Saxon - Saxon (1979)

Redelijk debuut album van Saxon dat dankzij enkele missers (Big teaser lijkt wel the Sweet) en de matige produktie niet helemaal overtuigd.Gelukkig maken sterke nummers als Judgement day en Backs to the wall veel goed.Vingeroefening voor de veel betere opvolgers zullen we maar zeggen.

Een historische plaat in de geschiedenis van de hardrock, want deze word algemeen erkend als de allereerste NWOBHM release.
De heren van Saxon waren toen al relatief oud (zo achter in de 20), en hadden de grootste moeite om een platencontract te krijgen.
Ze tekenden voor het eerste de beste label die belangstelling voor ze hadden en dat was het franse Carrere records.

Uitgekomen in 1979 en vooral in de voor mij 4 sterkste songs is dat typische jaren '70 sfeertje nog hoorbaar.
Zo klinkt de drums lekker losjes in de opener en zal een Saxon gitaarsolo zelden langer zijn geweest als in "Frozen Rainbow".
Mooi en melodieus opbouwend, licht progressief te noemen ik hoor het liever als de wat simpelere beuknummers waar Saxon bekend mee geworden is.
En hebben ze ooit een mooier gevoelig middenstuk op plaat gezet als in het superafwisselende "Judgement Day" ?
En wat te denken over de imponerende afsluiter "Militia Guard", tromgeroffel en akoustische gitaarinbreng brengen het op smaak voordat de beheerste gitaarsolo verdwijnt in een fade out. Jammer dat deze song niet langer duurt het had een epos van formaat kunnen zijn.

De reden dat dit debuut maar 3,5 ster van mij krijgt is omdat ik weinig met de rest kan.
Zo lijkt het directe "Stallions of the Highway" nog het meest op de latere Saxon maar ontbeert het ook die latere kwaliteit.
"Big Teaser" is inderdaad Saxon meets glamrock en "Backs to the Wall" wordt. zo snel afgeraffeld alsof ze de laatste trein moesten halen.
Het reffrein van "Still Fit to Boogie" word teveel herhaald en Biff schreeuwt hierop meer als dat hij zingt.

Ik bezit de CD-versie met de 14 bonustracks, maar 2 songs van de Son of a Bitch demo (voorloper van Saxon, opgenomen in 1978) verschillen nogal van de debuutplaat opnames.
Zo zit er in "Rainbow Theme" zowaar af en toe een keyboard en "Frozen Rainbow" is qua gitaarsolo toch wel afwijkend.
Die BBC-sessie is lekker energiek en fel, ik hou wel van die live opnames zonder publiek.
Echter na de uitstekende live versie van "Judgement Day" geloof ik het wel, bija alle songs dan al dubbel gehoord maar eigenlijk moet je de hele CD (met de bonus tracks dan) niet achter elkaar draaien.

Saxon. Zanger Biff is inmiddels 67 jaar oud en klinkt nog steeds verbazingwekkend goed live. Sowieso is Saxon altijd een van de betere live bands geweest als het op heavy metal aankomt. Misschien niet zo over the top qua show als een Iron Maiden of met de zorgvuldig gekozen kledij van een Judas Priest, maar vaak energiek en qua sound gaan ze nog lekker met de tijd mee. Ik heb de band nog slechts twee keer live gezien, maar in beide gevallen was het absoluut genieten!

Tijd weer voor wat oldschool heavy metal. Of nou ja, echte, stevige heavy metal is het hier toch nog net niet. Saxon's debuut heeft met Rainbow Theme/Frozen Rainbow een dromerige set openers, maar op Big Teaser en Still Fit To Boogie is het vooral rock 'n rollerige hardrock die de boventoon voert. Het mist een paar echte krakers om helemaal goed te zijn, maar luistert zeker lekker weg zonder teveel problemen. De potentie is echter wel duidelijk hoorbaar.

Slayer gooit de handdoek in de ring, dus hebben we een Slayer marathon gehouden. Saxon zal het ook niet lang meer volhouden, dus leek die band me wel een goede keuze. Dit eerste album heb ik altijd wel een beetje als een buitenbeentje beschouwd. Ze zijn duidelijk nog zoekende en hangen nog in de jaren zeventig, maar de stap naar een harder geluid is er bijna. Toch is dit een ongelooflijk gedateerde plaat, maar het straalt een bepaalde romantiek uit. Het is nog allemaal vrij naief. Het prachtige gitaargeluid (vooral in Frozen Rainbow) is echt van vervlogen tijden. Het songmateriaal is best genietbaar. Je zult hier geen groots werk vinden. Frozen Rainbow vind ik wel erg leuk, net als Still Fit To Boogie. De rest is gewoon leuk. Alleen Big Teaser is me te simpel. Charmant debuut van Saxon!

De eerste keer dat ik over de debuutplaat van Saxon las, was in 1980 na het verschijnen van opvolger Wheels of Steel. Verontwaardigd liet de band zich uit over producer John Verity: “Hij wilde ons laten klinken als Queen!” las ik in diverse interviews. Daarmee zetten ze zich tegen hun eigen debuut af, om te benadrukken hoe heavy ze nu waren en hoe blij met nieuwe producer Pete Hinton.
Zo’n veertig jaar later is bij Biff die kritiek verstomd. Hij heeft het nu over de plaat waarmee de NwoBhm begon en het metalgenre een nieuwe fase inging. Welke Biff heeft gelijk?

In de documentaire Heavy Metal Thunder – The Movie (2013) is te zien hoe de drie van Motörhead reageerden toen ze in 1980 hoorden dat ze op tournee zouden gaan met Saxon. “De band met die rare Viking op de cover? Hahaha!” Een belachelijke hoes, vonden ze. Tsja, veertig jaar later zijn dit soort beelden en thematiek te vinden op talloze metalalbums. Ook mooi aan de hoes is dat hier meteen trots het iconische logo met de twee bijlen prijkt.

In Nederland zal hun debuut nauwelijks zijn verkocht. In ’79 sprong hij er niet uit, in tegenstelling tot de debuten van Def Leppard en Iron Maiden die het jaar erop verschenen. De negatieve verhalen van de mannen van Saxon het jaar erop, zullen niet hebben geholpen de verkoopcijfers op te krikken. Ik kende in ieder geval niemand die 'm had.
Wél draaide Hanneke Kappen in 1980 in haar KRO-radioshow Stampij twee tracks van dit album in een liveversie: Judgement Day verscheen als B-kant van single Suzie Hold On van de volgende plaat. Die liveversie knalt wel degelijk en is geproduceerd door… Pete Hinton. Zelfs het wolkje echo waarin Biffs zang op Saxons tweede plaat is gedoopt, is hier aanwezig.
De uitzending erop (of juist die ervoor) draaide ze Stallions of the Highway. Deze liveversie was de B-kant van single 747 (Strangers in the Night), eveneens van Wheels of Steel en ook geproduceerd door Pete Hinton.
Deze twee liveversies behoren tot het beste wat ooit van Saxon verschenen. Vind ik nog steeds. Indertijd nam ik ze op van de radio, bandjes die werden stukgedraaid. Letterlijk.

Rond 2015 draaide ik debuutplaat Saxon voor het eerst, als onderdeel van de cd-box The Carrere Years 1979-1984. De productie is die van een gemiddelde (hard)rockplaat in de late jaren ’70. Wel degelijk een verzorgd geluid, laat daar geen misverstand over bestaan; maar de gitaarmuren en de knallende drumsound van de opvolger ontbreken.

De kritiek van het vijftal op de “Queensound” zal wel te maken hebben met Frozen Rainbow en vooral Big Teaser, waar inderdaad koortjes klinken. Die doen mij overigens meer aan Uriah Heep denken, maar dat terzijde.
De twee songs die in liveversies op single-B-kanten verschenen, zijn ook op dit album de beste, maar door de brave productie komen ze niet echt over. En zo hoor ik meer goede ideeën, die nergens echt uit de boxen knallen. Wél lekker vind ik overigens het geluid van de sologitaren.
Sommige tracks verschenen later in andere, zwaardere jasjes. Behalve de twee genoemde nummers geldt dat voor Backs To The Wall, Still Fit to Boogie en Stallions, in februari 1980 uitgezonden vanuit een BBC-radiostudio en in 1998 op cd verschenen in de Archive Series van de omroep. Op Unplugged and Strung Up (2013) vinden we heropnames van Frozen Rainbow, Militia Guard en alweer Stallions.

De eerste Biff had meer gelijk dan de tweede Biff. Ja, het was de eerste NwoBhm-plaat, maar zo klonk ie nog niet. Die eer komt toe aan de platen die het jaar erop verschenen, zowel van hen als van genregenoten. Dat neemt niet weg dat je hoort hoe de band, met daarin leden al sinds begin jaren ’70 serieus bezig, hier op de drempel van hardrock naar metal staat.
Daarmee vind ik de plaat niet goed maar wél interessant. Zo waardeloos als ik in 1980 las, is ie in ieder geval niet en daarmee wint de tweede Biff het weer: ja, hiermee begon de Grote Stroomversnelling in het Land der Scheurende Gitaren. Waarschijnlijk hebben beiden gelijk, ieder benadrukt één kant van dezelfde munt.

Mijn kennismaking met Saxon begon met Power & the Glory (1983). Nu ik ze stuk voor stuk chronologisch ga herbeluisteren verwacht ik dat dat ook mijn favoriet blijft. Met terugwerkende kracht heb ik later dus ook de eerste vier albums aangeschaft. Dit debuut is voor mij de minste. Favoriete nummers hierop heb ik niet.