Saxon - Destiny (1988)

Toch niet van dé Christopher Cross: klik en zie? Wie begint er nu zijn album met een cover? Saxon dus en op nummer zes Song For Emma heeft producer Stephan Galfas dan nog meegeschreven. De hoes vermeldt tevens dat de producer ook een hand had in de arrangementen en dat zal hem geen Grammy opleveren.

Na het zeer matige Rock the Nations kon het blijkbaar alleen maar erger worden: zoetsappig songmateriaal, keyboards, koortjes. Afgelopen zaterdag heb ik deze gekocht op tweedehands vinyl, ik had deze vroeger op cassette, ik heb deze gekocht om mijn verzameling te vervolledigen want voor de muziek hoef je het niet echt te doen. Dit is echt niet normaal meer, getuige het tranenuitlokkende We Are Strong.

De ene Nigel (Glocker, drums) werd vervangen door de andere Nigel (Durham, drums), gitarist Paul Quinn mocht ook eens met het nieuwtje van het jaar spelen, namelijk de gitaarsynth en voor de rest is dit toch huilen met de pet op. Britse ziel? Weg! Amerikaans klinkende zieligheid? Aanwezig! De solo's vind ik nog smaakvol uitgewerkt, klassegitaristen, maar de songs lijken nog het meest op glazen verschaald bier. Ik durf wedden dat het volgende album Miami Vice gitaren ging bevatten, waren ze op deze weg verdergedwaald. Wil (niet) letten op het bijzonder flets drumwerk op het album en de stompzinnige synthesizers op Calm Before the Storm in het bijzonder. Toch nog een minuscule positieve noot met het laatste nummer Red Alert, uptempo maar zonder die typische double bass drums van Saxon.

Blijkbaar waren ze het ook meer dan beu want in 1991 kwamen ze met Solid Ball of Rock op het toneel en dat was heel wat andere koek dan deze overzoete niet te vreten doughnuts. Vader, vergeef het hen want ze wisten niet wat ze deden. Bloody record companies and their managers.

Toen ik die eerste regel zojuist weer las, vond ik het een wat vreemde conclusie. Destiny had ik prima uit mijn geheugen verbannen, maar nu ik het allemaal weer hoor, komt het weer terug. SOS begint inderdaad goed, maar vervolgt best kut. Een euvel dat ik nog steeds constateer. Laat ik het er maar op houden dat Saxon erg diep gezonken is. Er zitten lekkere momenten in, maar iedere keer weer gooit Saxon de eigen ruiten weer in. Dan weer met stomme keyboards, andere keer met tenenkrommende teksten, iets anders of een combinatie van factoren. songs als I Can't Wait Anymore en We Are Strong zijn echt walgelijk. De beste songs zijn matig. Ik kan nog steeds moeilijk geloven dat Saxon dit album ooit uitgebracht heeft.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Wheels Of Steel
3. Power & The Glory
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Crusader
7. Rock The Nations
8. Innocence Is No Excuse
9. Destiny

Ik wil de band graag een hart onder de riem steken en begrijpen hoe moeilijk het was om te proberen hits te scoren in de VS, maar man man man, wat heeft Destiny bij vlagen toch moeilijke nummers om door te komen. Ik vind S.O.S., Song For Emma, For Whom The Bell Tolls en Red Alert nog best tof, maar de rest is suikerzoet en Saxon-onwaardig. Het jammere is dat Biff nog best goed zingt en dat de solo's en het baswerk echt wel degelijk goed zijn, waardoor helemaal For Whom The Bell Tolls en Red Alert echt nog best wel behoorlijke songs zijn. Als ik de gemiddelde scores zo zie hebben we nu gelukkig het ergste wel gehad...

Tussenstand:
1. Power And The Glory
2. Strong Arm Of The Law
3. Wheels Of Steel
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Rock The Nations
7. Innocense Is No Excuse
8. Crusader
9. Destiny

Indertijd leende ik Destiny uit de bieb en werd er bepaald niet vrolijk van. Niet één nummer belandde op cassette.
Daar kijk ik anno 2023 anders naar en ik ga mee met degenen die het, inmiddels 35 jaar na verschijnen, eigenlijk wel vinden meevallen.

De productie van Stephan Galfas, die ik kende van zijn werk voor Stryper, is in goede balans (geen badkamerdrums!) en zelfs aan de toetsenpartijen stoor ik me niet meer. Zolang ik dit maar opzet op een moment dat ik geen problemen heb met popinvloeden in hardrock...
Daar komt bij dat het qua soleren beter en beter wordt bij Saxon, vergelijk het maar eens met de solo's op de klassiekers van begin jaren '80: het is hier een stuk beter.

Ride Like the Wind is inderdaad een stuk beter dan het origineel, al is het een malle keuze om daarmee een Saxon te beginnen; het langzame Where the Lightning Strikes had later op de plaat gemoeten maar zou ook dan niet beklijven; I Can't Wait Anymore is prima hardrock met een uitstekende melodie en Calm before the Storm is lekker uptempo met kekke jaren '80-synths. Tja, ik ben in een popstemming na vanochtend Black Sabbath en Believer te hebben gedraaid...
Song for Emma opent kant B met opnieuw aor. Zwakste schakel in zo'n liedje is zanger Biff Byford, wiens stem zich eigenlijk niet hiervoor leent, als compositie is het echter een prima liedje. Op For Whom the Bell Tolls mag nieuwe drummer Nigel Durham eindelijk laten horen dat ook hij overweg kon met dubbele bassdrum en de solo knalt lekker; een nummer passend in de stijl van Saxon in '80-'81.
Dan dient zich zwakste nummer We are Strong aan, wat in mijn popstemming van dit moment een krappe voldoende krijgt door een zwakke toetsenpartij.
Het stevige Jericho Siren begint met huilende sirenes (hoera, sinds ik dit bij Motörhead hoorde vind ik dat zó fijn!) en is als liedje aardig met de beste gitaarsolo tot dan toe in de Saxonhistorie. Dit verraste me bij mijn herontdekking in 2014. Nog steviger is de uptempo afsluiter Red Alert, dat beter de plaat had kunnen openen.

Wat Saxon hier biedt, raakt meestal adult oriented rock. In een liveset van de groep zouden de rustiger nummers misstaan tussen alle (New wave of British) heavy metal, maar als album is het een ruime voldoende met de nodige degelijke composities. De opbouw is discutabel: waren de nummers in een andere volgorde gezet, dan had dat iets van alle kritiek destijds kunnen voorkomen: in '88 was ik na de opener al klaar, wat met een steviger nummer niet was gebeurd.

Het was het enige album met bassist Paul Johnson, die desondanks goed bij Saxon paste. Waarom hij al zo snel vertrok, heb ik niet kunnen vinden. Wel vond ik een interview met de band ten tijde van de tournee voor het vorige album Rock the Nations, waarin ook hij uitgebreid aan het woord komt.
Het was eveneens voor Nigel Durham meteen de laatste studioplaat voor Saxon. Later zou hij nog opduiken bij afsplitsingen Son of a Bitch en Oliver/Dawson Saxon.
De bonussen (in 2010 verschenen) laten horen dat de livecapaciteiten van de groep onverminderd goed waren, ook met de nieuwe ritmesectie. Hij sluit af met twee monitormixen van respectievelijk Ride Like the Wind en For Whom the Bells Toll, die rauwer klinken. Lekker!

Persoonlijk tintje: dit album leende ik indertijd in de zomer en nog altijd heb ik zonnige associaties met deze plaat. Misschien dat Destiny daarom op deze 14e juli, de Franse nationale feestdag, extra lekker binnenkomt. Vanmiddag Tour de France kijken en hem na afloop vast nog een keertje opzetten.