Lewis Furey - Lewis Furey (1975)

Geen enkel bericht geplaatst????????????????? Onvoorstelbaar.

Nog steeds een van mijn favoriete albums.
Zeker gezien de tijd waarin dit meesterwerk gemaakt werd.
Draai het album (lp) nog regelmatig.

Speciaal op MusicMeter gekomen om MentalTheo58 en damu een hart onder de riem te steken: wees gerust, er zijn nog meer mensen die dit geweldig vinden. Eenmaal hiervoor gevallen, dan voorgoed verslaafd. Misschien is dit wel één van die artiesten die bij het grote publiek onbekend zijn maar door een (zeer) klein groepje luisteraars worden aanbeden, à la Captain Beefheart. Mijn kennismaking hiermee: ooit liet ik een vriend "Each man kills the thing he loves" van Gavin Friday uit 1989 horen. Mooi hoor, zei hij, maar ken je dít? Kijk, dat was andere koek. (Momenteel --december 2010-- staat er trouwens op YouTube een prachtig filmpje van een live-uitvoering van "Hustler's tango" uit 2008, gaat dat zien.)

Eindelijk tweedehands op de kop kunnen tippen. Japanse persing in perfekte staat

Niet helemaal mijn kopje thee volgens mij. Ik begrijp de extreem hoge scores hier in ieder geval niet.

Ieder zijn meug, Teun! Voor mij is het al sinds 1975 een bijzondere plaat en een van de zéér weinige platen die nog regelmatig uit de kast komen. Misschien niet vaak genoeg gehoord?

Laat ik een poging wagen. Wat mij in komt vallen, hoogstpersoonlijke associaties bij Lewis Furey.

Allereerst is daar de Stem. Een hele rare, een beetje fluisterend, soms ook flink door het lint gaand, nooit conventioneel mooi, zelfs wanneer hij een mooie melodie zingt zit er altijd iets zieks in zijn stem. (Maar soms ook haast weer kinderlijk-naïef.) En uiteraard past zijn stem absoluut niet bij het gezicht dat ik inmiddels van de foto's heb leren kennen.

Bezetenheid, misschien omschrijft dat de indruk die hij op mij maakt nog het beste. (Hij zingt zelf: "Lewis is crazy".) Maar dat is het ook weer niet, want bij bezetenheid denk ik eerder aan de Nick Cave van From her to eternity of Jeffrey Lee Pierce van de Gun Club, maar bij Lewis Furey is het veel gewoner, veel dichterbij. Er is sprake van een soort schrijnende eerlijkheid; wat Furey ons bekent over zijn gevoelsleven is niet heftig of intens of schokkend of een grote openbaring, het is eerder neergeschreven met een grote helderheid, alsof hij heel goed doorheeft dat hij wezenlijk verknipt is maar daar verder totaal neutraal tegenover staat.

They're jumping from the windows as they tumble down
They're trying to make friends before they hit the ground
Lulu's in his cabaret bidding welcome to the crash
Have another on the house, he's already rather smashed
(Pretty baby)

Een merkwaardige mengeling van agressie, tederheid en ironie. De zelfkant van het bestaan, in goedkope kroegen, maar gezien vanuit iemand die slechts een voorbijganger is, niet omdat hij er van walgt maar omdat er nog meer "places to be" zijn. (Furey concentreert zich niet op het sociale leven van een kroeg, maar op Cleanup time.)

De muziek als uiting van zijn onzekerheid. Maar zou hij zelf ooit de term "onzekerheid" op zichzelf van toepassing achten? Ik denk het niet: daarvoor is hij te scherp van bewustzijn, ik denk niet dat hij in zulke termen denkt.

I try to eat you, you try to eat me
We're just as hungry as two lovers can conceivably be
And here we lie side by side
Hoping to see what the other's got to hide
(Circus melodie)

Er zit altijd meer achter, een dubbele bodem of een diepte die je eerst niet vermoedt of een bepaalde zeggingskracht die pas na een aantal keren draaien duidelijk wordt. Op het eerste gehoor leuke maar niet bijzondere popmuziek, daarna muziek met een enorme emotionele diepgang.

Toch ook veel humor: het nummer Top ten sexes, over sexuele voorkeuren. Op een vrolijke discobeat inclusief wah-wah-gitaar en Boney M.-strijkers leest onze man de contactadvertenties:

Do you like it on the top or on the bottom?
Do you like it sweet-smelling or rotten?
Do you like it from the front or from the back?
On satin sheets or on the rack?
Here's one for you: "Sally and Jeannie, two young white males, 23 and 26, seeking same. Like crowds, into good times, bad times, cryogenetics, rubber and related water-sports." Or perhaps this one: "Pasadena, little old lady likes fast cars. No car too hot! Call after 11:00; if the landlady answers, hang up!"

En over Gavin Friday gesproken (zie hierboven), Lewis Furey heeft iets wat Friday niet heeft, iets onbedorvens, iets slims, iets scherps, iets wat door de menselijke relaties heen snijdt en iets bloot kan leggen. Bij Furey lijkt het allemaal vanzelf te gaan, "ik speel gewoon maar mijn leuke liedjes, en die dubbele bodems, die leg ik er echt niet zelf in", en dat gemak moet Friday toch ontberen.

De ironische buitenstaander, gekwetst maar daar kan hij wel mee leven, ook een beetje Teutoons, zeg maar à la de film Cabaret – hij doet mij soms denken aan zijn landgenoot Leonard Cohen.
 

Mooi stuk, BoyOnHeavenHill! Jij doet ook alles om zieltjes te winnen voor Lewis Furey

(maar de bekeerlingen zijn op de vingers van één geamputeerde hand te tellen)

BoyOnHeavenHill, ik vond opvallend dat jij vooral over zijn teksten had in je stukje. Zelf ben ik meer geïntrigeerd door de muziek. Muziek die ik op de keper beschouwd net zo experimenteel vind als Trout mask replica van Captain Beefheart of Rock bottom van Robert Wyatt. Alleen Trout mask replica draai ik nooit meer en Rock bottom ook bijna nooit meer. Het knappe vind ik dat hij met een samenraapsel van de meest uitlopende genres zulke knappe puntige songs weten te maken en na 37 jaar nog steeds even spannend zijn. Maar de teksten zijn ook niet mis, zoals bijvoordbeeld van mijn favoriete The Waltz. De tekst en muziek vormen zo'n perfekt geheel. Ik vraag me trouwens af wat er eerst was de tekst of de muziek. Of misschien wel tegelijkertijd, zoals bijvoorbeeld bij Staiway to heaven van Led Zeppelin. Voor de teksten zie zijn website, want die mag ik hier niet plaatsen. Maar ik hou trouwens niet zo van uitleggen waarom ik iets mooi vind. Het moet voor zichzelf spreken. Het is toch wel bijzonder dat je een plaat na zoveel jaren nog steeds zo briljant vindt. Of misschien zit ik er wel naast? Om te sluiten met de slotregels van The Waltz :

am i delirious
delirious
am i delirious
delirious

Denk het niet, Teun!

Dat ben ik met je eens, maar het punt is dat het bij veel van mijn favoriete albums vrij snel duidelijk te maken is wat ik er mooi aan vind : wie mij en mijn muzieksmaak ook maar een beetje kent, kan ook begrijpen waarom ik van Hendrix, REM of Weezer (ik noem maar drie uiteenlopende voorbeelden) houd. Maar bij Lewis Furey kan ik zèlf eigenlijk al niet verklaren waarom hij me zó ontroert, en daarom heb ik daar een (ontoereikende) poging toe gewaagd.

Muzikaal en qua sound doet het me soms denken aan de "collage-pop" van de jaren 70, met bands als 10cc, Deaf School, Sad Café en Brian Protheroe die verschillende (parodieën op) genres in één nummer plakten. Net zoals jij met Trout mask draai ik voornoemde bands eigenlijk zelden of nooit meer (terwijl 10cc toch één van mijn grote jeugdliefdes was – aan Deceptive bends heb zelfs ooit nog een recensie in de schoolkrant gewaagd!), maar Furey nog geregeld.

Ook voor mij is natuurlijk de muziek belangrijk, maar eigenlijk is het vooral zijn stem. Ik kan bijvoorbeeld niet verklaren waarom op Louise (sowieso voor mij het hoogtepunt van zijn werk), na ongeveer 2'42, tegen een achtergrond van gortdroge drums en een enkel pianoakkoord, die lage stem die de naam van Louise zingt mij zo ontroert. Het zal wel te maken hebben met een enorm grote hoeveelheid onbewuste associaties (muzikaal, jeugd, meisjes, namen, stemmen); uit te leggen valt het niet, maar het is voor mij de stem die daar de vonk doet overspringen.

Nou ja, sommige dingen zijn natuurlijk wèl heel goed uit te leggen : "Well did you ever think you and me were gonna end happy?" – droeviger dan dat kan bijna niet... maar dan vooral als je het op de prachtige muziek van Love comes gezongen hoort natuurlijk.

(Ondertussen denkt Teun : tussen wat voor freaks ben ik nou in godsnaam beland?)
 

(Ondertussen denkt Teun : tussen wat voor freaks ben ik nou in godsnaam beland?)




Hoe heb jij trouwens deze plaat ontdekt? Ik via een recensie in Oor.

Zie mijn posting van 4 december 2010 hierboven. Vijftien jaar na de release dus, en ook al weer 23 jaar geleden. ('s Mans drie albums op een C90-cassettebandje geperst, een kopie van een kopie... )

En ik ben die vriend (al lang uit het oog verloren) nog altijd dankbaar, want ik kan me niet herinneren de naam van Lewis Furey ooit in een muziektijdschrift, krant of op televisie te zijn tegengekomen -- daarvóór natuurlijk al helemaal niet (want toen had ik überhaupt nog nooit van hem gehoord), maar ook sindsdien niet.
 

Sorry, niet gelezen! In de jaren 70 was de Oor echt een goed blad, imo. Zo ver ik me kan herinneren zijn al die 3 platen in het tijdschrift gerecenseerd. Ook artiesten als bijvoorbeeld Nick Drake en Laura Nyro kwamen uitgebreid aan de orde. En later interessante groepen als bijvoorbeeld Morphine. En ook veel goede diepte-interviews, met name door ome Bert (v.d. Kamp). Tegen hem heb ik ooit nog officiële competitiepartijen geschaakt, maar dat terzijde (Hij heeft eens Peter Hamill een interview afgenomen en ondertussen speelden ze een schaakpartij). Twee van zijn meest legendarische interviews waren met Lou Reed en John Cale. O ja, ook nog met Don van Vliet, met wie hij behoorlijk goed bevriend was. Vroeger stond er op de voorkant van Oor, keihard en swingend, maar dat is het allang niet meer. Helaas zijn er nu nog maar weinig echt goede en onafhankelijke muziektijdschriften. Heel jammer!

Ja, ik ben ook jarenlang abonnee geweest, vooral de elpeerecensies spelde ik van A tot Z, en daar heb ik ook een hoop leuke dingen uit opgepikt. In de jaren 80 begonnen ze ook andere dingen dan popmuziek binnen te halen, en toen ben ik afgehaakt (nog wel af en toe een los nummer in de winkel gekocht). Daarna heb ik ook wel een tijdje de Engelse Q gekocht, maar de constante leutigheid in hun commentaren werd mij toch een beetje te veel. Dus nu koop ik af en toe wat, te hooi en te gras, maar ik moet bekennen dat ik het niet allemaal meer bijhoud. In een commentaar van jou bij Dylans nieuwe hier op MuMe las ik dat jij dit jaar al veertig albums hebt gehoord, dat is toch wel even slikken...
 

40 die ik beter vond dan die cd van Dylan. Ik durf nu niet meer te noemen hoeveel ik er van dit jaar werkelijk gehoord heb. Op dit moment ben ik, voor de afwisseling ouwe muziek aan het draaien. Veel Van Morrison, heerlijk! En Lewis Furey, natuurlijk ook!
Jouw top 10 kan me zeer bekoren. Berlin van Lou Reed heb ik toevallig vanmiddag nog gedraaid. Een van de absolute hoogtepunten van de populaire muziek! En Television ook zo'n favoriet bandje van mij. Vooral Marquee moon vind ik nog steeds briljant! Van Yes vind ik persoonlijk The Yes album net iets beter dan Close to the edge. En ja, The Band wie houdt daar nou niet van?? Geweldige muziek! Onlangs heb ik nog eens naar The last waltz op de Vlaamse tv zitten kijken.
Ik zie bij je 5 sterrenbeoordelingen heel veel overeenkomsten met mijn beoordelingen. We hebben denk ik behoorlijk dezelfde smaak. Ik kwam Hüsker dü tegen bij die stemmen. Ken ik alleen van naam. Waar kun je dat mee vergelijken? Ik zag dat je ook van reggae houdt. UB40 Signing off, geweldig album, daarna wel het steeds een beetje minder. Misschien een tip voor een geweldig reggae-album. Bunny Wailer - Blackheart man, voor mij het mooiste reggae-album ooit gemaakt, maar ook een van de mooiste albums overall.

sommige platen heb ik al 3x gedownload en weer van mijn computer gemikt. dit is er 1 van en nu ineens vind ik dit heeeeeel erg goed!. Raar hoe dat werkt. lekker gek is die Lewis zeg Lewis is crazy gaat daar zelfs over, tom waits is er niks bij. hoor beetje vanalles erin maar vooral erg origineel gelijk die opener wat een arrangement zeg..

alleen rock dat is dit in ieder geval niet. meer cabaret-achtige singersongwriter

Mooi dat je hem nog een keer geprobeerd hebt, Conrad! Soms "pakt" bepaalde muziek je niet in een keer. Er zitten in zijn muziek ook invloeden van filmmuziek. Na die drie soloplaten is hij filmmuziek gaan maken, waaronder een project in samenwerking met een andere Canadees, Leonard Cohen.

ja ben zijn andere soloplaten ook aan t luisteren maar dit is wel zijn beste. ken je ook die van toenmalig filmster carole laure - alibis, heeft hij veel aan mee gespeeld die plaat. best goed. Hoor ook waar Hawksley Workman(ook canadees) de mosterd vandaan heeft gehaald die heeft diezelfde gekte af en toe.

Carole Laure is zijn vrouw. Die plaat van haar heb ik vroeger op lp gehad.

Er staan geen berichten bij Lewis Furey als artiest, dus schrijf ik hier maar even, want de die-hard-fans zullen in ieder geval wel bij déze plaat aanwezig zijn. Heeft iemand hier wel eens van gehoord?

Lewis Furey : Haunted by Brahms bij bol.com

Bizar... èn hoogst onverwacht, voor mij althans... Op zijn site maakt hij er ook melding van.

Uiteraard was mij dit allang bekend.

Haunted by Brahms: Lewis Furey: Amazon.ca: Music