maar die waren waarschijnlijk uiteindelijk op een hand te tellen. In ieder geval kwamen de Out of Time songs live gelukkig toch een beetje tot leven.

Na al dat soort dingen, wat vrijaf nemen en spelen op andermans albums (Michael ging zelfs op tournee in Oost-Europa samen met Natalie Merchant en Billy Bragg) kwamen Mike, Peter en Bill in de zomer van 1991 bij elkaar in Athens om samen te musiceren, demo's op te nemen, zonder Michael. De bedoeling was om een steviger rockalbum te maken en de eerste demo's klonken ook echt zo, maar naarmate er meer songs bijkwamen werd de sfeer in die songs steeds rustiger, donkerder en melancholischer, ook ingegeven door het feit dat ze nu allemaal 30-ers waren geworden en op een andere plek in hun leven waren gekomen. Een beetje hun Disintegration zeg maar . Zo erg zelfs dat een ander pad werd ingeslagen, van al die rockdemo's kwam uiteindelijk alleen Ignoreland op het album terecht. Nou ja, het rockalbum kwam dan maar na Automatic, niet Toen de demo's klaar waren was het tijd voor Michael om lyrics te gaan verzinnen op die vreemdsoortige songs zoals hij ze noemde.
Ipv touren gingen ze reizen door het land langs diverse studio's om verschillende dingen uit te proberen, demo's uit te werken en een beetje vakantie te vieren. Uiteindelijk kwamen ze weer in hun fave studio in Bearsville, NY terecht om het album echt op te gaan nemen.

Drive is de eerste song van het album, ook de leadsingle. De titel komt van de Motor Voter Bill, een wet omtrent verkiezingen bekrachtigd onder Bill Clinton's presidency. Verder heeft de song referenties naar de band Pylon, naar de song Rock On van David Essex (een big fave van Michael), is de song beïnvloed door Queen (Peter en Mike waren grote Queen fans, nooit gedacht btw) en is Drive zelf ook politiek geladen. Michael gebruikte de term 'bushwacked' al in 1988 toen Dukakis van Bush verloor tijdens de presidentsverkiezingen van 1988. 'Nobody tells you what to do' verwijst naar het feit dat mensen (vooral de jeugd) hun leven in eigen hand moeten nemen en dat ze moeten stemmen op wat en op wie ze zelf willen stemmen. Drive is een schitterende track, ik wist niet wat ik hoorde de eerste keer. Zo geheimzinnig, verstild en duister. Zowat in 1 take opgenomen in New Orleans waarbij Michael zijn lyrics opnam bovenaan een trap. Is toen ik het album net leerde kennen een tijdje mijn fave van het album geweest. Een van de 4 songs van Automatic met stringarrangements van John Paul Jones van Led Zeppelin, een van de weinige keren dat de bandleden starstruck waren. Prachtig verstild en afwisselend luid, subtiel gitaar en harmonicawerk, Michael die een beetje morose klinkt in zijn zang. En elke keer weer prachtig als de song full blast gaat halverwege met die electrische gitaar die als een zeis de song doormidden splitst, wat een sound! Prachtstrings id ook hier, heel verheffend. Prachtig ook hoe de song ook eindigt met steeds weer een onverwachte extra 'Hey kid...' en out fade. Schitterende song! En in de USA 'maar' in de top 30, in de UK op 11 en hier in NL maar op 15, wat is dat dan? En de band zelf zette 'm regelmatig ook niet op hun eigen compilaties, rare snuiters.

Try Not to Breathe is ook een fave onder vele faves op dit album. Het album gaat veel over verlies, dood en andere tragische zaken. De song is vernoemd naar een quote van Peter Buck. De producer/engineer hoorde Peter's adem onder zijn gitaarwerk en dat was natuurlijk niet de bedoeling, vandaar dat hij 'I'll try not to breathe' zei Dit is Michael's song over de dood van zijn grootmoeder. Schitterende gitaarklanken die alle kanten waaierend op gaan als spirits die de ruimte invliegen. Ik vind dat zo'n geweldig effect. Ook de percussie en het orgel gaan mee in hetzelfde effect. Een prachtig teameffort! Bijzonder mooi ook Mike Mills' vervormde vocals op de achtergrond en zijn normale vocals die de hoogte in gaan. Op sommige dagen zeker wel in mijn top 3 Automatic songs. Had wel een single mogen zijn.

The Sidewinder Sleeps Tonite is duidelijk gelieerd aan The Lion Sleeps Tonight van The Tokens, een song die de band live al lang speelde en zelfs coverde voor de b side van deze single. De band wilde een wat lichtere song op een overall tamelijk donker album. Achteraf hadden ze daar eigenlijk spijt van. Maar wat ben ik blij dat ie erop staat zeg, ik zou niet zonder kunnen. Op sommige dagen ms wel mijn fave van Automatic, ook op 5 in mijn persoonlijke R.E.M. top 200 destijds! Een song waar niemand van de band nog steeds niet weet waarover het gaat. De song flopte gigantisch in Amerika, kwam tot 17 in de UK en hier slechts in de tipparade, in wat voor land leven we! Ik vind het een heerlijk verslavende übervrolijke song. Michael is hier echt wel op de top van zijn kunnen met zijn zang en zijn stream of consciousness lyrics. Michael had af en toe moeite met de uitspraak van sommige woorden, Dr. Seuss bv, daar maakte hij Zeus van en moest lachen, dat lachje hebben ze, heerlijk genoeg, in de song gelaten. De song heeft een heerlijke wals-like feel. Verzen en refreinen zijn beide onweerstaanbaar, als song op een bepaalde manier verwant aan Try Not to Breathe door het tempo van de ritmesectie, ondanks dat het een snelle song is. Heerijk ook de bijdrage van het orgel hier en ook weer die prachtige strings die de song naar het einde toe nog meer optillen. Het is een van de weinige R.E.M. songs die de band nooit live speelde, wtf! Wel tijdens de soundcheck, that's all. Foei boys! Maar ik begrijp het wel, het is een lastige song om uit te voeren lijkt me.

Everybody Hurts is naast Losing My Religion ws hun bekendste song. Michael wilde er een duet van maken samen met Patti Smith, maar dat werkte niet. Patti coverde het later zelf nog wel verdienstelijk. Bill Berry is verantwoordelijk voor het grootste deel van de compositie en Peter Buck vond het een beetje lijken op songs van Stax Records, dus hup in de Zwarte Lijst ermee Voor velen ms wel de mooist gezongen R.E.M song door Michael en ik kan dat op zich wel beamen. Voor vele serieuze muziekliefhebbers op fora zoals deze een absolute haatplaat (hoe kunnen jullie, snik, waar is jullie gevoel? ) Top 30 in de VS (matig), 7 in de UK en dus op 4 hier. Ja, dan ben ik ineens wel trots op ons kleine kikkerlandje. Ms wel hun meest soothing en comforting song voor degenen die op de bodem zitten en het niet meer zien zitten, voor die mensen is het een anthem! Een schitterende en lieflijk wiegende song waarin je getroost en begrepen wordt. Het bouwt, door de strings oa, naar het einde toe steeds meer op met het 'So hold on' en is dan zo uplifting dat je uit het moeras getrokken wordt. Nog eens benadrukt door de prachtige en grootse clip, geregisseurd door Jake Scott, zoon van Ridley Scott, met al die mensen in de file met al hun troubles. Onder aanvoering van Michael stappen ze op een gegeven moment allemaal uit en gaan lopen. Vergeet niet dat je niet de enige bent is ook de mooie boodschap van de song. Een geweldenaar van een song dus, in meerdere opzichten! In de UK was het de 4e single en door het succes werd besloten nog een 5e en 6e single daar uit te brengen. Sowieso was Automatic daar populairder dan in de VS. Met Out of Time was juist het omgekeerde het geval. Nu vind ik zelf Out of Time een typisch Amerikaans album. Automatic is meer een universeel album.

New Orleans Instrumental No. 1 is een fijn organ-based rustpunt op het album, opgenomen in New Orleans ook en schept perfect de sfeer alvast voor de donkere song die erop volgt.

Sweetness Follows is alweer een toptrack, hemels! Een song over dood en verlies weer. Een Peter Buck song ook en hij speelt hier ook alles op de cello na. De song heeft een prachtige droning undercurrent en Michael zingt even traag beschouwend mee. Doet me ergens ook denken qua sfeer aan Nightswimming. Het duister in de nacht en de cello die de rimpelingen in het koude water benadrukt. Big Star's Third door Murmur heen geperst las ik ergens ook als beschrijving. Een meditatieve track ook en duidelijk een cello song ook qua diepte, het instrument past er perfect op en vervult die rol met glans, samen met het orgel. Ontroerend ook Michael ooh-hoo's Sweetness Follows op het eind en diffuus mooi ook de distortion op Peter's gitaar.

Monty Got a Raw Deal is een song die wel op kant A van Document had gepast, die vibe heeft het wel. Het is een song over de acteur Montgomery Clift, waar Michael wel een fascinatie voor had. Een getroubleerde, maar welbekende acteur. Michael wilde schrijven over het thema film vs. realiteit. Peter Buck schreef de song op zijn bouzouki, een snaarinstrument. Monty is ms wel de kleinste, meest subdued song van het album op een bepaalde manier, vrij rechttoe rechtaan ook wel, maar desalniettemin niet minder mooi. Ik geef wel toe dat het nooit bij de bovenste helft van fave Automatic songs zal staan, een beetje de Half a World Away hier zeg maar Maar nog steeds wel een meer dan bovengemiddelde song van de boys.

Dat zelfde gold in het begin ook wel een beetje voor Ignoreland, maar daar is het later helemaal goed meegekomen. Ik vind dat nu een absolute topper! De enige echte rocker van Automatic. De band was er achteraf niet helemaal tevreden mee geloof ik, vond 'm qua productie te gruizig, maar ik vind 'm perfect zo. Dit is Michael's niet geheel verstaanbare political rant waar nogal wat mensen in die contreien aanstoot aan namen. But who ffing cares! Ik vind het een onweerstaanbare song, vooral met die gitaar, mondharmonica en yeah yeah yeah's in het refrein. Een opbeurende en optimistisch klinkende song qua muzikaliteit ook, zo heerlijk effortless klinkt het. Zo opzwepend!

De band had altijd al een song willen opnemen in de stijl van 10cc's I'm Not in Love, met een zachte airy vibe. En dat was niet aan dovemansoren gericht voor Scott Litt, de producer. Star Me Kitten is geen hoogvlieger op het album, maar toch ook weer erg mooi en sferisch, past in zeker opzicht lichtjes bij Sweetness Follows qua donkere vibe. Wel een andere soort song, maar ook wel meditatief. Ik vind het altijd een mooi moment op het album voordat we naar het afsluitende trio gaan. Het klinkt heel organisch en soothing met die organ-achtige klanken en het sparse gitaarwerk. Het zou eigenlijk Fuck Me Kitten heten, maar de band zag daar toch vanaf, want het wilde geen Parental Advisory sticker op het album. Meg Ryan, die toevallig eens in de studio was tijdens opnames, vertelde ook dat albums met zulke expliciete woorden vaak niet verkocht mochten worden in bepaalde steden of dorpen en daar had de band echt helemaal geen zin in.

Man on the Moon was de laatste track die werd opgenomen voor het album. Voor een aantal in de band ook de song die het meest de band R.E.M. defineert, ik kan daar wel een beetje inkomen. De muziek was al klaar, maar Michael had geen lyrics meer, was voor zijn gevoel al 'klaar' met het album of had writer's block, maar de band persisteerde en wilde per se deze song op het album hebben. Maar er kwam dus helemaal niks in hem op. Hij besloot er een paar dagen te voor gaan nemen en ermee te wandelen met de 'instrumental' track op zijn koptelefoon. En zo kwam Michael al lopende op zijn lyrics. Een walking track, zo noemde hij Man on the Moon, ook te zien in de videoclip Een song met verschillende 'cultural phenomena' erin, het meest nog over de komiek Charlie Kaufman. Ik zal niet zeggen dat ik een haat/liefde verhouding heb met Man on the Moon, zoals sommigen met Everybody Hurts, maar deze heeft bij mij geswitcht van geweldig, naar wat minder, naar nog wat minder, naar goed en naar top! Fluctuerend dus door de tijd heen, maar al wat langere tijd is ie bij mij nu stabiel en beschouw ik 'm als erg goed, maar niet als übertopper. Verder wilde Michael er zoveel yeah yeah yeah's in verwerken als mogelijk, meer nog dan in welk eender Nirvana song, als een friendly dig naar zijn goede vriend Kurt Cobain De song begint heerlijk rustig met een countrytwang. Het heeft id een rustig, doch opgetogen slenterend ritme. De song moet het heel erg hebben van het onverwoestbare refrein, maar ik vind zelf de verzen ook wel erg mooi. Mooi de lage achtergrondzang die we later ook in Find the River gaan horen. Verder vind ik Michael's Elvis persiflage hilarisch. Een vrij effortless en zomerse onbezonnen feel ook wel, in die zin had 't perfect op Out of Time gepast. En zo werd Man on the Moon de laatst opgenomen track van het album, dezelfde dag nog werd het album gemixed en de volgende dag gemasterd. Gelukkig kwam Michael met deze mooie lyrics, anders had het een instrumental gebleven, iets wat Michael niet erg vond. Gelukkig bleven de andere bandleden dus aandringen.

Over Nightswimming heb ik al uitgebreid geschreven op verschillende plekken hier op de site. Maar samen met Find the River zijn het ms wel de beste 2 closers van eender welk album ook, ms slechts geëvenaard door There Is a Light that Never Goes Out en Some Girls Are Bigger than Others van een ander obscuur bandje Meestal hadden Mike, Peter en Bill de muziek al klaar voordat Michael ten tonele verscheen. Bij Nightswimming was dat even anders. Hier had Michael zijn lyrics allang al klaar en was het aan de band om er de best passende melodie/muziek bij te maken. Bill deed een poging, maar nee. Peter hetzelfde verhaal, maar ook niet. Het was Mike die de 'contest' won. Hij speelde een pianoloop in de studio op de piano waar ook Layla van Derek and the Dominos opgenomen werd. Mike rommelde maar wat aan, maar Michael spoorde Mike aan om door te gaan, want hij vond het prachtig. Nightswimming is volgens Michael voor een deel autobiografisch en gaat over de tijd toen ze nog niet zo lang een band waren, herinneringen aan vroeger. Over hoe ze nadat ze een concert hadden gespeeld en het zo warm hadden gekregen met een groep andere mensen dan 's nachts ergens een duik namen om af te koelen. En in zijn lyrics is Michael dus aan het terugkijken en herinneringen aan het ophalen. En de song geeft dat gevoel ook totaal. In de prachtige pianoloop, maar vooral in Michael's zang, ms vind ik hem hier wel op zijn mooist zingen. De song is ook zo warm en nazomer's gloedvol. De lyrics zijn id werkelijk waar prachtig, de melancholie! Iedereen kan zich hier wel in verplaatsen lijkt me. Op sommige dagen, ms wel de meeste dagen mijn meest fave R.E.M. song ooit! En ook hier werken de stringarrangements prachtig melancholisch mee aan het effect. En als die hobo binnenkomt kun je me helemaal opvegen, gelukkig komt die op het einde nog eens terug. Gelukzalig, ietwat verdrietig melancholisch. Deze song is een poging om het concept 'ziel' in muziek te vangen en man wat is dat hen zo goed gelukt!

While the song was not included on Out of Time, the demo recorded during those sessions was used for Automatic for the People, with a string arrangement by John Paul Jones added to the track. Mills has also claimed he recorded the piano part at Criteria Studios in Miami, on the same piano used by Derek and the Dominos on the recording of "Layla".
"Michael listened once, nodded his head to hear it again, and on the second pass he sang the lyrics. It was 'Nightswimming,' exactly like the record we would record a year later," explained Peter Buck in 2003. "I was standing in the corner, dumbfounded".

Voor velen is Find the River R.E.M.'s aller allermooiste track ooit en dat kan ik helemaal begrijpen. Ik denk dat soms zelf ook! In de gezamenlijke R.E.M. top 200 was ie dat in ieder geval ook. Het is misschien wel hun meest transcendental track uit hun hele discografie en ms zelfs wel in de top van de top zoveel transcendental songs ooit ter wereld. De song heeft zo'n geweldig warme flow ook, hence the rivier ook natuurlijk Maar eerder als een perfect zacht, glinsterend beekje moet ik zeggen. Alleen al in de verzen alleen al met die harmonica is die flow zo zacht en lieflijk en dat wordt alleen maar versterkt als het refrein begint, dat zet het prachtig voort met Bill Berry's achtergrondzang in donkere tonen, voortreffelijk. Alsof er een stroomversnelling ingezet wordt, je verder meegedreven wordt op de rivier naar zee toe. Second time coming zelfs nog mooier als Mike Mills' hoge zang daar perfect mee samenvalt. Bestaat er iets mooiers dan dat? Jazeker, verderop! En ook Michael's lyrics dragen daar prachtig aan bij, over de loop van het leven. Bij het laatste refrein 'River to the ocean goes' lijkt het ook maar door te gaan ook, samen met die piano ook en de hoge en lage achtergrondzang en de piano die alles prachtig met accenten benadrukt en Michael's berustende, doch gloedvolle zang als balsem voor de ziel en we uiteindelijk aangekomen opgenomen worden in die gouden zee (na het leven stel ik me dan zo voor) Of zoals johan de witt ooit eens zei: 'Ms wel de mooiste minuut uit de hele muziekgeschiedenis'. Amen!
Dan is het des te fijner dat je bij tijd en wijle meerdere songs soms op 1 mag/kunt zetten

Eindoordeel: Het is een schitterend album, een schitterend werk, voor mij eigenlijk gewoon ex aequo met Out of Time. De toppen op Automatic zijn soms zo hoog dat je de top niet eens kunt zien. Sowieso het volle pond voor dit album!
Het enige wat ik kan bedenken is dat ik elke dag wel zin heb in Out of Time, maar niet per se elke dag zin heb in Automatic (wel 300 dagen per jaar, daar niet van ) en dan gaat dat soms eigenlijk alleen maar om wat songs in het middenstuk en zeker niet om de absolute toppers op dit album, die wil ik elke dag wel horen Maar wie weet wordt dit album nog eens terug 1

5 *

1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. Green
4. Document
5. Fables of the Reconstruction
6. Murmur
7. Lifes Rich Pageant
8. Reckoning
9. Chronic Town

In het hart van 1993 onthulde de Amerikaanse band R.E.M. hun baanbrekende album 'Automatic for the People', een verzameling nummers die nog steeds weerklank vindt in de zielen van velen. Hier is mijn persoonlijke reflectie op dit meesterwerk, nummer voor nummer.

Het album opent met "Drive", een nummer dat subtiel en ingetogen begint, en zich ontpopt als een van mijn favorieten. De sombere melodie is verrijkt met een elegant strijkorkest, wat een serene atmosfeer creëert die perfect past bij de contemplatieve tekst. De manier waarop de zang en instrumentatie samensmelten, creëert een soort melancholische trance die je meteen grijpt.

Vervolgens komt "Try Not to Breathe", een nummer met een bedrieglijk opgewekte melodie die contrasteert met de ernst van de tekst. Het herinnert mij aan de kinderspellen uit mijn jeugd, maar het is nu omgevormd tot een diepzinnige song over leven en laten gaan.

'Sidewinder Sleeps Tonite' brengt dan weer een lichter, bijna speels contrast met zijn aanstekelijke melodie en levendige zang. Dit nummer bewijst hoe R.E.M. moeiteloos schakelt tussen diepgang en luchtigheid. Het nummer trekt me wat minder aan. Het mist iets van de diepgang en spanning die de andere tracks wel hebben, waardoor het wat vlak overkomt.

"Everybody Hurts" is daarentegen een krachtige ballade die de luisteraar direct raakt. De toevoeging van strijkers verhoogt de emotionele impact, terwijl het thema van menselijk lijden universeel en aangrijpend wordt behandeld. Het is moeilijk om niet geraakt te worden door de oprechte tonen en de bemoedigende woorden.

"New Orleans Instrumental No. 1" is een track die mij persoonlijk minder boeit. Hoewel het een aangename luisterervaring biedt, lijkt het niet de emotionele diepte of connectie te hebben die andere nummers wel hebben.

Met "Sweetness Follows" keert de diepte terug. Het is een troostrijk nummer waarin de melodie de troostrijke boodschap prachtig weergeeft. Zeker een van de hoogtepunten van het album.

"Monty Got a Raw Deal" voelt voor mij aan als een minder pakkend nummer in vergelijking met de rest van het album, maar het heeft nog steeds zijn eigen unieke charme en past binnen het verhaal dat het album vertelt.

'Ignoreland' is de politieke oproep van het album, met scherpe teksten die zich afzetten tegen politieke apathie en frustratie. De energie in dit nummer is aanstekelijk en stimuleert een gevoel van urgentie. Het brengt een welkome dynamiek en variatie aan in het album.

"Star Me Kitten" en "Man on the Moon" zijn nummers die elk op hun eigen manier intrigeren. 'Star Me Kitten' is mysterieus en enigszins abstract, met fluisterende zang die een intieme sfeer creëert "Man on the Moon" is een meeslepende ode aan Andy Kaufman, zowel speels als diepzinnig, en nodigt uit tot meezingen.

'Nightswimming' is een prachtig, nostalgisch nummer dat herinneringen oproept aan onbezorgde zomeravonden. De piano begeleidt de melodie op zo'n tedere manier dat het bijna voelt als een terugkeer naar een geliefde plaats uit het verleden. Het brengt mij terug naar nostalgische herinneringen aan vakanties bij de Turnersee, een nummer doordrenkt met weemoed en schoonheid, waardoor het stevig staat als een van mijn persoonlijke favorieten.

Het album sluit af met "Find the River", een nummer met een enigszins melancholische melodie die naadloos aansluit bij het thema van reflectie en het vinden van een pad in het leven.

'Automatic for the People' is een album dat rijk is aan emoties en muzikale complexiteit, en elk nummer draagt bij aan een krachtig totaalbeeld dat de luisteraar diep raakt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl