Saxon - Saxon (1979)

Een CD uit de Classic Rock Series van EMI, eind jaren 90, van het debuut klinkt beter dan die The Carrere Years 1979-1984 box. De plaat ken ik sinds begin 1986, uit de tijd dat die Carrere albums voor 10 gulden te koop waren. Grote broer nam het gros voor zijn rekening (Wheels of Steel had hij al) en ik vulde de collectie aan. Ik was toen rond mijn vijftiende. Nu kan je die twee cijfers omdraaien overigens. De verzamelelpee Strong Arm Metal bevat die liveversie van Stallions of the Highway. En alhoewel niet bijster sterk geproduceerd koester ik dit debuut wel en draai het vaker dan menig album vanaf de jaren 90. Rainbow Theme / Frozen Rainbow is daarbij mijn favoriet. Het is nog wat zoeken naar een stijl hier, die drie korte tracks van de B-kant tonen meer de richting die ze op zijn gegaan, maar de rest valt ook niet te versmaden.

Raarrr B.Robertson dat jouw jaren '90 cd-versie beter klinkt dan de box die een dikke tien jaar later verscheen! Maar inderdaad, die dingen gebeuren. Wat dat betreft is dit een grillig wereldje... Vast iets met remix/remaster of zoiets.

Ik zou trouwens die oude Pete Hinton of hun huidige producer Andy Sneap wel eens met het debuut willen zien stoeien. Zoals Steve Wilson dat met o.a. Black Sabbath doet, lekker opfrissen.

Is nochtans wel mijn indruk RonaldjK. Een 1999 remaster volgens opgave Discogs. Die Classic Rock Series bevatten ook albums van Black Sabbath met Tony Martin en UFO. Er was een tijd dat Saxon niet even makkelijk op CD te verkrijgen was. Viel me gewoon op dat die '99 uitgave beter klonk dan op verzamelbox. Die indruk zal ik dan ook wel van alle Carrere albums hebben, maar die box kan je lekker op random/shuffle draaien met weinig bonustracks die in de weg zitten. Die EMI Years box bevat meer interessante bonustracks en propt minder albums achterelkaar. Een reguliere losse remaster van Black Tiger van Y&T klinkt ook beter dan op de Earthquake box. Saxon is misschien geen partij in dit geval maar het gaat om het vergelijk. Als je de plaat draait is de klank ook anders en het debuut t/m Destiny is opnieuw uitgebracht op gekleurd vinyl. Frozen Rainbow ... duikt dat zo uit mijn hoofd ook niet op Greatest Hits Live en The Eagle Has Landed III op?

Heb nu de nieuwste uitgaven van Rock the Nations en Power & the Glory bij Bol uit de outlet gehaald. Digipacks van BMG - de nieuwste lichting classic Saxon. Eerstgenoemde is gewoon identiek aan The EMI Years box en meteen de proef op de som genomen; die losse heruitgave klinkt net een fractie beter dan het schijfje uit de box. Dit gezegd te hebben heb ik ook een losse Black Tiger van Y&T bij Dodax besteld (gunstige prijsschommeling) want die Earthquake box van hen heeft voor mij hetzelfde euvel en het is een favoriet album.

Leuk om te lezen, B.Robertson! Dan heb je inmiddels wel e.e.a. dubbel op cd, veronderstel ik; maar als je daarmee een versie in huis haalt die vétter klinkt, is het dat dubbel en dwars waard!

Soms koop ik bijvoorbeeld een album (al dan niet tweedehands) voor de hoes, terwijl ik de cd heb staan. Of ik schaf juist de cd aan vanwege geluidskwaliteit of bonussongs, terwijl ik de plaat ook op (oud) vinyl heb.
Nieuw vinyl is van goede audiokwaliteit, dat was in de jaren '70/'80 niet altijd even constant. Jammer dat de prijzen van nieuw vinyl tegenwoordig de pan uit rijzen, allemaal de schuld van Poetin!

Dodax is overigens een onbekende maar soms prijsscherpe winkel (nee, voor die opmerking word ik op generlei wijze beloond of gesponsord). Jaarlijks schaf ik daar wel iets aan.

Het debuut t/m Rock the Nations heb ik sowieso op plaat en sommigen twee tot drie keer (met de box meegerekend) op CD. Ik had al e.e.a. tot ik najaar 2013 een complete CD-collectie opkocht via marktplaats en vanaf Sacrifice alles, al dan niet met terugwerkende kracht, nieuw aanschaf. Een tijdje terug nog een dubbele The Eagle Has Landed weggegeven aan een jongere leidinggevende met smaak van wie ik 2x Opeth heb gekregen waar zij niets mee kon. Nou kan ik ook weinig met Opeth maar het gaat om het gebaar. Een her-aanschaf van alles wat op die box-sets staat was ik niet van plan; het moet wel leuk blijven. Classic Saxon nieuw op LP is betaalbaar bij Large. Dodax vind ik onhandig met vinyl omdat ze geen track and trace opsturen.

Saxon, het debuut, nu ook als 2022-digipack van BMG uit de outlet van Bol geplukt en geluidstechnisch met neuslengte voorsprong de beste weergave die ik heb gehoord. De bonustracks bestaan uit Son of a Bitch demo's en eerder uitgegeven opnamen van The Friday Night Rock Show en Live at Donnington. Nou ben ik normaliter niet zo van dat demospul maar dit is toch vrij exclusief uit de tijd voordat ze de naam Saxon aannamen. Betekent nog niet dat het geluid nu echt goed is overigens, daar is toch echt die Steven Wilson remix voor nodig, maar ik luister altijd wel door die brakke productie heen. Als het meezit een nieuwe opname van Judgement Day als B-kant van Suzie Hold On maar misschien heb ik die ook wel. De print van de hoes is iig. heel mooi gedaan. Goed verzorgde heruitgaven met neiging tot overdadig veel bonusmateriaal.

B.Robertson schreef : "Er was een tijd dat Saxon niet makkelijk op cd te verkrijgen was" Helemaal mee eens. In het verre verleden heb ik veel cd's van o.a Saxon en de beginjaren van Tygers of pantang gekocht. In de platenwinkels nergens te krijgen, maar via een toenmalige collega kwam ik in aanraking met Compactmail uit Eindhoven. Ook wel de hardste cd catalogus genoemd. Bij de eerste bestelling krijg je ook gelijk de cd catalogus opgestuurd en elke maand krijg je bijlagen van nieuwe releases en opnieuw uitgebrachte geremasterde albums uit het (verre) verleden. En om de 1,5 jaar krijg je weer een nieuwe aangevulde cd catalogus. En ik moet zeggen er was weinig nee te koop. Was : Compactmail bestaat niet meer, althans niet in deze vorm. Nadeel is dat je wel veel geduld moet hebben, soms is de levertijd langer dan 1 maand. Tegenwoordig heb je cd's binnen 1 maand in huis en als het langer dan 1 maand duurt dan moet die cd ergens vanaf de andere kant van de wereld komen. Anyway over dit album : evenals de landgenoten van Judas Priest had ook Saxon een valse start. Maar dat heeft naar mijn mening puur met de belabberde productie te maken. Met de nummers opzich is weinig mis mee ,maar het geluid is vreselijk. Als je daar doorheen kijkt is het best een goed album. Rainbow theme en Frozen Rainbow zijn de 2 beste nummers. Waarbij Pete Gil z'n visite kaartje even afgeeft als drummer : Fenomenaal. De overige 6 nummers hangen daar een beetje tegen aan, maar het niveau zakt niet echt in. Dat Saxon een band is die snel leert blijkt wel uit de productie van de opvolger. Want dat scheelt wel een flinke slok op een borrel, de rest is bekend.

Mijn kennismaking met Saxon begon met Power & the Glory (1983). Nu ik ze stuk voor stuk chronologisch ga herbeluisteren verwacht ik dat dat ook mijn favoriet blijft. Met terugwerkende kracht heb ik later dus ook de eerste vier albums aangeschaft. Dit debuut is voor mij de minste. Favoriete nummers hierop heb ik niet.