Saxon - Rock the Nations (1986)

De eerste vijf albums van deze Britse grootheid staan maar al te goed gegrift in het geheugen van de zichzelf respecterende hardrocker, vanaf Crusader had Saxon hier en daar bijzonder pijnlijke momenten maar ze waren niet de enigen!

Een van dé ontgoochelingen uit het gewijde metaljaar 1986? Volgens mijn mening wel, waar kant A nog zijn momenten heeft (Rock the Nations, Battlecry en We Came Here to Rock), verzandt kant B in de onbenulligheid van het muzikale leven met niet-gesmaakte bijdragen van notoire (ex-)snuiver Elton John die de piano mag betokkelen in twee nummers Party 'Til You Puke (ik zou dit eerder Listen 'Til You Puke noemen) en Northern Lady (redelijk behalve het meezingeinde). Kant A met de eerste vier nummers, voorzichtig ja. Kant B met de rest, gedecideerd neen!

Ik heb er zaterdag tijdens de meeting in Antwerpen maar 6 euro's voor betaald, op vinyl, dus ik houd er geen getormenteerd gevoel aan over, eerder een gevoel dat deze plaat niet te veel meer het daglicht zal zien. De drie eerder genoemde nummers zou ik nog overwegen voor een zelf te maken verzamelaar, de rest mag men komende woensdag bij mij komen afhalen tijdens de wekelijkse ophaalronde van het huisvuil. Gadverdamme, hoe kon dit zo verkeerd lopen? En dan heb ik nog Destiny onder handen te nemen!

De productie is in ieder geval een flinke verbetering ten opzichte van zijn voorganger. Veel minder overdreven gladjes, het rockt bij vlagen zelfs behoorlijk. Ik kan echt niet boos worden over het feit dat de band Elton John op twee nummers gebruikt heeft, aangezien Elton John gewoon een gave artiest is waarbij het gewoon tof is dat hij zichzelf leent voor dit soort dingen. Battle Cry, Rock The Nations en Northern Lady zijn gewoon mooie nummers, terwijl ik de humor van een Party 'Till You Puke ook wel kan waarderen. De hoes is daarnaast erg mooi. Grappig dat deze dan zoveel minder wordt gewaardeerd dan Innocense Is No Excuses?

Tussenstand:
1. Power And The Glory
2. Strong Arm Of The Law
3. Wheels Of Steel
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Rock The Nations
7. Innocense Is No Excuse
8. Crusader

Verbazing alom hier. Op basis van de eerste twee nummers zou je nog kunnen zeggen dat Saxon enigszins terugkeert naar betere tijden. Battle Cry trekt me niet over de streep, maar is op zich nog interessant doordat het weer wat duister klinkt en een opvallend (langzaam) tempo heeft. Het geluid lijkt ook minder commercieel, maar dat dit niks zegt, blijkt wel uit de vervolgsongs. Vooral You Ain't No Angel verbijstert me vanwege de rol die de 'angel' opeist. Echt bizar en totaal niet passend bij de Saxon die ik ken.

Verder heeft album twee bijdrages van Elton John. Daarbij vraag ik me toch vooral af waarom. Waarom? Wie maak je hier gelukkig mee? Fans van Elton John gaan dit echt niet aanschaffen en Saxonliefhebbers vervreemden zich nog meer van de band. Dit album heb ik grotendeels hoofdschuddend aangehoord. Ik heb ergens nog wel respect voor de keuzes die gemaakt zijn, maar uiteindelijk vind ik het maar net beter dan de vorige.

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Wheels Of Steel
3. Power & The Glory
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Crusader
7. Rock The Nations
8. Innocence Is No Excuse

Afgelopen zaterdag sloot Elton John zijn afscheidstournee af in Stockholm. Toen ik dat las, dwaalde mijn brein af naar deze Saxon, waarop de pianist een gastrol kreeg. Hoe is hij toch bij hen terecht gekomen?

Een al jaren durende wrijving tussen bassist Steve Dawson en zanger Biff Byford was uitgedraaid in het nadeel van de eerste. De zanger speelde de baspartijen van dit in "ons eigen" Hilversumse Wisseloord opgenomen Rock the Nations.
Hierop keert de groep terug naar het geluid van de New wave of British heavy metal, rechttoe rechtaan metal zonder flirts naar de Amerikaanse markt. De band werd ondertussen links en rechts ingehaald door zowel gladde hardrockgroepen als agressieve thrash-/speedmetalbands, waarbij opvallend genoeg in beide kampen Saxon als inspiratiebron werd genoemd. Tja, dan kun je het beste doen waar je goed in bent, zoals de groep hier doet.

De productie klinkt daarbij wat ronder, zoals op Denim and Leather (1981) het geval was. Alsof band en producer Gary Lyons hoopten op deze manier toch de Amerikaanse markt te kunnen interesseren. Omvergeblazen word ik niet, maar de groep blijft in ieder geval dicht bij zichzelf, wat resulteert in stap vooruit ten opzichte van voorganger Innocense Is No Excuse.
Het album kent geen opvullertjes, al vind ik You Ain't No Angel wel het minste. Met titelnummer Rock the Nations als midtempo opener en de gitaren in de allereerste geluiden wordt de hoes nog eens verduidelijkt, als een krachtig statement; blij verrast was ik met de dubbele basdrums van het knallende Battle Cry, single Waiting for the Night is een niet onaardige meezinger; het in- en uittro van We Came Here to Rock doen denken aan The Ides of March van Iron Maiden, verder klinkt een vrij standaard rockertje.
De B-kant opent slapjes met het nummer dat ik al noemde, Running Hot is weer vrij standaard met een lekker riff in de bruggen. Helemaal leuk dat Elton John meejamt op Party Til You Puke, een geinig tussendoortje; Empty Promises is een middelmatig nummer over een voorbije liefde; met Northern Lady sluit de plaat af, een powerballade die ik heel fraai vind. Sterker nog, Saxons beste in dit genre!

Bij de extra's, in 2010 verschenen, valt vooral het snelle en instrumentale Chase the Fade op, waar gitaristen Graham Oliver en Paul Quinn heerlijk soleren. Het benadrukt wat op de reguliere elpee ook al opviel: die twee werden steeds betere snarenracers. Bij de livetracks valt op dat Saxon op het podium onverwoestbaar was, wat zelfs in de huiskamer opvalt.
Na afloop trad bassist Paul Johnson toe tot de groep, een echte metalhead die desondanks niet lang is gebleven. Aardig van Saxon dat hij toch uitvoeringscredits voor dit album kreeg. Aan de liveopnamen is te horen hoe goed hij bij de band paste.

Vooral degelijke metal, niet onaardig maar ook niet spectaculair; twee echte uitschieters en één vuller. Muziek die uit het hart komt, waar ik bij enkele voorgangers wel eens mijn twijfels had. Ik geef 3,5 ster, daarmee het schoolcijfer 7,5 bedoelend.