Saxon - Destiny (1988)

For whom the bell Tolls...

Is dit wat ik denk dat het is?


Lage score voor deze plaat! Terecht of niet?

Het is geen Metallica-cover, gewoon een origineel Saxon-nummer. En het gemiddelde is terecht ja. Totaal niet indrukwekkend.

2,5*

Omstreden Saxon album dat ze fans heeft gekost.Als je even aan het commerciele geluid bent gewend valt de cover Ride like the wind best te genieten.Where the lightning strikes heeft een goede riff maar valt tegen bij de refreinen.Na de solo komen de eerste hinderlijke koortjes. I can't wait anymore is het eerste dieptepunt. Een rock radioachtig prulnr. Calm before the storm lijkt eerst wel te gaan tot het meest afschuwelijke Saxon refrein ooit komt.Compleet met akelige keyboards. S.O.S. is een saai nr. Song for Emma klinkt als een radio ballad. De riff van For whom the bell tolls heeft een riff die wat op Warrior lijkt.De tekst is gericht op hun toekomstige fanschare in oost europa en bevat irritante meezing stukken. We are strong is het meest belabberde nr. van de plaat en heeft afschuwelijke keyboardtroep. Jericho siren is ineens een behoorlijk uptempo nr. en Red alert is zelfs een stukje sneller en beter. De tekst gaat weer over oost europa. Destiny wist mij ruim 20 jaar terug niet te overtuigen.EMI zal er nooit veel van hebben laten drukken want je ziet hem vrijwel nooit. Twee sterren.

Ik vind dat Saxon nooit echt verschrikkelijk slechte platen heeft gemaakt, maar erg goed is deze ook niet te noemen. Het is allemaal een beetje eentonig en het lijkt of het enthousiasme ontbreekt. Erg jammer.

Tsja dit album...wat moet ik er nog over zeggen? Er staan wat mij betreft best leuke en interessante nummers op maar ook nummers die totaal niet uit de verf komen. Tot de betere reken ik Ride like the wind (veel beter dan het origineel), I can't wait anymore (vind ik dus wél gaaf, ondanks dat het supercommercieel is), Red alert (Saxon oude glorie) en We are strong (heerlijk 80's nummer wat ze goed afgaat alleen...het past niet echt bij Saxon). De rest zijn allemaal half gebakken nummers. Daar bedoel ik mee dat in die nummers wel degelijk goede ideeen en stukken zitten maar dat het lijkt alsof ze niet helemaal uitgewerkt zijn.

Vind deze ietsje beter dan de voorganger, maar zeker geen hoogvlieger.

Toch niet van dé Christopher Cross: klik en zie? Wie begint er nu zijn album met een cover? Saxon dus en op nummer zes Song For Emma heeft producer Stephan Galfas dan nog meegeschreven. De hoes vermeldt tevens dat de producer ook een hand had in de arrangementen en dat zal hem geen Grammy opleveren.

Na het zeer matige Rock the Nations kon het blijkbaar alleen maar erger worden: zoetsappig songmateriaal, keyboards, koortjes. Afgelopen zaterdag heb ik deze gekocht op tweedehands vinyl, ik had deze vroeger op cassette, ik heb deze gekocht om mijn verzameling te vervolledigen want voor de muziek hoef je het niet echt te doen. Dit is echt niet normaal meer, getuige het tranenuitlokkende We Are Strong.

De ene Nigel (Glocker, drums) werd vervangen door de andere Nigel (Durham, drums), gitarist Paul Quinn mocht ook eens met het nieuwtje van het jaar spelen, namelijk de gitaarsynth en voor de rest is dit toch huilen met de pet op. Britse ziel? Weg! Amerikaans klinkende zieligheid? Aanwezig! De solo's vind ik nog smaakvol uitgewerkt, klassegitaristen, maar de songs lijken nog het meest op glazen verschaald bier. Ik durf wedden dat het volgende album Miami Vice gitaren ging bevatten, waren ze op deze weg verdergedwaald. Wil (niet) letten op het bijzonder flets drumwerk op het album en de stompzinnige synthesizers op Calm Before the Storm in het bijzonder. Toch nog een minuscule positieve noot met het laatste nummer Red Alert, uptempo maar zonder die typische double bass drums van Saxon.

Blijkbaar waren ze het ook meer dan beu want in 1991 kwamen ze met Solid Ball of Rock op het toneel en dat was heel wat andere koek dan deze overzoete niet te vreten doughnuts. Vader, vergeef het hen want ze wisten niet wat ze deden. Bloody record companies and their managers.

Voor een groot deel heb je gelijk alleen blijf ik erbij dat ze zonder dit album nooit zo sterk terug waren gekomen met Solid ball of rock! In veel (de meeste?) gevallen moeten bands eerst iets matigs aflveren alvorens terug te keren naar hun roots.

Tja, vielip. Oude wet van de natuurkunde: iedere actie brengt een reactie teweeg. Dit album heeft me deze namiddag geen deugd gedaan maar ik beklaag mijn aankoop niet. Saxon!

Heb het geheugen eens opgefrist en Christopher Cross zijn uitvoering van Ride Like the Wind op You Tube gehoord. Saxon heeft er naar mijn smaak toch wel een geslaagde cover van gemaakt.
Ook het enige nummer van Destiny dat ik zelf ooit gezien en gehoord heb op een Saxon-concert.
(Dat was in 2009.)

Destiny!

Zo slecht vind ik hem eerlijk gezegd ook weer niet. Where the Lightning Strikes vond ik altijd al een top nummer en We Are Strong vind ik ook erg "sterk".

Toegegeven nou ben ik altijd wel in voor een pop, radio vriendelijk, commercieel nummer. Als het nummer dan ook nog een goed in elkaar zit en er gitaren te horen zijn dan luister ik het zeker met plezier. Destiny is natuurlijk niet echt Saxon en niet over de hele lijn top, maar sommige teksten en gitaarriffs mogen er van mij zeker wezen. De teksten van We Are Strong en Were the Lightning Strikes stralen echt iets uit van "kom wij zijn Saxon! en wij gaan het maken!".

Ik kan er wel van genieten in tegenstelling tot de meeste. Hierbij hoort ook de ietwat misplaatste synth in Calm Before the Storm maar de gitaar neemt werkelijk briljant het stokje over als je het mij vraagt.

Ik heb nu de poppy nummers wel gehad geloof ik. De rest moet nog komen!

Je vergeet I can't wait anymore nog bij de poppy nummers. Mijn favoriet op dit album trouwens. Op de één of andere manier vind ik het een mega nummer! Heerlijk catchy en pakkend.

Nou ook deze de laatste week meerdere keren beluisterd en hoewel geen topper vind ik hem toch net een klein beetje beter dan 'Rock the Nations'. Grotendeels omdat 'Destiny' eigenlijk meer als een geheel klinkt (een beetje hetzelfde als het verschil tussen 'Crusader' en 'Innocence' voor mij dus). Het is allemaal vrij gladde, commerciele rock maar met toch een aantal degelijke songs op. 'Ride Like the Wind' is dan wel een cover maar vind ik uitstekend, 'I Can't Wait Anymore' vind ook ik eigenlijk gewoon een erg lekker nummertje en 'Jericho Siren' en 'Red Alert' zijn prima afsluiters.

Verder stoor ik me ook niet echt aan de meeste nummers - of het moet 'Calm Before the Storm' zijn - op zich vind ik het best aardig tot dat irritante keyboard refreintje opduikt. Verder zijn ook 'SOS' en 'We Are Strong' vrij mager - maar niet danig slecht dat ik de neiging heb om ze te skippen.

Eigenlijk denk ik dat het nog het best was geweest als de band de beter songs van 'Rock the Nations' en 'Destiny' had samengevoegd tot een cd. Met 'Rock the Nations', 'Battlecry', 'We Came to Rock', het instrumentaaltje 'Chase the Fade' van de een, en 'Ride like the Wind', 'I Can't Wait Anymore', 'For Whome the Bell Tolls, 'Jericho Siren' en 'Red Alert' van de ander had ik waarschijnlijk zelfs een 3'tje kunnen geven. Nu blijft het bij een 2,5.

Het valt op dat veel nummers goed beginnen. SOS heeft een lekkere riff, maar steeds weer is daar het keyboard dat alle gaafheid direct de nek omdraait. Zo zonde dat Saxon hier zo commercieël klinkt. Ik snap wel dat ze op een bepaald punt graag willen cashen, maar dit is wel echt desastreus.

Slechtste album dat ik ken van Saxon.
Er kunnen mij maar 4 nummers bekoren.
Ride like the Wind
Where the lightning Strikes
For whom the bell Tolls
Red Alert

Toen ik die eerste regel zojuist weer las, vond ik het een wat vreemde conclusie. Destiny had ik prima uit mijn geheugen verbannen, maar nu ik het allemaal weer hoor, komt het weer terug. SOS begint inderdaad goed, maar vervolgt best kut. Een euvel dat ik nog steeds constateer. Laat ik het er maar op houden dat Saxon erg diep gezonken is. Er zitten lekkere momenten in, maar iedere keer weer gooit Saxon de eigen ruiten weer in. Dan weer met stomme keyboards, andere keer met tenenkrommende teksten, iets anders of een combinatie van factoren. songs als I Can't Wait Anymore en We Are Strong zijn echt walgelijk. De beste songs zijn matig. Ik kan nog steeds moeilijk geloven dat Saxon dit album ooit uitgebracht heeft.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Wheels Of Steel
3. Power & The Glory
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Crusader
7. Rock The Nations
8. Innocence Is No Excuse
9. Destiny

Ik wil de band graag een hart onder de riem steken en begrijpen hoe moeilijk het was om te proberen hits te scoren in de VS, maar man man man, wat heeft Destiny bij vlagen toch moeilijke nummers om door te komen. Ik vind S.O.S., Song For Emma, For Whom The Bell Tolls en Red Alert nog best tof, maar de rest is suikerzoet en Saxon-onwaardig. Het jammere is dat Biff nog best goed zingt en dat de solo's en het baswerk echt wel degelijk goed zijn, waardoor helemaal For Whom The Bell Tolls en Red Alert echt nog best wel behoorlijke songs zijn. Als ik de gemiddelde scores zo zie hebben we nu gelukkig het ergste wel gehad...

Tussenstand:
1. Power And The Glory
2. Strong Arm Of The Law
3. Wheels Of Steel
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Rock The Nations
7. Innocense Is No Excuse
8. Crusader
9. Destiny

Saxon - The EMI Years (1985-1988) (2012) is een 4CD met bonustracks en in 2010 verscheen de reguliere Destiny remaster met bonustracks, zelfde jaar dus als mijn bericht van 18-01. Enfin, 30 jaar na deze commerciële knieval die bijna de ondergang van Saxon werd, kan ik Destiny beter waarderen en kan een kleine rehabilitatie in de vorm van twee keer draaien en een halfje op de score erbij geen kwaad. Sommige zaken, met name die synths, blijven een knelpunt maar als ik het haastig op de markt gegooide live-album Rock 'n' Roll Gypsies (1989) hoor, vind ik I Can't Wait Anymore prima te verteren en live-nummers van Destiny blijven een curiositeit. Ride Like the Wind is een sterke cover en neem een Song for Emma... laat Saxon zoiets gemaakt hebben. In de jaren erna werd de luisteraar weer overspoelt met heavy metal, aanvankelijk aangejaagd door bassist Nibbs Carter (die in '89 zijn intrede deed) met Solid Ball of Rock als prima resultaat, maar daarna werden ook de nodige middelmatige albums afgeleverd die me minder interesseren dan Destiny, het einde van de oude Saxon.

Deze gisteren op vinyl gekocht. Had 'm ooit op cd maar vond het, net als velen, geen heel best album. Dus verkocht. Nu zag ik de re-release liggen voor een lief prijsje en dacht; hm, toch maar meenemen dan. En ik moet eerlijk zeggen dat het me lang niet zo tegenstaat als vroeger. Nee, het is geen typisch Saxon album. En ja, het is über commercieel. Maar daar hou ik over het algemeen best van. Mits goed uitgevoerd. En dat doet Saxon op de meeste nummers best aardig moet ik zeggen. Ja die synths in Calm before the storm en We are strong zijn heel erg cheesy. Maar zo klonk dat destijds wel vaker. Gedateerd? Ja best wel. Maar ik stoor me er niet super erg aan. Ik kan me overigens wel goed voorstellen dat dit de wenkbrauwen deed fronsen als je dit destijds bewust meemaakte bij uit komen. Alhoewel, de band was op de vorige albums ook al behoorlijk een andere weg ingeslagen in vergelijking met de albums tot en met Power and the glory. Dus héél verrast kon je ook weer niet zijn. Al met al ben ik toch wel blij dat ik 'm er weer bij heb staan in de kast. En ik maak er een 3* van.

Het debuut t/m Destiny is allemaal opnieuw uitgebracht op LP met gekleurd vinyl, op CD allemaal als digibook. Saxon zit aardig in de heruitgaven. Vroeger moest alles hard zijn, tegenwoordig wordt er wat genuanceerder geluisterd. Heel verrast was ik bij verschijnen niet, de hoes sprak al boekdelen... Die heruitgaven doen me wel watertanden al zou ik bij Destiny meer belang hebben dan Crusader overnieuw.

Ja die heruitgaves op vinyl zijn echt prachtig! Zowel qua vormgeving als geluid is het top. Heb inmiddels Denim and leather, Strong arm of the law en Destiny in huis. De rest moet er ook absoluut nog een keer bij

Brutus zegt : "slechtste album dat ik ken van Saxon"
Helemaal mee eens!!!! na de kas kraker en het mega succes van The power and the glory was het voor Saxon de taak om albums te produceren die beter zou zijn dan de voorganger The power and the glory OF!! dat die albums het succes van de Power and the glory op z'n minst zou evenaren. Hierin slaagde Saxon echter niet in. En het verval zat al in Crusader uit 1984, Innocence is no excuse uit 1985, Rock the nations uit 1986 waren ook al niet om over naar huis te schrijven. Met Destiny bewijst Saxon dat het nog erger kan. Van de 4 albums na The power and the glory is Destiny de slechtste album uit de jaren 80. De band was overduidelijk zoekende en zat in een crisis. Wat ook een fout is, is het gebruik van keyboards en gitaar synthesizer. Hadden ze die niet gebruikt dan had het nog een redelijk goed album geworden. Echter eind 80'er jaren was er een trend om naast gitaren keyboards en gitaar synthesizers te gebruiken in de hardrock en heavy metal. Naast Saxon deden hun landgenoten van Ironmaiden daar ook aan mee. Maar wat voegt het muzikaal toe : nagenoeg niets. Alleen in de symfonische en progressive rock voegt het daadwerkelijk iets toe, Denk aan Derek Sherinian ex Dream Theater. Ook is het overduidelijk dat de successen van Saxon in de jaren 80 maar 4 jaar heeft geduurd : van 1980 t/m 1983 met The power and the glory en Wheels of steel als de 2 absolute hoogtepunten uit de jaren 80. 8 jaar later in 1991 kwam Saxon met het Solid Ball of rock album op de markt en dat was een enorme sprong voorwaarts. In de jaren 90 heeft Saxon meer goeie albums gemaakt dan in de jaren 80. Waarbij Forever free uit 1992 iets minder goed uit de verf kwam. Maar de andere albums waren qua muzikaal en productie van goeie kwaliteit. Waarbij het heel moeilijk is welk album The power and the glory van de jaren 90 is. Om terug te keren naar Destiny, alleen Ride like the wind en de rockballad Song for Emma springen er bovenuit, de rest kan mij niet bekoren.

Indertijd leende ik Destiny uit de bieb en werd er bepaald niet vrolijk van. Niet één nummer belandde op cassette.
Daar kijk ik anno 2023 anders naar en ik ga mee met degenen die het, inmiddels 35 jaar na verschijnen, eigenlijk wel vinden meevallen.

De productie van Stephan Galfas, die ik kende van zijn werk voor Stryper, is in goede balans (geen badkamerdrums!) en zelfs aan de toetsenpartijen stoor ik me niet meer. Zolang ik dit maar opzet op een moment dat ik geen problemen heb met popinvloeden in hardrock...
Daar komt bij dat het qua soleren beter en beter wordt bij Saxon, vergelijk het maar eens met de solo's op de klassiekers van begin jaren '80: het is hier een stuk beter.

Ride Like the Wind is inderdaad een stuk beter dan het origineel, al is het een malle keuze om daarmee een Saxon te beginnen; het langzame Where the Lightning Strikes had later op de plaat gemoeten maar zou ook dan niet beklijven; I Can't Wait Anymore is prima hardrock met een uitstekende melodie en Calm before the Storm is lekker uptempo met kekke jaren '80-synths. Tja, ik ben in een popstemming na vanochtend Black Sabbath en Believer te hebben gedraaid...
Song for Emma opent kant B met opnieuw aor. Zwakste schakel in zo'n liedje is zanger Biff Byford, wiens stem zich eigenlijk niet hiervoor leent, als compositie is het echter een prima liedje. Op For Whom the Bell Tolls mag nieuwe drummer Nigel Durham eindelijk laten horen dat ook hij overweg kon met dubbele bassdrum en de solo knalt lekker; een nummer passend in de stijl van Saxon in '80-'81.
Dan dient zich zwakste nummer We are Strong aan, wat in mijn popstemming van dit moment een krappe voldoende krijgt door een zwakke toetsenpartij.
Het stevige Jericho Siren begint met huilende sirenes (hoera, sinds ik dit bij Motörhead hoorde vind ik dat zó fijn!) en is als liedje aardig met de beste gitaarsolo tot dan toe in de Saxonhistorie. Dit verraste me bij mijn herontdekking in 2014. Nog steviger is de uptempo afsluiter Red Alert, dat beter de plaat had kunnen openen.

Wat Saxon hier biedt, raakt meestal adult oriented rock. In een liveset van de groep zouden de rustiger nummers misstaan tussen alle (New wave of British) heavy metal, maar als album is het een ruime voldoende met de nodige degelijke composities. De opbouw is discutabel: waren de nummers in een andere volgorde gezet, dan had dat iets van alle kritiek destijds kunnen voorkomen: in '88 was ik na de opener al klaar, wat met een steviger nummer niet was gebeurd.

Het was het enige album met bassist Paul Johnson, die desondanks goed bij Saxon paste. Waarom hij al zo snel vertrok, heb ik niet kunnen vinden. Wel vond ik een interview met de band ten tijde van de tournee voor het vorige album Rock the Nations, waarin ook hij uitgebreid aan het woord komt.
Het was eveneens voor Nigel Durham meteen de laatste studioplaat voor Saxon. Later zou hij nog opduiken bij afsplitsingen Son of a Bitch en Oliver/Dawson Saxon.
De bonussen (in 2010 verschenen) laten horen dat de livecapaciteiten van de groep onverminderd goed waren, ook met de nieuwe ritmesectie. Hij sluit af met twee monitormixen van respectievelijk Ride Like the Wind en For Whom the Bells Toll, die rauwer klinken. Lekker!

Persoonlijk tintje: dit album leende ik indertijd in de zomer en nog altijd heb ik zonnige associaties met deze plaat. Misschien dat Destiny daarom op deze 14e juli, de Franse nationale feestdag, extra lekker binnenkomt. Vanmiddag Tour de France kijken en hem na afloop vast nog een keertje opzetten.

Hier ging het bij mij mis. Veruit de slechtste plaat van Saxon die ik in mijn bezit heb. Cover Ride Like the Wind is dan nog sterk gedaan. Verder vind ik Where the Lightning Strikes en afsluiter red alert nog goed. Maar dat was het wel , foute keyboards die het verpesten vaak.

'Solid Ball of Rock' en daarna 'Unleash the Beast'.