Amorphis - Eclipse (2006)

Mijn verwachtingen omtrent dit nieuwe album van Amorphis zijn hoopvol. Deze Finse band heeft eigenlijk nog nooit een slechte plaat uitgebracht, hoewel het vuur na Tuonela (1999) toch wel enigszins gedoofd was.

Ben ook zeer benieuwd, ik vond am universum nog wel een redelijke plaat (wat zeg een steengoede plaat) maar de rek was er inderdaad wel een beetje uit, ik hoop dta deze plaat wel weer verder evolueerd waar Tuonela gebleven is.

Ik ben erg benieuwd waar Amorphis nu mee zal aanzetten. Ze hebben met tot nu toe altijd nog weten te verrassen. Ik hoop dat ze de lijn van Tuonela doorzetten. Am Universum was inderdaad een aardige plaat, maar in vergelijking met Elegy of Tuonela vond ik 'm beduidend minder. Nog drie weekjes en dan weten we het

Vandaag is ie dan eindelijk uitgekomen. Ik heb enkele losse fragmenten gehoord en ben onder de indruk. Wat een fantastische plaat is dit zeg. Amorphis is zo lang weggeweest, heeft na Tuonela eigenlijk geen opvallende platen meer gemaakt, maar dit is echt enorm goed. Vandaag ook maar gelijk de cd besteld. Dit album geef ik nog geen beoordeling, want ik heb 'm nog niet in z'n geheel beluisterd, maar hetgeen ik hoorde smaakte duidelijk naar meer.

Draai hem nu regelmatig; een erg goede plaat en de nieuwe zanger is verrassend goed. En terugkeer van de grunts (Y)

Favorieten: Under a soil and black stone, Leaves scar en The smoke

Hé, een nieuw album van Amorphis? Dat wordt morgen gelijk naar de Waterput!

Sommige songs zijn wel erg catchy, maar over het algemeen ben ik wel te spreken over Eclipse. Hoogtepunten voor mij: Two Moons, House of Sleep en Same Flesh.

Naar mijn bescheiden mening toch minder sterk dan Elegy of Tuonela, maar alleszins acceptabel.

Aardig album weer van Amorphis, maar naar mijn mening ook niet zo goed als "Tuonela" en "Am Universum".
Ze zijn wel weer wat harder geworden ja, maar of dat een zegen is, weet ik niet.

Wat ik vooral mis op "Eclipse", is een ijzersterk openingsnummer! Zowel de albums "Tuonela" als "Am Universum" hadden geweldige openingsnummers.
Zelfs het vorige album "Far From The Sun", wat door sommigen toch een beetje wordt gezien als een creatieve flop, had nog een sterk openingsnummer. Dat mis ik toch op "Eclipse", jammer!


Maargoed, misschien moet dit album wel groeien. Gewoon regelmatig luisteren maar

Ik heb het album nog wat luisterbeurten gegund en ben tot de conclusie gekomen die ie steeds beter wordt Alleen aan het nummer Perkele kan ik (nog) niet echt wennen.

Vooral het nummer Brother Moon is ijzersterk, met hier en daar wat (Keltische) folkinvloeden. Born From Fire wordt fraai opgevuld met grunts, die nergens de boventoon in het nummer voeren. Een ander hoogtepunt is The Smoke, dat misschien wat catchy klinkt maar wel erg goed in elkaar zit. Ik verhoog 'm naar 4.5, dat verdient deze schijf wel

Nja voor mij is dit toch iets te donker. Hoewel sommige liedjes nog wel kunnen, maar hm nee niet echt iets voor mij sorry
Verder zit het wel goed in elkaar, dat dan weer wel, en het is zeker geen slechte muziek!
Ook grappig dat ze een nummer Perkele noemen, naar een veelgebruikt Fins scheldwoord om het maar zo te zeggen

Na veelvuldig luisteren begint ie toch wel te groeien. Gelukkig was hun uitstapje naar Virgin maar eenmalig. 4,5*

Erg goede plaat weer, beter dan de laatste albums voor zover ik die ken.

Met Born From Fire, Under a Soil and Black Stone (vooral het tweede gedeelte is echt tof!) en zeker House of Sleep een aantal supertracks, melodieus maar toch hard, echt Amorphis.

Toffe plaat!

Ik mis trouwens op de tracklist het 11e nummer, "Stone Woman" (Bonus Track), die duurt 3:37.

Leuk plaatje. Weer grunts gelukkig en weer wat beter dan het werk ervoor. Die nieuwe zanger bevalt me ook wel.
Ik ben ff te lui om het toe te voegen, maar Amorphis is er alweer met een nieuw album genaamd Silent Waters. De promo versie is geleakt in verbazend goeie kwaliteit, en geen storende voice-overs ofzo. Album lijkt nog ietsje harder dan Eclipse en nog ietsje meer de Tales kant op af en toe. Maar waar ie een pak harder is, is ie ook melodieeuzer met meer toetsen.

Het album komt in Augustus pas uit overigens.

Sterk album, dat met terugwerkende kracht veel wegheeft van het meest recente album van de band, Skyforger. Hier en daar herken ik sommige melodielijnen en riffs. Wel wat steviger dan de nieuwe plaat, met een mooie balans tussen rustiger songs en uptempo beukwerk. Ook op dit album is de ijzersterke zanger een groot pluspunt.

Wat kan ik zeggen tijdens deze eerste luisterbeurt: geweldige catchy songs en opnieuw die geweldenaar van een zanger met een gouden strot! Steviger dan beide opvolgers Silent Waters en Skyforger, mijn eerste kennismakingen met Amorphis, maar dat geeft niet: ik hou van zeer stevig met melodie. Die zanger, Ronnie James Dio in het kwadraat qua power (en gestalte natuurlijk) en die grunts tijdens Perkele .

Wat een prachtige stukjes muziek. Na al die jaren kan 'the smoke' me nog steeds kippenvel geven. Blijft een prachtplaat, met mooie herinneringen aan deze van een wandeling door Londen met dit op de hoofdtelefoon. Het contrast kon niet beter.

Goed album en ze hebben de fantastische richting de CD's van de laatste jaren al aardig gevonden. Niet alle nummers zijn top, maar House of Sleep en Same Flesh zijn super!!!!!

De komst Tomi Joutsen als zanger van Amorphis zorgt voor een flinke kwaliteitsinjectie. Zijn dynamische zangstem en brute grunt zorgen er mede voor dat de muziek op Eclipse een stuk veelzijdiger klinkt dan op de laatste twee worpen met Pasi Koskinen.

Productioneel staat Eclipse een stuk steviger dan het latere werk met Pasi, niet in de laatste plaats omdat de HM-2-pedalen weer uit de kast zijn gehaald. Wat verder opvalt aan dit album is dat de folk-invloeden weer prominenter aanwezig zijn.

Hoogtepunten van dit album zijn wat mij betreft Leave Scar, The Smoke en Same Flesh, maar zwakke nummers staan er eigenlijk niet op dit album. Heerlijk om Amorphis weer zo dynamisch en vol vuur te horen!

Score: 86/100

Flinke heruitvinding van de band. Het is misschien niet zo dat de songs compleet qua sound verwijderd zijn van de composities van voorgaande albums, maar de productie en vooral fantastische zang van Joutsen zorgen ervoor dat alles zoveel spetterender en harder klinkt. Met House Of Sleep ook wel een ideaal soort hitje in huis: super catchy, maar die synthesizer solo is dan weer echt iets anders. Verder weer lekker veel folkinvloeden (dwarsfluit!) en spetterende riffs. Opener Two Moons is een van de stevigste nummers die de band sinds tijden heeft uitgebracht. Kort en bondig, goed geproduceerd en zo energiek. Die tweede jeugd heeft de band echt goed gedaan!

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Eclipse
4. Tuonela
5. Tales From The Thousand Lakes
6. Am Universum
7. Privilege Of Evil
8. Far From The Sun
9. The Karelian Isthmus

Nieuwe ronde, nieuwe kansen, moet Amorphis gedacht hebben. Op zich ben ik wel blij met de nieuwe zanger. Tomi klinkt krachtiger en grunt beter dan de gitarist dat deed. Eclipse is ook vooral weer meer metal geworden. Dit album heeft gelukkig weer meer body gekregen, maar wat me toch wel tegen blijft staan, is dat er weinig aandacht is voor de liedjes an sich. Ik vermoed dan ook dat dit een conceptalbum is en dan is de laatste kritiek niet helemaal terecht meer.

Muzikaal is het metal met een folky inslag. De opbouw van de nummers is hetzelfde als op de vorige platen. Er is geen verschil tussen de liedjes zelf te horen, want op voorspelbare timings komen de wisselingen voorbij. Herhaling zit er nauwelijks in. Refreinen lijkt Amorphis niet te kennen. Je zet Eclipse aan en de rit is na ruim veertig minuten weer voorbij. Daar wringt het voor mij toch wel, want ik kan geen binding maken met dit album. Ik heb het een paar keer geluisterd. Niet omdat ik het nou beeldschoon vond, maar meer om te kijken of er wat blijft hangen. Dat doet het hier in elk geval niet. Een krappe 3,5* voor de degelijkheid en het feit dat de heren wel echt kunnen spelen.

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Tuonela
4. Tales From The Thousand Lakes
5. Privilege Of Evil
6. Eclipse
7. Am Universum
8. The Karelian Isthmus
9. Far From The Sun