Saxon - Rock the Nations (1986)

Zwaar middelmatig Saxon album. Crusader was al kantje-boordje, Innocence Is No Excuse gewoon heel erg zwak en ook deze is niet bepaald een hoogtepunt in de historie van de band. Het titelnummer, We Came Here To Rock en Battle Cry vallen nog enigzins te pruimen maar de rest is vrij waardeloos. Ene oor in en het andere oor weer uit. Dit werd overigens ook nog eens opgevolgd door Destiny, die toch te boek staat als zowat het zwakste wat de band al heeft opgenomen.

Wel grappig is dat Elton John meedoet op Party Til You Puke en Northern Lady. En wat die nou in een metalband te zoeken heeft? Niets dus. En dan weet je ook meteen dat Saxon de commerciele pop-rock toer probeerde op te gaan. Een 2.

Dat arme Saxon destijds, alle prestige verloren aan (...) Iron Maiden en zo. En dan gaan ze zo proberen populariteit te krijgen Wanhopig mislukt, achteraf is dit gewoon pure comedy. 1 ster voor de moeite, een halve voor de komische waarde, en nog een halve voor dat ene goede nummer.

De hoes is erg gaaf. Dat is dan een plus punt. Nummers als Rock the Nations of Empty Promises, daar kan ik ook prima naar luisteren.
Party 'til you Puke... wat een dieptepunt.

Ondermaats Saxon-album. In de tweede helft van de jaren '80 raakten wel meer NWOBHM bands de weg kwijt. Priest kwam met Turbo en Ram it Down, Maiden met Seventh Son en Saxon deed het, getuige dit album niet veel beter. Battle Cry, You Ain't no Angel en Northern Lady sprokkelen toch nog 2,5 ster bij elkaar.

Ach,niet al hun platen kunnen zo goed als Wheels of steel zijn.Het titelnr.& Battlecry zijn goed.De rest van de plaat gaat op zich wel.Party 'til you puke vond ik vroeger walgelijk.De laatste jaren kan ik er wel om lachen.Het is toch niet een plaat waar de vonken van afvliegen,maar echt slecht is het ook niet. Saxon kwam bij een groot platenlabel terecht.Die zal ze wel in commerciele koers geduwd hebben. Ik wil de boel niet afkraken, 3 sterren.

Dit album is best wel goed eigenlijk.
Rock the nations en Battle cry zijn de gebruikelijke goede nummers.
Verassingen zijn We came here to rock, Waiting for the night (terrecht als single uitgebracht ) en Party 'til you puke.
Die piano geeft een meerwaarde aan het album.
Mindere nummers zijn Running hot en You ain't no angel. Grappig dat in de tekst van dat laatste nummer de woorden innocence is no excuse langskomen.

Beluister ik de eerste twee nummers, dan denk ik bij mezelf: "Vanwaar dit lage gemiddelde?" Luister ik verder, dan pas begrijp ik het. Het is niet slecht, het is nog altijd Saxon hé, maar het is zoutloos, peperloos, smaakloos en een passagier op de trein naar de vergetelheid.
Sommige nummers laten uitschijnen bij het niet-Saxon-kennend volk dat dit een "leuke rockgroep" is tot ze live meemaken dat Saxon ietsje heavier uit de hoek kan komen. De sporadische keyboards storen mij niet, alsook de reeds genoemde pianobijdrage. Wat mij stoort is dat dit album met uitzondering van de eerste twee nummers een zeer vertekend beeld van Saxon geeft. Wat moet je hiermee? Niet goed genoeg om te houden maar ook niet slecht genoeg om weg te gooien. Dit is een Saxon die zijn zwaard en schild heeft ingeruild voor een knus plaatsje in zijn zetel voor de open haard met een warme kop chocomelk.

Ik dacht meer aan een Saxon dat z'n motorfiets heeft ingeruild en er een damesbrommertje voor heeft teruggekocht.

In het kader van 30 jaar Saxon, heeft EMI, een tijdje terug, ook de zwakke periode geremastered op CD uitgebracht: Innocence is no excuse, Rock the nations en Destiny. Wie weet schaf ik het ooit nog eens aan.

Dankzij deze plaat en zijn voorganger is Saxon altijd minder groot geworden dan Iron Maiden, Judas Priest en Motörhead. Dat is misschein maar goed ook, maar toch is het aan de andere kant ook wel jammer, want het is een prima band.

Wat te denken van zijn opvolger? Toen renden de overgebleven fans pas echt weg.

Na Destiny heb ik ze ook laten vallen. Na een tijdje trok de belangstelling weer aan.

Eerste twee nummers zijn de beste van dit album
Party 'Til You Puke en Northern Lady zijn absoluut tegenvallers.

Na het prima Innocence is no excuse kwamen de heren Saxon met dit album. Wat mij betreft niet goed maar ook zeker niet slecht. Ik krijg de indruk dat veel mensen achter het journaille aanloopt als het aankomt op albums beoordelen. Rock the nations, Battlecry, Waiting for the night, We came here to rock, Empty promises en Northern lady zijn gewoon prima nummers! Dat de band vanaf Crusader een meer commerciele richting opging wil nog niet zeggen dat het slechter werd. Een nummer als Party til you puke moet je ook niet gaan vergelijken met bijv. See the light shining of Never surrender. Een band probeert weleens wat andere dingen en daarvoor moet je ze eigenlijk prijzen. Het één pakt wat beter uit dan het andere, so what?

Hun beste album zei Biff erover. Rond deze tijd begon de sympathieke zanger ruzie te krijgen met de journalisten van Aardschok. Een 5 of 5,5 was dan ook geen hoge rating, maar uiteindelijk beslis je zelf wat je ervoor over hebt.
Ik vind Innocence een stuk geïnspireerder met naar m.i. Broken heroes als voorlopig de laatste grote klassieker van hun. (het beste van het beste) In Rock the nations zit m.i. minder pit als anders. Van de eerste drie songs en Northern lady bestaan er liveopnamen die net wat beter klinken. Aan de hand van een slordige fade-out kom je tot de ontdekking dat ze Empty promises ook speelden. (zie Rock 'n'roll gypsies)
Zo ben ik hier geen liefhebber van Waiting for the night, maar kan ik de versie van die BBC-cd beter waarderen. Een catchy nummer met mooi refrein; mijn voorkeur gaat dan toch uit naar keiharde onmelodieuze nummers als Metalhead en Travellers in time. Mijn oren kunnen de klanken van Running hot en You ain't no angel evenmin waarderen. Dan liever de metal van later werk. Maar je mag de band achteraf gezien best prijzen met de koerswijziging. Het stadium van intolerantie is allang voorbij, en voor altijd maar hetzelfde doen zijn de capaciteiten van Saxon lang niet beperkt genoeg.

Staat op de remaster van deze niet het instrumentaaltje Chase the fade? Had ik ooit op bandje en vond het zonde (en onbegrijpelijk) dat het nummer niet op het album stond!

Dat staat er gewoon op ja. Inclusief een handvol live tracks en b-sides.

De eerste vijf albums van deze Britse grootheid staan maar al te goed gegrift in het geheugen van de zichzelf respecterende hardrocker, vanaf Crusader had Saxon hier en daar bijzonder pijnlijke momenten maar ze waren niet de enigen!

Een van dé ontgoochelingen uit het gewijde metaljaar 1986? Volgens mijn mening wel, waar kant A nog zijn momenten heeft (Rock the Nations, Battlecry en We Came Here to Rock), verzandt kant B in de onbenulligheid van het muzikale leven met niet-gesmaakte bijdragen van notoire (ex-)snuiver Elton John die de piano mag betokkelen in twee nummers Party 'Til You Puke (ik zou dit eerder Listen 'Til You Puke noemen) en Northern Lady (redelijk behalve het meezingeinde). Kant A met de eerste vier nummers, voorzichtig ja. Kant B met de rest, gedecideerd neen!

Ik heb er zaterdag tijdens de meeting in Antwerpen maar 6 euro's voor betaald, op vinyl, dus ik houd er geen getormenteerd gevoel aan over, eerder een gevoel dat deze plaat niet te veel meer het daglicht zal zien. De drie eerder genoemde nummers zou ik nog overwegen voor een zelf te maken verzamelaar, de rest mag men komende woensdag bij mij komen afhalen tijdens de wekelijkse ophaalronde van het huisvuil. Gadverdamme, hoe kon dit zo verkeerd lopen? En dan heb ik nog Destiny onder handen te nemen!

Kan iemand vertellen of de remastered versions qua geluid anders zijn in vergelijking met de originele uitgaves? Een opgepoetste versie van Rock the nations en eventueel Innocence is no excuse zijn, mits duidelijk hoorbaar, zeker de moeite waard wat mij betreft.

Heb net The EMI Years 1985 - 1988 gekocht, die remaster van Rock the Nations klinkt mooi helder, al was er met het oorspronkelijke geluid ook niets mis. Het verschilt wel met het origineel, de aanschaf wel waard. Ik heb het hele pakket dus in een 4CD-box , en die bevat tevens het niet eerder op CD verschenen Live at Hammersmith 1985 en een overvloed aan bonustracks.

Bedankt voor de nuttige info! Ik heb al een aantal keer zitten twijfelen om die box aan te schaffen alleen kon ik weinig tot geen info vinden over hoe de remasters klinken. Maar ja, eigenlijk moet je 'm al aanschaffen voor die Hammersmith '85 opnames.

Dat live-album duurt 73 min en is goed opgenomen, en dan heeft de box nog wel meer live-opnames. Die remaster van Rock the Nations klinkt voortreffelijk, je hoort het allemaal gedetailleerder. Jammer dat ze Waiting for the Night niet meer spelen, best wel een lekker nummer.

Ja absoluut een lekker nummer! Gelukkig heb ik de BBC sessions cd met daarop het nummer live tijdens het Reading festival. Ik ga toch maar eens achter die box aan geloof ik.

De box is me dusdanig goed bevallen dat ik nu ook de box van The Carrere Years in bestelling heb.

De productie is in ieder geval een flinke verbetering ten opzichte van zijn voorganger. Veel minder overdreven gladjes, het rockt bij vlagen zelfs behoorlijk. Ik kan echt niet boos worden over het feit dat de band Elton John op twee nummers gebruikt heeft, aangezien Elton John gewoon een gave artiest is waarbij het gewoon tof is dat hij zichzelf leent voor dit soort dingen. Battle Cry, Rock The Nations en Northern Lady zijn gewoon mooie nummers, terwijl ik de humor van een Party 'Till You Puke ook wel kan waarderen. De hoes is daarnaast erg mooi. Grappig dat deze dan zoveel minder wordt gewaardeerd dan Innocense Is No Excuses?

Tussenstand:
1. Power And The Glory
2. Strong Arm Of The Law
3. Wheels Of Steel
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Rock The Nations
7. Innocense Is No Excuse
8. Crusader

Verbazing alom hier. Op basis van de eerste twee nummers zou je nog kunnen zeggen dat Saxon enigszins terugkeert naar betere tijden. Battle Cry trekt me niet over de streep, maar is op zich nog interessant doordat het weer wat duister klinkt en een opvallend (langzaam) tempo heeft. Het geluid lijkt ook minder commercieel, maar dat dit niks zegt, blijkt wel uit de vervolgsongs. Vooral You Ain't No Angel verbijstert me vanwege de rol die de 'angel' opeist. Echt bizar en totaal niet passend bij de Saxon die ik ken.

Verder heeft album twee bijdrages van Elton John. Daarbij vraag ik me toch vooral af waarom. Waarom? Wie maak je hier gelukkig mee? Fans van Elton John gaan dit echt niet aanschaffen en Saxonliefhebbers vervreemden zich nog meer van de band. Dit album heb ik grotendeels hoofdschuddend aangehoord. Ik heb ergens nog wel respect voor de keuzes die gemaakt zijn, maar uiteindelijk vind ik het maar net beter dan de vorige.

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Wheels Of Steel
3. Power & The Glory
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Crusader
7. Rock The Nations
8. Innocence Is No Excuse

Nooit goed begrepen waarom deze elpee verguisd werd en zo te lezen: wordt! Net als Innocense trouwens. Crusader is voor mij echt pas tenenkrommend. Dramatisch zelfs. Aye-ayo... de horror!
Ik vind deze elpee een heerlijke rauwe sound hebben (knalt misschien net iets teveel, maar okay), goede nummers zoals het geweldige titelnummer, "You Ain't No Angel" smeuïg, het smakelijk en te gekke "Empty Promises". Ook de bijdrages van de heer John bekoren mij. Afsluitende ballad vind ik echt een parel.
Behoort misschien niet tot hun beste platen, maar wel tot mijn favorieten van deze geweldige band!

Nou vooruit nipt een 3* aangezien ik wegens teveel geschuif halve sterren afrond. Vergis ik mij of is dat koor in het slot van 'Northern Lady' niet eens zo gekke ver verwijderd van het idd. dramatische slot van Crusader? Tekstueel vind ik het album vrij vlakjes; rockclichés en vooral liefdesperikelen voeren de boventoon, Battle Cry is daar een uitzondering op. Neemt verder niet weg dat ik 'Waiting for the Night' een heerlijke track vind, en het vooral de tweede helft van de plaat is die niet bekoort. 'Empty Promises' gaat dan nog, maar wordt als ietwat saai beleefd. "Who's that girl with her pants on fire?" - nou staat me uit een grijs verleden bij dat Biff Byford het naar eigen zeggen niet zo met liefdesteksten ophad. De bijdragen van zangeressen en piano's op een Saxon-album waren mede debet aan de deceptie destijds. Heb 'm net opstaan en alhoewel dat koor op het eind meevalt gaat het album toch uit als een nachtkaars, zonder anderen het plezier in dat nummer te willen ontzeggen overigens.

"Waiting for the Night" is inderdaad ook een fijn nummer, een beetje de kant op die ze gingen later met sommige nummers op de Solid Ball Of Rock elpee. Beetje braaf catchy, maar zeer fijn te behappen.
Haha ja, de teksten zijn inderdaad niet altijd op een literair hoog niveau, van "You Ain't No Angel" vind ik met name dat gesproken middenstuk met die vrouwenstem een dieptepunt... maar als ik naar Saxon luister of andere bands uit die tijd en stijl, dan zijn het niet altijd de teksten waar het om gaat. Soms kunnen zanglijnen een hoop verbloemen en je zelfs meevoeren, hoe slecht de tekst ook is. Dat je je later afvraagt, heb ik dat meegezongen!? Dat is best knap. Zanglijnen zijn vaak, net als gitaar melodieën, bepalend of een verder middelmatig nummer je kan overtuigen. Ik vind het nog altijd een heerlijke plaat, heb 'm vandaag nog even lekker hard aangehad. Van het weekend er maar weer eens een Saxon weekend van maken, heb er nu al zin in! Dan ook maar Crusader weer eens een kans geven...hoewel "Run for Your Lives", brrr...

Hey verdeurie, we zijn de ster 3 punten gepasseeerd...